Temperatuur onder da Hood

Ik fiets nu zo'n 2 jaar met de tourkap van SinnerBikes en ben er zeer tevreden over. Ook nu de temperaturen eindelijk een beetje zomers worden blijf ik ermee fietsen. Het houdt de wind uit de ogen en de snelheidswinst is mooi meegenomen. Met het vizier gedeeltelijk open kun je de temperatuur goed in de hand houden zolang je een flinke snelheid hebt. Mijn ervaring is dat boven een 35km/uur de temperatuur beneden de buitentemperatuur kan dalen. Mijn Garmin Edge 800 heeft een thermometer en deze heb ik tegenwoordig bovenin de tourkap gemonteerd. Daar kan ik hem het beste aflezen al moet de backlight van het display vaak op een hoge stand vanwege hinderlijke reflecties. De Edge zit daar mooi in de luchtstroom, net als mijn hoofd dus de koelende werking van de langsstromende lucht kan prima vastgelegd worden.

Temperatuursverloop tijdens een 50km tocht

Bij het aflezen van de gps data van het  zonnige fietstochtje van vandaag was dit mooi te zien. De temperatuur begint bij de buitentemperatuur van 25gradenC maar is na ruim 20 minuten flink doorfietsen gezakt naar 20graden.  Na 46km sta ik een poosje stil en terwijl ik dan meestal direct de kap afzet, liet ik 'm nu bewust op met het vizier gesloten. Ik kon de temperatuur snel zien stijgen naar 23 graden (bij de verticale streep op het diagram). Na 6minuten ging ik weer fietsen en zakte de temperatuur weer geleidelijk aan. De resterende tijd was niet meer genoeg om de temperatuur weer naar de laagste waarde te krijgen.

Deze temperatuur is op hoofdhoogte. Voor het lichaam ligt de temperatuur wel hoger. Aangezien je hoofd koel blijft, blijf je voor het gevoel wel redelijk koel terwijl je lichaam ondertussen flink zweet! Je bedot jezelf dus wel een beetje. Het hoofd voert wel veel warmte af, dus je hebt wel degelijk voordeel. Om het effect van de koelende luchtstroom nog te versterken pas ik bij warm weer het principe van de koelkast toe: ik laat water verdampen. Met behulp van een plantenspuit sproei/nevel ik af en toe wat water op mijn hoofd, hals en borst. Dit herhaal ik eens in de 10 minuten ongeveer, wanneer ik merk dat het water verdampt is en de koeling begint te verminderen. Ik kom dus vrijwel droog op mijn bestemming. Een half litertje water is ruim voldoende voor een hele dag koel fietsen.

De douche: de plantenspuit met verlengde slang en spuitnippel.

Een logische verdere ontwikkeling leek het om een douche in de kap te maken, maar door de lange slang die daarvoor nodig was naar de spuitkop bleef deze lang door druppelen en het is erg irritant als dat net in de ogen of op de brillenglazen terechtkomt. Gewoon de plantenspuit even in de hand nemen bleek het handigste.

Als de temperatuur richting de 30graden gaat, gooi ik weleens een computerventilator in de strijd. Dat komt eigenlijk niet zo vaak voor en daarom heb ik nog niet de moeite genomen om dat door te ontwikkelen. Bij stilstand en lage snelheden zoals tijdens klimmen is de ventilator een goede aanvulling omdat het water dan niet voldoende verdampt om te koelen. Op BROL zag ik iemand die een ventliator onder een geperforeerde stoel had gemaakt waarbij de lucht langs de rug wordt geforceerd. Leuk idee, ga ik ook nog 'ns proberen.

Er is nog een goede reden om bij zonnig weer met de toerkap te rijden heb ik gemerkt. Tijdens de terugtocht vanaf Spezi heb ik een dag zonder de tourkap gereden (ik had 'm met klittenband op de top gezet voor me). Aan het eind van de dag was ik flink verbrand.....

NuVinci en Harmony update

Harmony wederom gemonteerd
Ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws. Naar goed gebruik begin ik met het slechte nieuws: de nieuwe robuustere Harmony die NuVinci me stuurde ter vervanging werkt ook niet naar behoren. De elektronische schakelbox wordt heet na enige tijd. Ik heb deze keer regelmatig gecontroleerd tijdens het rijden. De werking is verder wel goed, maar er klopt duidelijk iets niet want de Harmony hoort niet zo heet te worden. Ik heb nog wat geexperimenteerd met de instellingen in de software door virtuele versnellingen te gebruiken. Dit zou het stroomverbruik beperken door minder vaak schakelen en mijn redenatie was dat de warmte ontwikkeling dan ook wel minder zou zijn. Dat klopt in ieder geval want heet werd de schakelbox niet meer, maar de schakelstappen bij elke volgende "versnelling" werden steeds groter naarmate mijn snelheid toenam. Als bij 15km/h mijn cadans rond de 90rpm was, was deze bij 40km/h nog maar een 60rpm. Dat fietst helemaal niet fijn en is dus ook geen oplossing.

