Twilcap wederom op de testbank

In opvolging van mijn voorgaande berichten: ik heb twilcap drie keer met de vermogensmeter getest ten opzichte van de standaard Sinner cap en moest vaststellen dat zowel zonder vizier als met een windafwijzer net voor het kijkgat de Sinner cap (met geheel gesloten vizier) het beste uit de bus kwam. De geleidelijke vorm (cw-waarde) van de ruime Sinner kap maakt het iets grotere frontale oppervlak kennelijk goed. Ik twijfel tussen tevredenheid over onze goede Sinner toerkap en ronduit balen dat ik en Roelf al het werk aan twilcap mogelijk voor niets hebben gedaan. Luxe probleem....

frontaal oppervlak van twilcap is iets minder

Maar zover was ik toch nog niet. Ik bedacht dat ook de Sinner kap met een iets geopend vizier behoorlijk inlevert qua aerodynamische efficientie. Dus heb ik het voorste kijkgat in twilcap gesloten met een lexan ruitje. Om dit zo zo vlak mogelijk in lijn met de ronding van de kap te krijgen, besloot ik om er een vast, niet te openen ruitje van te maken. Ik heb voldoende ventilatie met de 8cm slang vanaf de neus van de Mango en samen met anti-condens middel hou ik ook goed zicht als het mocht gaan regenen tijdens de wedstrijd.

Als ik twilcap dagelijks zou willen gebruiken zou ik wel degelijk een te openen vizier willen, want vooral in het donker is een combinatie van regendruppels en autolampen funest voor veilig zicht. Maar twilcap is puur bedoelt om mee te racen. De kijkgaten zijn sowieso te klein om er veilig genoeg mee aan het dagelijks verkeer te kunnen deelnemen.

Met behulp van googlemaps en mijn geheugen zoek ik een korte route in het vierkant zodat een bepaalde windrichting die toevallig gunstig is voor een van de kappen geen te grote invloed kan uitoefenen. Een 10km van mijn huis denk ik een geschikte test site gevonden te hebben. Om de beide kappen te vervoeren, tape ik ze over elkaar heen vast op de top voor het instapgat. Ideaal is het zicht niet, maar als ik rustig aan doe, dan red ik me ermee.

beide kappen over elkaar heen vast getaped op de top

Op de foto is te zien dat twilcap een stuk korter is. Het heerlijke ruimtelijke gevoel van de Sinner kap ontbreekt. Ik kan me niet naar voren buigen, want dan zit ik meteen met mijn hoofd tegen de naar voren snel aflopende bovenkant aan. Een worstenhelm past nog net en ik kan dan ook nog opzij kijken, Dat waren de minimum eisen die ik voor ogen had bij het creeeren van twilcap, dus ik zal niet mopperen. Maar met zo weinig comfort moet er wel overtuigend bewijs geleverd worden dat twilcap sneller is. In ieder geval is er geen waarneembaar verschil in ventilatie tussen beide kappen. Maar de ventilatie wordt dan ook gewaarborgd door de grote luchtinlaat. De smalle zijgaten blijven open want lucht die erin gaat moet er wel weer uit kunnen. Het verschil in vermogen bij dichte zijgaten in vergelijking met open zijgaten is erg klein. Aangezien het met dichte zijgaten erg heet wordt onder de kap is het meer dan aannemelijk dat je uiteindelijk met open zijgaten sneller bent. Een te hete motor kan geen vermogen leveren ;-)

Aangekomen op de testsite waait het naar schatting rond de Beaufort 5. Het wegdek is voor het grootste gedeelte redelijk goed te noemen, maar er zit ook een ruw stuk in. Dat is toevallig ook het geval in Venray op het race ovaal waar een van de lange bochten behoorlijk ruw is.
De wind had wel wat minder gemogen, maar uiteindelijk waait het in Nederland vaak hard en moet er dus ook bij zulke omstandigheden getest worden. Ik doe eerst een kort rondje zonder kap. Bij het gedeelte tegen de wind in duurt het me te lang om de beoogde snelheid van 40km/h te halen. Een goede waarde om te vergelijken krijg ik dan ook niet. Eerdere metingen wijzen op 15% vermogensvoordeel met de Sinner kap en met wat natte vinger werk vanwege de te lage testsnelheid lijkt dat ook nu weer aardig te kloppen.
De kappen vergelijk ik twee keer. De ene keer krijgt elk een ronde voor ik wissel en de tweede keer geef ik elk twee ronden. Ik let enkel op de snelheid die ik na de bochten telkens vlot weer naar de 40km/uur breng. Op het stuk tegen de wind in duurt dit duidelijk langer en is het ook moeilijker de snelheid konstant te houden. Op de stukken met zijwind is het juist moeilijk om niet harder te gaan dan 40 en direkt na de 1e ronde besluit ik om die stukken dan maar met 41km/h te doen.