Software probleem
Na hernieuwd overleg met NuVinci support werd duidelijk dat wanneer de NuVinci in een tussenas is ingebouwd, zoals we doen in de Mango, er specifieke software nodig is om de Harmony goed te laten werken. Daar leek aanvankelijk weinig kans op met zo'n kleine doelgroep, dus ik kreeg als advies een 1:1 overbrenging van NuVinci naar het achterwiel te maken. Dat is op korte termijn echter geen optie omdat er dan enige vrij ingrijpende modificaties nodig zijn. Dus tja, eh, wat nu? Handmatig blijven schakelen gaat me prima af hoor, maar mijn opzet was een zeer Gebruiksvriendelijke E-Velomobiel aan de Mensheid aan te bieden (denk er even pompeuze muziek bij, iets van Beethoven of zo) waarbij je niet hoeft na te denken over tijdig op- en afschakelen en de bediening van de e-motor.

Het Goede Nieuws
Kortom het is de hoogste tijd voor het goede nieuws: al snel kreeg ik bericht van NuVinci dat er meer fietsenmakers zijn die een tussenas gebruiken en dat er speciale software geschreven wordt voor hen. Nu is het dus geduldig wachten tot het zover is.
Maar er is eigenlijk nog wel meer goed nieuws: tijdens mijn voorjaarsvakantie rit van Germersheim naar Groningen hebben de handgeschakelde NuVinci en de Sunstar S03 motor probleemloos gewerkt. Het was de meest ontspannen tour die ik ooit heb gemaakt. Vooral het klimwerk was een eitje. Ik heb een poosje geleden de eerste dag langs de Weinstrasse naar de Rijn geupload:

Weinstrasse en Rijn met e-Mango

Het bereik met 2 stuks 16Ah/24V accu's bleek 160km bij heuvelachtig en ruim 200km in vlak terrein. Vrijwel steeds gebruikte ik stand 2 (uit 3) van de ondersteuning. Alleen op de 10% hellingen schakelde ik naar stand 3. Minimum snelheid bij het klimmen die ik nog comfortabel rond kon trappen was 12km/h. Zoals ik vooraf had berekend bleek het versnellingsbereik van de NuVinci plus Sunstar prima geschikt voor heuvels. Je hebt dus inderdaad niet zo'n groot bereik nodig dan wanneer je zonder ondersteuning moet klimmen.

Handschakeling
Maar dat was de vakantie, terug naar het heden.
Om niet te riskeren weer een Harmony in de soep te draaien demonteerde ik 'm weer en zette de handmatige schakelbox er weer op. Dat was snel gepiept want in plaats van kabels en shifter weg te halen, had ik ze gewoon laten zitten en de schakelbox met wat tie-wraps tegen het frame vastgezet.
Toen ik van het werk weer naar huis fietste klopte er toch nog iets niet. Mijn schakelbereik was kleiner geworden. Meer dan een 35km/uur zat er bijna niet in. Hmm, dit heb ik eerder meegemaakt bedacht ik. De oplossing was om de handleiding van NuVinci niet te volgen. De handleiding zegt namelijk de shifter en de naaf in de laagste overbrenging te monteren. Andersom blijkt beter te werken, dus de shifter en de naaf in de hoogste overbrenging zetten en dan het spul inbouwen. Inderdaad, toen ik de volgende dag dit zo uitvoerde kon ik een 44km/h halen zonder idioot snel rond trappen.

Happy End?
Er volgt ongetwijfeld nog een vervolg..... misschien zelfs een Happy End?

Vermogens testen met de Mango

Welke Sinner Cap is het snelst? ;-)

De laatste tijd heb ik het druk gehad met van alles en nog wat dus ik heb wel wat blogwerk in te halen.
Om met mijn laatste activiteit te beginnen: Vorige week heb ik de vermogensmeter overgeplant in mijn Mango Sport. In ROAMango zat deze voorheen en van de metingen die ik daarvan bewaard heb, heb ik geleerd dat ik een tour-duurvermogen voor een hele dag fietsen van ongeveer 160Watt in de benen heb. Nu er een motortje in ROAMango zit was het niet meer mogelijk om daar de vermogensmeter van Power2Max in te handhaven. Op die plek zit nu immers de Sunstar S03 motor.