De uitkomst is niet geheel eensluidend. De 1e test toont een vermogens voordeel van 8Watt met twilcap (http://ridewithgps.com/trips/4675447) maar de tweede test is neutraal: twilcap t.o.v. sinner cap Tja, bij windstilte is het gemakkelijker meten, maar in Groningen is die konditie bepaald niet vaak voorkomend en eigenlijk is het goed om ook eens te kijken wat er gebeurt onder praktijkomstandigheden.

Mijn voorlopige conclusie is dat er toch voldoende reden is om aan te nemen dat twilcap sneller is dan de standaard Sinner kap. Het is weliswaar onwetenschappelijk, maar deze keer had ik met het dichte vizier in de twilcap wel het gevoel dat ik wat minder druk op de pedalen hoefde te geven. Dat gevoel had ik niet met twilcap met open vizier. Als dat gevoel toen klopte, zou het nu ook weleens kunnen kloppen. Bij gelegenheid wil ik nog eens een langere test doen, liefst op een ovaal en met meer herhalingen, om een nog beter beeld te krijgen. Als het echt 0 tot 8Watt verschil is, dan is het de moeite waard om wat comfort in te leveren tijdens de Cycle Vision wedstrijden.
Een bijkomend (maar bij hoge wedstrijdsnelheden en veel wind) belangrijk voordeel is dat twilcap minder gevoelig is voor zijwind.

twilcap heeft een kleurtje

Ik heb twilcap laten spuiten. De kap wordt er niet sneller van, maar het oog wil ook wat. "Die gifgroene veeg die laag en hard over het asfalt vliegt? Dat kan alleen maar twilwel zijn"

Zijsleuven op precies de goede hoogte (voor mij) om door te kijken.

Het voorste kijkgat nog wat groter gemaakt

Op een niet al te winderige dag wil ik de Sinner toerkap en twilcap met elkaar vergelijken middels de vermogensmeter. Ik realiseerde me dat ik daarvoor toch echt de weg op moest. Ik heb nu eenmaal geen auto om een en ander naar een veilige testplek te transporteren. Twee kappen meenemen is in principe mogelijk, door een op de top te plaatsen, maar dat is me te avontuurlijk. Daarom heb ik de kijkgaten zodanig groot gemaakt dat ik voldoende zicht heb om aan het verkeer deel te nemen.
Mocht ik de indruk krijgen dat ik door deze relatief grote gaten teveel verlies aan snelheid, dan maak ik ze voor het wedstrijd gebruik met inzet ruitjes weer kleiner. Een klein windschermpje om de rijwind over het voorste kijkgat te geleiden ligt natuurlijk ook voor de hand. Omdat ik al zo vroeg begonnen ben om me voor te bereiden op Cycle Vision heb ik alle tijd om te experimenteren.

Het beslaan van het vizier, de bottleneck van de toerkappen.

Pin-lock

De racekap is nu bij de spuiter die er een mooi kleurtje aan gaat geven. Nu is het tijd om het vizier van mijn toerkap van een pin-lock vizier te voorzien. Doordat we een stevig gebogen vizier hebben bij de Sinner kap is dit goed mogelijk. Om deze te bevestigen moet ik twee gaten boren op precies de goede plek voor de pins. Deze pins houden het pin-lock vizier vast. Het schijnt erg goed te werken in motorhelmen. Deze van Schuberth schijnt te passen bij het Sinner vizier.

Montage

Het is niet gemakkelijk de plaatsen voor de boorgaten te bepalen. Ik weet dat ik goed moet oppassen bij het boren, want omdat het vizier verhit is om het te kunnen buigen is het weliswaar krasvaster, maar ook brosser dan het uitgangsmateriaal. Maar ik heb niet goed gekeken naar de pins waardoor ik een te klein gat boor. Als ik daarna met een iets grotere boor erdoor probeer te boren gebeurt het onvermijdelijke: het vizier scheurt over enkele mm. Einde oefening. Want zelfs al scheurt het niet verder, wat ongetwijfeld vroeg of laat gebeurt, dan kan er in ieder geval vocht tussen de twee vizieren komen en dan werkt het niet afdoende tegen beslaan. Ik boor toch nog het gat aan de andere kant, gewoon om mezelf te bewijzen dat ik het kan. Nu in een keer met de goede diameter. Ik doe het zo voorzichtig dat het ellenlang duurt. Een aanslag op mijn geduld, maar het lukt deze keer wel goed.

Wat nu?

Ik was eigenlijk al niet zo heel gemotiveerd om het pin-lock vizier te proberen omdat mijn met veel vallen en opstaan uitgevogelde anti-fog methode beter werkt dan welke dan ook die ik tot nu toe heb geprobeerd. Ik ben weer terug bij zeep, waar ik ooit ook mee begonnen ben. Dat werkte destijds al vrij aardig maar het liet aanvankelijk wel een hinderlijke waas achter die bijna net zo erg als de kwaal zelf was. Vanwege dit waas moest ik eerst met open vizier rijden voordat het weer helder werd. Na een poosje moest ik alweer opnieuw opbrengen. Dat leidde me teveel af van het verkeer, dan fiets ik nog liever met het vizier constant een stukkie open.
LET OP: gebruik zeep, beslist GEEN afwasmiddel. Daar kan namelijk zout (kristal) in zitten en dat maakt hele fijne krasjes bij het opbrengen die eerst helemaal niet opvallen. Pas op een hele zonnige en droge dag merk je dan dat je vizier helemaal bekrast is.