Maar wat ga ik nu eens meten? Een goede aanleiding diende zich al snel aan. Tijdens een van de maandagbrunches in Bunde samen met mijn Duitse fietsvriend Ludwig vertelde hij dat hij mee wilde doen aan het WK HPV in Leer. Ik zal daar alleen als toeschouwer zijn om elk risico op nieuwe problemen met de achilespees te vermijden. Al kletsend liet Ludwig vallen dat hij op het stratencircuit in Leer flinke problemen verwacht in de bochten. Hij rijdt nu in een Quest en ik had wel wat tips om deze in race-trim te brengen middels aanpassing van de wielophanging en voorvering. Maar ik kreeg op een gegeven moment een donkerbruin vermoeden dat Ludwig op wat anders aanstuurde. Ludwig's eerste velomobiel was een Mango en hij weet wel dat je daar sneller mee door een bocht komt. Dat betekent minder snelheid verliezen en met een lichtere velomobiel kun je gemakkelijker versnellen, dus.... hij dacht dat hij met een Mango weleens sneller zou kunnen zijn op dit bochtige circuit dan met een Quest. Nou dat is dan geregeld zei ik, je gaat met mijn Mango racen. Ludwig vond het een prachtig idee.

Als mecanicien zag ik het als mijn voornaamste opgave de Mango in racetrim te brengen, maar natuurlijk is dit ook een mooie gelegenheid om mijn werkgever SinnerBikes te promoten. Aangezien de Aero Top in productie is genomen en mijn eigen top beschadigd is geraakt bij een 270 graden koprol bij een veel te voortvarend genomen bocht was het niet zo moeilijk. Toevallig had een klant op het laatste moment een andere kleur gekozen voor haar Aero Top dus ik kon een witte Aero Top monteren. Een mooie gelegenheid om een vergelijking tussen de twee toppen te maken middels een vermogensmeting! Maar tussendoor moest ik natuurlijk de oude top eraf schroeven, de flenzen schoon maken, foto's schieten, de nieuwe top erop schroeven... en dat alles na werktijd. Al met al was er een flink tijdsverloop tussen de twee metingsessies, in welke tijd de temperatuur 4graden daalde en dat betekent een iets hogere rolweerstand voor de Aero Top metingen. Bovendien had ik met de ronde top maar twee metingen gedaan, 1 keer de wind mee en 1 keer de wind tegen en dat is eigenlijk te weinig voor een betrouwbaar resultaat. Of er een significant verschil tussen de twee toppen is qua vermogensbehoefte kan ik niet zeggen. Nu verwachtten we geen aerodynamisch voordeel hoor. De Aero Top biedt vooral beter zicht naar voren en een mindere zijwindgevoeligheid.

Maar ik dwaal af, want eigenlijk wilde ik vooral een aantal aerodynamische modificaties uitproberen. De Tourkap ligt natuurlijk het meest voor de hand en daarnaast het zoveel mogelijk afdichten van de openingen in de wielkasten. De tourkap fiets ik bijna altijd mee en voor de wielkast afdichtingen bestelde ik dunne lexanplaten waarvan ik plaatjes op maat uitknipte. Ik besloot om als nultest een open Mango te nemen, dus zonder tourkap of foamdeksel.

Mango met Aero Top maar zonder tourkap. 

Ik had nu geleerd dat de metingen zo snel mogelijk na elkaar moeten worden gedaan en dat er herhalingen moeten zijn om eventuele rare metingen uit te kunnen sluiten. Liefst ook bij windstil weer, maar ik had geen zin om te wachten daarop, want in Groningen waait het meestal. Windkracht 3 is toch wel flink om een meting te gaan doen, maar ik waagde het er maar op. Ik werd beloond met verrassend consequente waarden tussen de herhalingen. twee keer met wind mee en twee keer met wind tegen met 40km/h en daarvan het gemiddelde vermogen. Ik ga hier geen absolute waardes posten maar procentuele verschillen.

Mango Sport met tourkap, mijn meest gebruikelijke configuratie.

De tourkap is een zeer zinvolle aerodynamische toevoeging aan de Mango, ik berekende liefst 15% minder vermogensbehoefte.

Wielkappen om zoveel mogelijk de wind langs de wiel en wielkast te geleiden

Ook de opening aan de onderkant moet dicht voor een maximaal effect

Het zoveel mogelijk sluiten van de wielkast is veel ingrijpender, want de stuuruitslag wordt er flink door beperkt. Zoals ik het hier heb uitgevoerd wordt de draaicirkel ongeveer 20 meter ipv. 7.3 meter.... Prima voor het op hoge snelheid nemen van niet al te scherpe bochten, maar bepaald niet handig in het dagelijkse verkeer. Andere Mango rijders zoals Rudolf Kooistra en de Duitse ontwerper van de Aero Top: Detlef Hilgendorf, hebben een wat andere vorm gekozen waarbij ze weliswaar gebonden zijn aan 1 bandenmaat, maar wel een normale stuuruitslag hebben. Dat is voor dagelijks gebruik nog wel interessant. Ooit ga ik dat namaken en daarmee metingen doen, maar voorlopig komt dat er denk ik niet van.