De verbeterde zeep methode tegen beslaan.

Ik neem het vizier eerst af met een zeem met water om eventuele stofjes die kunnen krassen weg te halen. Dan neem ik een doekje (die ik bewaar in een plastic zak zodat het niet uitdroogt) die doordrenkt is met vloeibare handzeep met een klein beetje water. Hiermee bewerk ik het vizier tot in alle hoeken van binnen en buiten. De zeep verwijder ik weer door met een droge zeem over het vizier te wrijven. Ik poets niet, gewoon alle zeep er weer af halen, het mag niet meer te zien zijn. Er blijft nu een dunne, onzichtbare film zeep achter die water op kan nemen en voorkomt dat het vizier beslaat. Belangrijke regel is dat ik onderweg het vizier NIET mag aanraken. Als ik een stukje wrijf dat is beslagen bij een stop, dan is dat de plek waar het vrijwel meteen weer begint te beslaan. Dus ik kan beter het vizier open zetten totdat de damp weer verdwijnt door de rijwind om dan het vizier weer goeddeels te sluiten. Ik herhaal dit elke avond voor het beste resultaat, maar als de omstandigheden niet al te zwaar zijn dan kan het best zijn dat het wel enkele dagen blijft werken. Zolang je maar van het vizier af blijft!

Is dit het definitieve antwoord. 

Nee natuurlijk niet, want dan had ik het pin-lock vizier al helemaal geen kans gegeven! Maar het is wel zo dat het beslaan minder vaak voorkomt, ik heb een prachtig schoon vizier en er is geen zweem van een hinderlijk waas. Om mijn nachtzicht nog meer te verbeteren rij ik sinds kort met een contrast bril van een tientje. Daarmee krijgt de nacht weer kleur en kan ik veel beter de grens tussen berm en straat zien. Bovendien heb ik veel minder last van verblindende autolampen.

Al met zijn mijn winterse forensenritten in het donker een heel stuk aangenamer geworden. Vorig jaar kloeg ik nogal over het voor de ogen zeer vermoeiende fietsen in het donker. Dat is gelukkig nu niet meer zo. Wat een groot verschil kan een beetje zeep en een goedkoop brilletje maken!

Alternatieven

Nee, ik ben nog niet klaar, want bij het zoeken naar een pin-lock vizier kwam ik een, jawel, electrisch verwarmd vizier tegen. Grappig genoeg had ik dat al geopperd een paar weken geleden tegen een collega. Maar die dacht dat het niet zo gemakkelijk zelf te maken was en het zicht tussen draadjes door leek me eigenlijk ook niet zo aantrekkelijk. Maar motorhelm fabrikanten blijken hier over nagedacht te hebben en zo vond ik deze: https://www.louis.de/artikel/beheizbares-visier-klar-n104-n104evo/20013486?list=39426400. Op de motorfora las ik positieve berichten over deze en soortgelijke vizieren,  dus wellicht is dit een optie. Ook op Alibaba kwam ik een aanbieder tegen van verwarmde helmvizieren. Dit biedt perspectief.....

Sinner site uit de lucht en eerste voorbereidingen op race seizoen

Website uit de lucht

Eerst maar het minder leuke nieuws. Van verschillende kanten hoorde ik dat onze website niet meer bereikbaar was. We proberen dat zo snel mogelijk op te lossen en ondertussen zijn we bereikbaar via info@drymer.nl en telefonisch via +31 599 588 023. Verder zijn we te vinden op Facebook. De pagina daar hou ik zelf bij. Voor technische vragen ben ik meestal wel te porren.

Pure racekap 

Om dit jaar nog beter voor de dag te komen bij met name Cycle Vision en het WK Ligfietsen in Belgie dien ik nog een stapje verder te gaan. Fysiek is er naar verwachting niet veel meer uit mezelf te peuren. Het is al heel mooi als ik hetzelfde niveau weer haal als in 2014. Dus ik zoek het bij de Mango. Mijn Mango mede strijder Ludwig heeft vorig jaar al een voorschotje gegeven door de zaag in zijn Sinner toerkap te zetten. 

Ludwig's verlaagde kap met mijn Sinner toerkap op de achtergrond

Ik mocht deze kap van Ludwig vorige herfst in Assen lenen om de wedstrijd er mee te doen en ik had de stellige indruk dat de 2 cm lagere kap inderdaad wat sneller was. 