Maar wat doet het nu? Wel het is voor een wedstrijd wel de moeite met 20% minder vermogensbehoefte dan geheel open rijden maar het is duidelijk dat de tourkap de grootste klap uitdeelt (wielkappen plus tourkap geeft 8% minder vermogensbehoefte t.o.v. alleen tourkap).

Samenvattend: De tourkap geeft 15% minder vermogensbehoefte t.o.v. open rijden en de tourkap+wielkappen 20%.

De omstandigheden tijdens de metingen: Snelheid 40km/h, Temperatuur: 14 graden, Windkracht: 3 Beaufort oftewel 16m/s NNE, Wegdek: Ongeveer 500meter asfalt fietspad, kaarsrecht en perfekt waterpas zonder hobbels, maar door het grove ingestrooide grind een vrij hoge rolweerstand.

ROAMango gereedmaken voor Spezi.

Dit weekeinde vind de Spezi plaats http://www.spezialradmesse.de/ De jaarlijkse beurs in Germersheim met alleen maar bijzondere fietsen. Sinner staat er ook al vele jaren bij met de Comfort en de Mango. Dus er is werk aan de winkel voor mij, maar tussendoor is er af en toe gelegenheid om even wat rond te lopen, een fiets wat beter te bekijken, foto's nemen en natuurlijk een praatje te maken. Dit is een van de weinige gelegenheden om mensen te treffen die ik alleen online via het Duitse Velomobil en Liegerad forum ken.
Vorig jaar ben ik fietsend heen en weer geweest met ROAMango, dwars door de heuvels van Sauerland en Taunus. Bijzonder mooie tocht, maar ook erg zwaar. Het was een van de oorzaken van mijn achilles problemen. Die zijn zo goed als voorbij, maar het zou dom zijn om ze nu weer zwaar te belasten.

Spezi 2012: Ergens in het Taunusgebergte na een inspannende klim.

Dit jaar pak ik het daarom anders aan: ik fiets alleen de terugweg, grotendeels door rivierdalen en met e-ondersteuning. De Sunstar e-motor is inmiddels ingebouwd en nu de NuVinci naaf handgeschakeld is draait dat prima. Het is natuurlijk een domper dat ik de Harmony automatische schakeling niet kan gebruiken zolang de problemen daarmee niet verholpen zijn. Ik moet nu zelf nadenken en anticiperen bij het schakelen, maar na drie toerritjes was ik er al helemaal aan gewend. Het is heel eenvoudig om zelf de cadans constant te houden door de draaishifter te verdraaien zodra je cadans te hoog wordt. Dat wordt al snel een tweede natuur. Het weer hernieuwd beginnen te trappen na een bocht leek in het begin een complete gok, maar de truuk is om langzaam te trappen en onderwijl de shifter te verdraaien totdat ik weerstand begin te voelen. Dat is binnen een seconde gebeurt en dan kan ik weer normaal rondtrappen.

Er waren nog wat andere aanpassingen die ik graag uitgevoerd wilde hebben en daar heb ik de afgelopen vrije dagen aan besteed. Mijn ROAMango zal ergens in de buurt van de ingang van Hal 1 komen te staan, dus die moest opgekuisd worden. Ik had nog twee zelfklevende camerasteunen op de body zitten die ik tijdens ROAM heb gebruikt, maar inmiddels heb ik een betere camera. De zelfklevende laag van de camerasteunen blijkt zeer taai te zijn. Iemand had een goede tip voor me: met een vislijn eronderdoor snijden. Die had ik niet paraat, maar met een binnenkabel bleek het ook te lukken. Daarna modder eraf, hardnekkige vlekken met remreiniger te lijf, hier en daar wat polijsten, afnemen met water en na drogen in de was zetten.

GPS-STEUN

Ik ga er vanuit dat ik de toerkap gebruik bij de rit naar huis. De kap is altijd klaar voor gebruik, maar met alle carbon van de body en toerkap samen heeft mijn GPS een slechte ontvangst. Die GPS zal ik echt hard nodig hebben in onbekend gebied. Na enig experimenteren blijkt er bovenin de toerkap wel goede ontvangst te zijn. Dat is niet eens zo'n gekke plek, want dat is mooi dicht bij mijn ogen, bedenk ik. Dus een houder moet gefabriceerd worden.
Met een stukje rond kunststof en wat paddestoel klittenband krijg ik een goede bevestiging. Iets naar voren zit ook een stukje van dat klittenband, maar die plek was te ver weg achteraf.
Nu blijft er toch nog een probleempje over merkte ik vanmiddag, want bij een bepaalde lichtinval zie ik hinderlijke reflecties in het scherm. Wat dat betreft is de Edge duidelijk slechter dan mijn oude 60CX.