Maar mijn toerkap, die ik dagelijks gebruik, daar ga ik toch niet de zaag in zetten. Ik heb een goed alternatief: een afgekeurde Sinner kap zo extreem mogelijk maken. Dan heb ik 1 kap voor alledag en een andere voor het racen. 

knippen en plakken

voorlopig resultaat, nog zonder kijkgaten

Twilcap noem ik 'm. Korter, lager, smaller. En hopelijk sneller. De ruimte boven mijn hoofd is krap en het is ook wat smaller dan voorheen zodat zijwaarts kijken al snel conflict met bril en neus opleveren. Maar het is voldoende om tijdens een wedstrijd te zien wat er om me heen gebeurt. 

Het WK Leer, de 200m Sprint.

Voorbereidingen.

Ludwig coachen is simpel: hij heeft alles netjes op een rijtje en weet precies hoe hij te werk wil gaan. Ik hoef eigenlijk alleen de fiets (mijn getweakte Mango Sport oftewel :"Twango") te leveren en standby te zijn met band en pomp. Die ben ik echter het hele weekeinde niet nodig. Ik heb dan ook niet de meest extreme banden gemonteerd: Durano's voor en een KHE MAC1,5 achter voor super grip op nat wegdek. Alle bandjes op hoge druk maar niet overdreven. Ludwig vind betrouwbaarheid belangrijker dan pure snelheid, dus ik pas me daar bij aan. We zetten nog een 14 tands Gingko kettingrol die ik mee heb genomen in de aandrijflijn en dan is het tijd om richting de start te gaan.

De 200meter met vliegende start.

Bij het beginpunt is het al gezellig druk met rijders die zich warm rijden op een rollenbank en hier en daar worden fietsen in elkaar gezet. Er staat een harde wind die schuin van achteren komt, de zon schijnt volop en het wegdek is goed. Er zal hard gereden worden, dat is zeker. Er komt een trekker met voorlader langs met een fiets erop geprikt. Geen respekt voor het WK HPV, is mijn eerste gedachte! Of wordt hier de aloude rechtop fiets ten grave gedragen ;-)

symbolisch?

Wulf Kraneis zet in zijn Milan al direkt de toon met ruim 84km/h. Alleen Daniel Fenn weet dat te verbeteren met bijna 87km/h. Niet dat Daniel daar tevreden mee is, want hij had ingezet op 90km/h.

Daniel met bijna 87km/h winnaar in de sprint.

Ludwig zet een heel goed resultaat neer met 68km/uur. Goed voor een 27e plek van alle circa 150 deelnemers en 20e bij de volgestroomlijnden Als dat bord er niet gestaan had....
Ik spreek hem als hij even later weer terug fietst. "Es laueft wie ne Rakete" meent Ludwig, wat zoveel wil zeggen dat Twango als de gesmeerde bliksem loopt.

Ludwig houdt zich netjes aan de maximum snelheid.

Dat het toch niet helemaal vanzelf gaat, laat de ingebouwde vermogensmeter zien. De verzamelde gegevens heb ik geupload naar GarminConnect en die maakt leuke grafiekjes.
Ludwig heeft volgens de onderstaande grafiek zijn race goed opgebouwd. Net voor de eerste waarneming lus haalt hij de hoogste snelheid en die houdt hij vast tot het viaduct, waar de tweede tijdwaarneming lus ligt.

Een goed opgebouwde race door Ludwig. 

Het vermogensverloop tijdens Ludwig's sprint.

Aan de grafiek is goed te zien dat Ludwig geleidelijk zijn vermogen heeft opgebouwd en op het laatst piekt hij rond de 500Watt.

Mango op de Duitse TV.

Maar laat ik niet de andere Mango rijder uit Ost-Friesland vergeten: Holger Wessels met zijn Mango+ met zelfgemaakte staartpunt haalde bijna 66km/h, 39e van alle deelnemers en 27e van de volgetroomlijnden. In dit TV item van de NDR is te zien hoe hij langs de camera rijder zeilt op 2min07sec.

Holger werd voorafgaand aan het WK geinterviewd door de NDR. Hij benadrukt nog maar eens dat de Mango een praktische machine is met een groot inzet bereik. Waarvan akte.

Holger Wessels op TV

ROAMango gereedmaken voor Spezi.

Dit weekeinde vind de Spezi plaats http://www.spezialradmesse.de/ De jaarlijkse beurs in Germersheim met alleen maar bijzondere fietsen. Sinner staat er ook al vele jaren bij met de Comfort en de Mango. Dus er is werk aan de winkel voor mij, maar tussendoor is er af en toe gelegenheid om even wat rond te lopen, een fiets wat beter te bekijken, foto's nemen en natuurlijk een praatje te maken. Dit is een van de weinige gelegenheden om mensen te treffen die ik alleen online via het Duitse Velomobil en Liegerad forum ken.
Vorig jaar ben ik fietsend heen en weer geweest met ROAMango, dwars door de heuvels van Sauerland en Taunus. Bijzonder mooie tocht, maar ook erg zwaar. Het was een van de oorzaken van mijn achilles problemen. Die zijn zo goed als voorbij, maar het zou dom zijn om ze nu weer zwaar te belasten.

Spezi 2012: Ergens in het Taunusgebergte na een inspannende klim.

Dit jaar pak ik het daarom anders aan: ik fiets alleen de terugweg, grotendeels door rivierdalen en met e-ondersteuning. De Sunstar e-motor is inmiddels ingebouwd en nu de NuVinci naaf handgeschakeld is draait dat prima. Het is natuurlijk een domper dat ik de Harmony automatische schakeling niet kan gebruiken zolang de problemen daarmee niet verholpen zijn. Ik moet nu zelf nadenken en anticiperen bij het schakelen, maar na drie toerritjes was ik er al helemaal aan gewend. Het is heel eenvoudig om zelf de cadans constant te houden door de draaishifter te verdraaien zodra je cadans te hoog wordt. Dat wordt al snel een tweede natuur. Het weer hernieuwd beginnen te trappen na een bocht leek in het begin een complete gok, maar de truuk is om langzaam te trappen en onderwijl de shifter te verdraaien totdat ik weerstand begin te voelen. Dat is binnen een seconde gebeurt en dan kan ik weer normaal rondtrappen.

Er waren nog wat andere aanpassingen die ik graag uitgevoerd wilde hebben en daar heb ik de afgelopen vrije dagen aan besteed. Mijn ROAMango zal ergens in de buurt van de ingang van Hal 1 komen te staan, dus die moest opgekuisd worden. Ik had nog twee zelfklevende camerasteunen op de body zitten die ik tijdens ROAM heb gebruikt, maar inmiddels heb ik een betere camera. De zelfklevende laag van de camerasteunen blijkt zeer taai te zijn. Iemand had een goede tip voor me: met een vislijn eronderdoor snijden. Die had ik niet paraat, maar met een binnenkabel bleek het ook te lukken. Daarna modder eraf, hardnekkige vlekken met remreiniger te lijf, hier en daar wat polijsten, afnemen met water en na drogen in de was zetten.

GPS-STEUN

Ik ga er vanuit dat ik de toerkap gebruik bij de rit naar huis. De kap is altijd klaar voor gebruik, maar met alle carbon van de body en toerkap samen heeft mijn GPS een slechte ontvangst. Die GPS zal ik echt hard nodig hebben in onbekend gebied. Na enig experimenteren blijkt er bovenin de toerkap wel goede ontvangst te zijn. Dat is niet eens zo'n gekke plek, want dat is mooi dicht bij mijn ogen, bedenk ik. Dus een houder moet gefabriceerd worden.
Met een stukje rond kunststof en wat paddestoel klittenband krijg ik een goede bevestiging. Iets naar voren zit ook een stukje van dat klittenband, maar die plek was te ver weg achteraf.
Nu blijft er toch nog een probleempje over merkte ik vanmiddag, want bij een bepaalde lichtinval zie ik hinderlijke reflecties in het scherm. Wat dat betreft is de Edge duidelijk slechter dan mijn oude 60CX.

De houder voor de Edge800

Nu met de GPS in de houder.

Ik kan mijn fietsshirt zien in het beeldscherm, ugh!

Op dit moment weet ik niet of een iets andere plek dit probleem kan verhelpen. Misschien neem ik mijn  60CX maar mee aan een koord rond mijn nek. Ik moet het scherm echt dicht bij mijn ogen kunnen houden....

DE STOEL
Dan was er nog de zitting. Tijdens ROAM merkte ik dat de gaten in de stoel niet alleen frisse lucht, maar ook olie van de ketting doorliet. Door de hitte tijdens ROAM was de olie zeer dun. Ik heb toen eerst een shirt erover gelegd en thuis heb ik een stuk van een rood yoga matje erop geplakt. Dat voldoet wel, maar rood op zwart was mij uiteindelijk een doorn in het oog. Het rode matje moest er maar weer af, besloot ik. Met een stukje vlakke glasvezelplaat met wat zwarte schuim erop geplakt was het al snel weer toonbaarder. Als je een band kunt plakken lukt het ook met een lekke stoel, kuch.

Vastgekit met zwarte MS polymeer kit

TOERKAP

Nu weet ik van eerdere Spezi's dat het in Zuid-Duitsland om deze tijd van het jaar al behoorlijk warm kan worden. Zolang ik een redelijk tempo heb en ik mijn verkoelende plantenspuit bij me heb vrees ik geen hitteflauwte, maar bij een langere klim kan het wel heel erg fijn zijn om de kap even af te kunnen zetten. De toerkap kan prima op de neus. Ik heb al vaker de kap op de neus gehad, vastgezet met duct tape, maar dat is natuurlijk te omslachtig. Ik wil het eens gaan proberen met die sterke kleine magneten die ik al een poosje in voorraad heb liggen. Maar helemaal vertrouwen heb ik daar nog niet in, dus in aanvulling daarop ga ik de voorste klittenband van de toerkap voorzien van klitten op de achterzijde en met twee strookjes harde klittenband op de body kan deze dan vastgezet. Weer wat minder fraai zo in het zicht, maar het is een fail-safe. Als ik het vastzetten met magneten eenmaal heb vervolmaakt, kan de klittenband er hopelijk weer af.