De houder voor de Edge800

Nu met de GPS in de houder.

Ik kan mijn fietsshirt zien in het beeldscherm, ugh!

Op dit moment weet ik niet of een iets andere plek dit probleem kan verhelpen. Misschien neem ik mijn  60CX maar mee aan een koord rond mijn nek. Ik moet het scherm echt dicht bij mijn ogen kunnen houden....

DE STOEL
Dan was er nog de zitting. Tijdens ROAM merkte ik dat de gaten in de stoel niet alleen frisse lucht, maar ook olie van de ketting doorliet. Door de hitte tijdens ROAM was de olie zeer dun. Ik heb toen eerst een shirt erover gelegd en thuis heb ik een stuk van een rood yoga matje erop geplakt. Dat voldoet wel, maar rood op zwart was mij uiteindelijk een doorn in het oog. Het rode matje moest er maar weer af, besloot ik. Met een stukje vlakke glasvezelplaat met wat zwarte schuim erop geplakt was het al snel weer toonbaarder. Als je een band kunt plakken lukt het ook met een lekke stoel, kuch.

Vastgekit met zwarte MS polymeer kit

TOERKAP

Nu weet ik van eerdere Spezi's dat het in Zuid-Duitsland om deze tijd van het jaar al behoorlijk warm kan worden. Zolang ik een redelijk tempo heb en ik mijn verkoelende plantenspuit bij me heb vrees ik geen hitteflauwte, maar bij een langere klim kan het wel heel erg fijn zijn om de kap even af te kunnen zetten. De toerkap kan prima op de neus. Ik heb al vaker de kap op de neus gehad, vastgezet met duct tape, maar dat is natuurlijk te omslachtig. Ik wil het eens gaan proberen met die sterke kleine magneten die ik al een poosje in voorraad heb liggen. Maar helemaal vertrouwen heb ik daar nog niet in, dus in aanvulling daarop ga ik de voorste klittenband van de toerkap voorzien van klitten op de achterzijde en met twee strookjes harde klittenband op de body kan deze dan vastgezet. Weer wat minder fraai zo in het zicht, maar het is een fail-safe. Als ik het vastzetten met magneten eenmaal heb vervolmaakt, kan de klittenband er hopelijk weer af.

Magneet, gekit met MS-polymeer en voor een nachtje vast geklemd.

Dit is niet mijn eerste poging om met magneten te werken, maar ik liep eerder vast op het niet goed vast kunnen zetten van de magneten aan de toerkap. Door de goede ervaring van het voorzien van de fietsschoenen van een verhoogde zool met het rubberachtige zwarte MS-polymeer kit, ga ik het ook maar in dit geval toepassen. De magneten heb ik wel een beetje opgeruwd met schuurpapier voor een betere hechting.

De magneet moet nog afgedekt worden met bijvoorbeeld wat duct tape om beschadiging van de gelcoat te voorkomen. Er is namelijk altijd wel wat beweging mogelijk bij magnetisme en het gladde duct tape kan daar goed werk verrichten, dunkt me zo.

NAVIGATIE

De Mango is er klaar voor, maar voor aangenaam en vlot fietsen is gemakkelijk navigeren ook van groot belang.

Van de eerste dag heb ik inmiddels een route gemaakt van Germersheim naar Boppard aan de Rijn. Bij het plannen van routes voor de EuroTour had ik al ervaring opgebouwd met RideWithGPS Dat is weliswaar niet gratis, maar wel de allerbeste online navigatie-tool die ik ken. Aangezien de Garmin software voor Mac wel nooit wat zal worden, heb ik er wel een paar centen voor over. Bij het plannen van de route vanaf Germersheim zag ik dat onder inhet scherm het hoogteprofiel automatisch werd aangemaakt en dat ook de stijgingspercentages konden worden aangevinkt. Wauw, dat is handig. Toen ik mijn route halfweg klaar had, zag ik een keer 15% daling verschijnen. Dan moet ik remmen, doodzonde! Na een beetje aanpassen van de route door simpel slepen met de cursor kon ik een veel geleidelijker afdaling vinden. Het scheelt echt een slok op een borrel als je extremen bij het klimmen en dalen zoveel mogelijk uit kunt sluiten. Dat kan het verschil zijn tussen 5 km angstzweet op het voorhoofd met een doodsgrip op het stuur en 15 km lang lekker om je heen kijken terwijl je met een flinke gang naar beneden stuift.

Nu heb ik bij het klimmen natuurlijk veel gemak van de ondersteuning van de electromotor maar die moet ik niet gedachtenloos aanspreken: als ik de motor veel harder laat werken dan raakt de accu heel snel leeg. Een lager benodigd vermogen is nodig voor een groot km-bereik en daartoe moet ik de totale last goed verdelen over mijn eigen vermogen en dat van de motor. Dus niet de motor op de hoogste stand en met 2 vingers in de neus naar boven jakkeren, want dan ben ik bij de laatste klimmetjes op mezelf aangewezen en ligt de tong al snel op het stuur.

 De uiteindelijke route voor de eerste dag ziet er zo uit: http://ridewithgps.com/routes/2392121 Onderaan staan de hoogtemeters (ele) Als je rechtsonder "grade" aanvinkt, komen de stijgings- en dalings-percentages te voorschijn.  Na 100km is er een geleidelijke afdaling. In mijn eerste versie van de route was die afdaling echter veel abrupter. De tijd dat ik snelle afdalingen leuk vond ben ik toch wel een beetje ontgroeid. Ik heb het gevoel dat ik mijn geluk in deze ruimschoots heb opgebruikt en daardoor voel ik me boven de 70km/uur niet meer op mijn gemak.

Wat doe ik met de band van Anne?

Anne fietst zo'n 50 a 70km per dag met zijn Mango. Hij heeft een hekel aan lekke banden dus hij rijdt al jaren met Marathon Plus banden. Al weer een hele tijd geleden liet hij de achterband vervangen voor een nieuwe, maar eigenlijk was alleen het profiel weg na 20.000km trouwe dienst. Ik mocht 'm wel hebben, maar ja, ik zie er niet tegen op een bandje te wisselen en kies dus liever voor snel, comfort en grip. Ik vond het ook zonde om 'm weg te gooien. Een dilemma..... De band verdween in de donkere inloopkast tussen andere in onmin geraakte banden. Zou ik ooit in staat zijn om 'm weg te gooien?

Hoe dan ook. In mijn vorige blogpost over het verplaatsen van de schoenplaatjes naar het midden van de voet schreef ik al dat het loopcomfort ronduit slecht was. Ik kon kiezen tussen het lopen als een eend of als ballerina. In de supermarkt verbeeldde ik me dat mensen omkeken om te kijken of ik schoenen met hoge hakken aan had. De schoenplaatjes gingen vrolijk van je klikkerdeklik terwijl ik met het schaamrood op de kaken wanhopig steun bij m'n winkelwagentje probeerde te vinden. Terug plaatsen naar de bal van de voet is geen optie: het fietsen bevalt heel goed zo en ik denk er langzaam over mijn nettere schoenen met Speedplay Frog plaatjes ook om te bouwen. Die klikken niet alleen luid op harde ondergrond, ze slijten ook in minder dan geen tijd weg.

De oplossing is natuurlijk de zool op te hogen, maar waarmee? Ik heb het natuurlijk al verklapt: een band die na 20.000 km fietsen nog lang niet versleten is kan ook wel tegen het beetje lopen dat ik tussen het fietsen in doe. Het viel niet mee om de schaar door het rubber en de blauwe antileklaag te krijgen. Het resultaat:

Extra rubber onder de zool. De dikke blauwe anti-lek laag is zichtbaar.

Ik heb al eens geprobeerd een zool met binnenband en Bison-Tix op te hogen, maar dat liet al snel los. Deze keer probeer ik het met zwarte MS-kit die we ook gebruiken om bijvoorbeeld dashboards vast te plakken in de Mango. De zool en de stukjes band heb ik eerst opgeruwd met schuurpapier voor een betere hechting. Een nacht vastklemmen en het lijkt goed vast te zitten. De eerste boodschappen zijn inmiddels gedaan en ik mag wel zeggen dat ik het winkelwagentje heel wat losser in mijn handen had. De plaatjes zijn ruimschoots vrij van de grond.

Het spd plaatje is ruimschoots vrij.

Ook onder de hak heb ik een stukje band geplakt. Was wellicht niet nodig geweest, maar ik denk dat het zo wel beter loopt. En dat doet het, lopen gaat prima al voel ik wel dat de zool een beetje doorbuigt door de grote afstand tussen de stukjes band voor en achteraan. Niet geschikt voor een walkabout in de bush-bush maar wel voor alle betegelde gangpaden ....

Harmony exit.

Gisteren de lange proefrit gemaakt met de Harmony: 80km. Het liep aanvankelijk perfekt, maar toen ik ongeveer Groningen uit fietste schakelde de Harmony opeens niet meer. Heel snel rond trappend kwam ik op 30km/h, maar dat hield ik niet lang vol, dus schakelde ik eerst maar terug naar handbediening. Daarbij viel me op dat mijn bereik veel minder hoog was als voorheen. Dat bracht me op een idee, ik moest maar eens proberen te her-kalibreren. Dus het knopje op de draaischakelaar ingedrukt houden totdat de Harmony begint te schakelen. Twee keer door het hele bereik en daarna schakelde de Harmony weer als voorheen.