Magneet, gekit met MS-polymeer en voor een nachtje vast geklemd.

Dit is niet mijn eerste poging om met magneten te werken, maar ik liep eerder vast op het niet goed vast kunnen zetten van de magneten aan de toerkap. Door de goede ervaring van het voorzien van de fietsschoenen van een verhoogde zool met het rubberachtige zwarte MS-polymeer kit, ga ik het ook maar in dit geval toepassen. De magneten heb ik wel een beetje opgeruwd met schuurpapier voor een betere hechting.

De magneet moet nog afgedekt worden met bijvoorbeeld wat duct tape om beschadiging van de gelcoat te voorkomen. Er is namelijk altijd wel wat beweging mogelijk bij magnetisme en het gladde duct tape kan daar goed werk verrichten, dunkt me zo.

NAVIGATIE

De Mango is er klaar voor, maar voor aangenaam en vlot fietsen is gemakkelijk navigeren ook van groot belang.

Van de eerste dag heb ik inmiddels een route gemaakt van Germersheim naar Boppard aan de Rijn. Bij het plannen van routes voor de EuroTour had ik al ervaring opgebouwd met RideWithGPS Dat is weliswaar niet gratis, maar wel de allerbeste online navigatie-tool die ik ken. Aangezien de Garmin software voor Mac wel nooit wat zal worden, heb ik er wel een paar centen voor over. Bij het plannen van de route vanaf Germersheim zag ik dat onder inhet scherm het hoogteprofiel automatisch werd aangemaakt en dat ook de stijgingspercentages konden worden aangevinkt. Wauw, dat is handig. Toen ik mijn route halfweg klaar had, zag ik een keer 15% daling verschijnen. Dan moet ik remmen, doodzonde! Na een beetje aanpassen van de route door simpel slepen met de cursor kon ik een veel geleidelijker afdaling vinden. Het scheelt echt een slok op een borrel als je extremen bij het klimmen en dalen zoveel mogelijk uit kunt sluiten. Dat kan het verschil zijn tussen 5 km angstzweet op het voorhoofd met een doodsgrip op het stuur en 15 km lang lekker om je heen kijken terwijl je met een flinke gang naar beneden stuift.

Nu heb ik bij het klimmen natuurlijk veel gemak van de ondersteuning van de electromotor maar die moet ik niet gedachtenloos aanspreken: als ik de motor veel harder laat werken dan raakt de accu heel snel leeg. Een lager benodigd vermogen is nodig voor een groot km-bereik en daartoe moet ik de totale last goed verdelen over mijn eigen vermogen en dat van de motor. Dus niet de motor op de hoogste stand en met 2 vingers in de neus naar boven jakkeren, want dan ben ik bij de laatste klimmetjes op mezelf aangewezen en ligt de tong al snel op het stuur.

 De uiteindelijke route voor de eerste dag ziet er zo uit: http://ridewithgps.com/routes/2392121 Onderaan staan de hoogtemeters (ele) Als je rechtsonder "grade" aanvinkt, komen de stijgings- en dalings-percentages te voorschijn.  Na 100km is er een geleidelijke afdaling. In mijn eerste versie van de route was die afdaling echter veel abrupter. De tijd dat ik snelle afdalingen leuk vond ben ik toch wel een beetje ontgroeid. Ik heb het gevoel dat ik mijn geluk in deze ruimschoots heb opgebruikt en daardoor voel ik me boven de 70km/uur niet meer op mijn gemak.

Harmony draait harmonieus.

Tijdens een ritje vv. Bunde, waar ik regelmatig op maandag Ludwig uit Aurich tref, krijg ik een sms'je van Jan: er zijn twee Harmony's gearriveerd in de winkel. Die kan ik nog wel even inbouwen als ik weer terug ben. Ik ben heel nieuwsgierig of hiermee het probleem verholpen is. Als ik rond 15.30 weer thuis ben ga ik eerst onder de douche. De rode Electrango die ik tijdelijk weer in gebruik heb genomen geeft dan wel flink wat ondersteuning, maar om steeds rond de 45km/h op de teller te houden moet ik wel zweten. Op de heenweg had ik een gemiddelde van 39,5km/h en op de terugweg tegen de straffe wind in ook nog een 36km/h. 