Maar toch niet helemaal als voorheen. Ik hield flink de pas erin tegen de harde wind in want nu ik geen last meer heb van de achillespees :-) durfde ik eindelijk weer eens helemaal voluit te fietsen. Daar had de Harmony het duidelijk moeilijk mee, want soms duurde het even voordat er geschakeld werd. Daardoor wisselde mijn cadans meer dan ik fijn vond. Het is erg prettig niet te hoeven schakelen, maar als je er geen invloed op hebt, dan moet dat wel vloeiend verlopen.

Eenmaal gearriveerd bij mijn ouders in Rolde bleek de Harmony weer behoorlijk warm te zijn. Op de terugweg met de wind mee was de belasting natuurlijk lager en het schakelde weer wat vlotter en aangenamer, maar het perfekte schakelen van de eerste dag kwam niet meer helemaal terug.

Vanmorgen naar het werk wist ik in 12 minuten de Harmony al weer behoorlijk warm te stoken. Ik besloot om na het werk de simpele interface te installeren (waarbij je enkel drie cadans-waarden kunt ingeven i.p.v. traploos een cadans kiezen) en de draaishifter te ontkoppelen. Dat viel nog wel mee: een kwestie van een stekkertje wisselen en een plekje vinden voor de interface. Instellingen voor de drie pre-sets instellen met behulp van de pc en weer proefrijden. Kalibreren.... geen probleem, maar schakelen? Ho maar. Dan toch maar weer de draaishifter aangesloten, maar die gaf aan dat de Harmony niet functioneerde middels de gehate twee gele balkjes in de display. GRRRR!

Gefrustreerd van al het gesleutel zonder resultaat besloot ik de Harmony maar van de NuVinci te sleutelen en de handmatige bediening met kabels erop te zetten. Heb ik toch weer wat op het stuur zitten.
Eenmaal weer op pad blijk ik vrijwel net zo goed te kunnen schakelen als de Harmony. Het voelt al snel natuurlijk aan om de shifter geleidelijk te draaien tijdens het versnellen en zodoende de cadans vrijwel constant te houden. Been-hand coordinatie is hier het goede woord?
Nu werd ook duidelijk dat de Harmony wel wat te doen heeft, want het schakelt duidelijk zwaarder zolang ik flink versnel. Als ik de zweep echt laat knallen dan beweegt de shifter alleen tijdens de dooie punten tijdens het trappen. Daar valt trouwens goed op in te spelen door een gelijkmatige kracht te handhaven. Zodoende voelde ik de shifter met snelle kleine schokjes draaien en kon ik ook onder zware belasting nog schakelen. Ik vraag me wel af of dat nog lukt bergop stoempend in de hoogste stand van de e-ondersteuning, maar dat zien we dan wel weer.
Tot na de Spezi komt er zeker geen Harmony meer in mijn fiets, al komt NuVinci morgen met een sterkere servomotor en een update van de software. De droom van "nooit meer schakelen" laat ik nog niet los, maar er moet eerst wel uitgezocht worden waarom het steeds mis gaat.

Maar nu wat vrolijkers. Ik had het al even aangestipt: mijn achillespees bezorgt me geen last meer! Het ging al goed vooruit door de electro-ondersteuning die ik vanaf de Kerst gebruik, maar het is de mid-voet positie van de schoenplaatjes die de doorslag geven. Stampend met volle kracht voel ik minder belasting als met matige inspanning voorheen. Ook de volgende dag blijven klachten uit.
Er zijn natuurlijk wel grotere drama's maar O wat voelt het goed om me weer onbekommerd uit te kunnen leven en me in het zweet te werken. Vanmorgen had ik spierpijn van de ongewone inspanning, maar dat was een feest van herkenning in vergelijking met de zeurende irritatie die ik bijna een jaar heb ondervonden aan de achillespees.

Harmony draait harmonieus.

Tijdens een ritje vv. Bunde, waar ik regelmatig op maandag Ludwig uit Aurich tref, krijg ik een sms'je van Jan: er zijn twee Harmony's gearriveerd in de winkel. Die kan ik nog wel even inbouwen als ik weer terug ben. Ik ben heel nieuwsgierig of hiermee het probleem verholpen is. Als ik rond 15.30 weer thuis ben ga ik eerst onder de douche. De rode Electrango die ik tijdelijk weer in gebruik heb genomen geeft dan wel flink wat ondersteuning, maar om steeds rond de 45km/h op de teller te houden moet ik wel zweten. Op de heenweg had ik een gemiddelde van 39,5km/h en op de terugweg tegen de straffe wind in ook nog een 36km/h. 