Ik merk dat ik een flinke honger heb, dus ik maak er een vroeg avondeten van en ga pas daarna naar de winkel. De Harmony's liggen op de koffietafel. Ik laat niets aan het toeval over; ik kijk eerst of er nog software-updates zijn op de beveiligde site van NuVinci. We blijken de laatste versie al op de pc te hebben, dus ik sluit de Harmony middels usb aan op de computer. De laatste firmware zet ik erop, het aantal tanden op de trapas en op de ingaande zijde van de NuVinci voer ik in en ik stel de grenswaarden van de cadans in. De display van de draaischakelaar zet ik op slechts 20% helderheid, want die is vrijwel altijd in de schaduw in de Mango. Deze draaischakelaar zit niet op het stuur, maar helemaal rechts op een stukje glasvezel buis die aan de flenzen van de bodydelen is gebout. Mijn redenatie is dat wanneer ik eenmaal de meest prettige cadans heb ingesteld verdere bediening niet meer nodig is. Waarom zou ik 'm dan op het stuur zetten, waar er enige kans is dat ik per ongeluk de licht draaiende schakelaar verdraai en dan weer opnieuw de goede cadans moet instellen.

aangedreven zijde van de NuVinci N360, hier zonder de Harmony schakelunit.

Mijn stuur is dus he-le-maal leeg, nog kaler als bij mijn allereerste fiets die een terugtraprem en geen versnellingen had, maar wel een bel aan het stuur. Natuurlijk zitten wel de claxon en knipperlicht schakelaars binnen vingerbereik, maar dat is aan de stuurbuis en niet op het stuur zelf. 

Ik ben nog niet helemaal klaar met ROAMango, want door mijn aanpassing aan de schoenplaatjes moet ook hier de trapas dichterbij komen. Ik meet eerst even bij Electrango. Daar zitten de pedalen iets te dichtbij zoals ik vandaag kon merken aan de voorkant van mijn knieen, dus bij ROAMango doe ik een anderhalf cm meer. De kettinglengte pas ik ook aan en dan kan ik eindelijk aan het proeffietsen. 

Het is inmiddels al 20.30uur, dus ik ga regelrecht naar huis. Het trapt erg lekker dus het lijkt erop dat ik nu de optimale trapafstand heb gevonden. De Harmony moet ik nog even calibreren door op een knopje op de draaischakelaar te drukken. De Harmony gaat dan twee keer door het hele schakelbereik heen terwijl ik rustig verder dien te trappen. Ik zit nu in de gele display van de handmatige bediening en ik probeer even of dat goed werkt. De electromotor heb ik nog niet aangezet. Ik schakel telkens wat bij als ik versnel en dat werkt soepel. Nu schakel ik over naar de automatische stand met de blauwe display. Ik trap eerst met te lage cadans, dus ik doe er een paar blauwe blokjes bij tot het lekker begint te trappen. Ik probeer nog sneller te trappen, maar de Harmony is alert en begint bij te schakelen. Nu de electromotor aangezet, dat kan gewoon tijdens het rijden. Nu versnel ik nog meer. De Harmony doet het gewoon! Mijn cadans is nu iets te hoog, dus ik doe er 1 blauw blokje af. Daarna raak ik de schakelaar niet meer aan en rij super comfortabel en snel de 5,5 km naar huis. Als ik in een bocht even de benen stil hou en daarna weer begin te trappen, heb ik direct exact de goede cadans. Na een stop is de NuVinci vanzelf in de laagste "versnelling" geschakeld. Precies zo had ik me het rijden met de Harmony voorgesteld! 

Wat verder opvalt is dat het bijzonder stil is. De NuVinci hoor ik helemaal niet, maar ook de motor is stiller dan ik van de rode Electrango ken. Dit komt denk ik doordat het motortoerental nauwelijks varieert door het traploze schakelen. Bij de rode Electrango hoor ik telkens een lagere toon als ik schakel, die toon wordt hoger als mijn cadans weer stijgt, totdat ik weer schakel. Pas als ik op kruissnelheid ben wordt het duidelijk stiller. ROAMango is van nul km/h tot aan de kruissnelheid zeer stil. Ik hoor eigenlijk vooral een kettinggeluidje van de 10-speed ketting (die al 8000km heeft gedraaid) op het gloednieuwe tandkransje op de NuVinci. Die moeten nog op elkaar inlopen en dan verwacht ik dat ook dat stil is.

Nu de eerste test 100% geslaagd is, volgt er morgen een langere rit. Als die ook goed uitvalt kan de duurtest beginnen. Ik heb er zin in om dit jaar veel km's te maken!