Ik merk dat ik een flinke honger heb, dus ik maak er een vroeg avondeten van en ga pas daarna naar de winkel. De Harmony's liggen op de koffietafel. Ik laat niets aan het toeval over; ik kijk eerst of er nog software-updates zijn op de beveiligde site van NuVinci. We blijken de laatste versie al op de pc te hebben, dus ik sluit de Harmony middels usb aan op de computer. De laatste firmware zet ik erop, het aantal tanden op de trapas en op de ingaande zijde van de NuVinci voer ik in en ik stel de grenswaarden van de cadans in. De display van de draaischakelaar zet ik op slechts 20% helderheid, want die is vrijwel altijd in de schaduw in de Mango. Deze draaischakelaar zit niet op het stuur, maar helemaal rechts op een stukje glasvezel buis die aan de flenzen van de bodydelen is gebout. Mijn redenatie is dat wanneer ik eenmaal de meest prettige cadans heb ingesteld verdere bediening niet meer nodig is. Waarom zou ik 'm dan op het stuur zetten, waar er enige kans is dat ik per ongeluk de licht draaiende schakelaar verdraai en dan weer opnieuw de goede cadans moet instellen.

aangedreven zijde van de NuVinci N360, hier zonder de Harmony schakelunit.

Mijn stuur is dus he-le-maal leeg, nog kaler als bij mijn allereerste fiets die een terugtraprem en geen versnellingen had, maar wel een bel aan het stuur. Natuurlijk zitten wel de claxon en knipperlicht schakelaars binnen vingerbereik, maar dat is aan de stuurbuis en niet op het stuur zelf. 

Ik ben nog niet helemaal klaar met ROAMango, want door mijn aanpassing aan de schoenplaatjes moet ook hier de trapas dichterbij komen. Ik meet eerst even bij Electrango. Daar zitten de pedalen iets te dichtbij zoals ik vandaag kon merken aan de voorkant van mijn knieen, dus bij ROAMango doe ik een anderhalf cm meer. De kettinglengte pas ik ook aan en dan kan ik eindelijk aan het proeffietsen. 

Het is inmiddels al 20.30uur, dus ik ga regelrecht naar huis. Het trapt erg lekker dus het lijkt erop dat ik nu de optimale trapafstand heb gevonden. De Harmony moet ik nog even calibreren door op een knopje op de draaischakelaar te drukken. De Harmony gaat dan twee keer door het hele schakelbereik heen terwijl ik rustig verder dien te trappen. Ik zit nu in de gele display van de handmatige bediening en ik probeer even of dat goed werkt. De electromotor heb ik nog niet aangezet. Ik schakel telkens wat bij als ik versnel en dat werkt soepel. Nu schakel ik over naar de automatische stand met de blauwe display. Ik trap eerst met te lage cadans, dus ik doe er een paar blauwe blokjes bij tot het lekker begint te trappen. Ik probeer nog sneller te trappen, maar de Harmony is alert en begint bij te schakelen. Nu de electromotor aangezet, dat kan gewoon tijdens het rijden. Nu versnel ik nog meer. De Harmony doet het gewoon! Mijn cadans is nu iets te hoog, dus ik doe er 1 blauw blokje af. Daarna raak ik de schakelaar niet meer aan en rij super comfortabel en snel de 5,5 km naar huis. Als ik in een bocht even de benen stil hou en daarna weer begin te trappen, heb ik direct exact de goede cadans. Na een stop is de NuVinci vanzelf in de laagste "versnelling" geschakeld. Precies zo had ik me het rijden met de Harmony voorgesteld! 

Wat verder opvalt is dat het bijzonder stil is. De NuVinci hoor ik helemaal niet, maar ook de motor is stiller dan ik van de rode Electrango ken. Dit komt denk ik doordat het motortoerental nauwelijks varieert door het traploze schakelen. Bij de rode Electrango hoor ik telkens een lagere toon als ik schakel, die toon wordt hoger als mijn cadans weer stijgt, totdat ik weer schakel. Pas als ik op kruissnelheid ben wordt het duidelijk stiller. ROAMango is van nul km/h tot aan de kruissnelheid zeer stil. Ik hoor eigenlijk vooral een kettinggeluidje van de 10-speed ketting (die al 8000km heeft gedraaid) op het gloednieuwe tandkransje op de NuVinci. Die moeten nog op elkaar inlopen en dan verwacht ik dat ook dat stil is.

Nu de eerste test 100% geslaagd is, volgt er morgen een langere rit. Als die ook goed uitvalt kan de duurtest beginnen. Ik heb er zin in om dit jaar veel km's te maken!