Schoenplaatje midden onder de voet en service NuVinci

Vandaag na het werk bij de grijze Mango Sport de nodige wijzigingen gemaakt om te kunnen fietsen met de spd-plaatjes onder het midden van de voet. De trapas moest nu een 4 cm dichter bij en de ketting passend ingekort. De Speedplay pedalen verangen door een lichtgewicht SPD kloon die ik nog had liggen. Ondanks dat ik door mijn lange benen altijd al erg weinig ruimte had tussen schoen en top, kom ik nog steeds net niet met de neus van de schoen er tegenaan omdat met de trapas 4 cm richting stoel de top hoger wordt. Dit valt me alles mee, ik had er al half op gerekend dat een aangepast lager frame nodig zou zijn om rond te kunnen trappen zonder de top te raken! Mijn knieen hebben doorgaans ook maar een centimeterje over, maar dat is zelfs nog wat ruimer geworden

Ik had er nog niet echt stil bij gestaan, maar de hak komt nu natuurlijk verder van het wegdek zodat ik niet meer de benen stil hoef te houden bij een drempel. Die Pavlov reactie zal echter niet zo snel verdwenen zijn, hah. Misschien kan ik komende winter de voetengaten dicht maken? Oeps, ik zal het niet weer over winter hebben...

Ben ik dan al helemaal om? Nee, het is na slechts 5km nog te snel om definitief alle schoenen en fietsen aan te gaan passen. Het ziet er in ieder geval goed uit. Ik merk wel dat mijn bovenbeenspieren wat onwennig voelen, maar mijn achillespees? Die is vanaf de eerste trap helemaal happy. Had ik veel eerder moeten doen, want het ontlast voor het gevoel net zoveel als electro-ondersteuning deed. Doordat de kuitspieren/achillespees mijn voet niet steeds in dezelfde stand hoeven te houden kan ik ook gemakkelijk de achillespees al rijdende wat rekken en strekken. Dat deed ik voor de ombouw al nu en dan, maar dan kon ik niet gewoon blijven doortrappen. Nu wel!
Qua cadans merk ik geen verschil en ik kan prima kracht zetten en op normale kruissnelheid komen. De coordinatie van de beenspieren is op een of andere manier een beetje anders, misschien omdat de kuitspieren opeens bijna niks meer te doen hebben of misschien moet de trapas nog wat dichterbij. Ik heb met enige oefening het netjes rondtrappen ooit geleerd en dit moet ik gewoon weer opnieuw leren, denk ik zo.

Een andere opsteker vandaag is de service van NuVinci. Ik heb vandaag drie mailtjes en twee telefoontjes van in totaal drie verschillende NuVinci medewerkers gehad. Twee HHI's (Harmony Hub Interface's) worden zo spoedig mogelijk onder garantie opgestuurd, ik moet een papier invullen met de nodige vragen over de problemen en we dienen de HHI's terug te sturen voor onderzoek. De NuVinci naaf en de electronische shifters zouden gewoon nog goed moeten zijn. Het vervangen van een HHI is een peuleschil (tenminste, als je het een paar keer gedaan hebt).

De overeenkomst tussen deze twee gebeurtenissen is dat ik nu met vertrouwen uitkijk naar het terug fietsen vanuit Germersheim na afloop van de Spezi over twee weken. Net genoeg tijd om te wennen aan de nieuwe set-up. Ik zou het nu met de nieuwe schoen configuratie zelfs zonder electro-ondersteuning aandurven denk ik. Toch kies ik ervoor om alleen de terugweg te gaan fietsen en met ondersteuning. De dagafstanden ga ik (voor mijn doen) kort houden en de route is zo vlak mogelijk. Geen onnodig risico. Ontspannen VoorjaarsVakantieFietsen!

Knutselen aan toerkap en schoenplaatjes radicaal verplaatsen.

DE TOERKAP

Het geklooi met de Harmony is op het moment een beetje deprimerend, maar ik heb diverse knutsel projecten die beter uit pakken.
Laten we eens beginnen met de Sinner tourkap. Mijn eerste is in de VS gebleven na ROAM want een van de Amerikaanse rijders heeft hem gekocht. Een paar maanden later had ik al weer een nieuwe, je gaat het comfort direct missen, wat? Net als veel andere rijders ben ik er super tevreden mee, maar er valt natuurlijk altijd wat te tweaken. Een van de eerste zaken die ik tegen kwam was het zakken van het vizier op slecht wegdek. De wrijving van het rubbertje was niet altijd afdoende en zwaarder afstellen om meer wrijving te krijgen had al snel tot gevolg dat het vizier niet helemaal dicht wilde/ wat terug veerde. Mijn oplossing was/is twee witte kunststof ringen, een aan de binnenkant en een aan de buitenkant van het vizier. De boutjes kun je dan behoorlijk vast draaien voor voldoende wrijving. Het vizier zakt niet meer en sluit toch goed. Het is me gebleken dat je het vizier snel moet kunnen verstellen en dat deze ook op z'n plek blijft bij slecht wegdek. Als ik eenmaal de perfekte stand hebt gevonden voor voldoende rijwind koeling bij warmer weer, dan wil ik niet telkens het vizier omhoog hoeven te drukken omdat ie zakt bij elke hobbel. Zeker op mijn woon-werk route moet ik toch wel regelmatig het vizier verstellen bij warmer en/of vochtig weer, want de snelheid varieert nogal en er is een stop bij een verkeerslicht waar  ik het vizier doorgaans open zet om beslaan te voorkomen. Deze oplossing maakt snel en nauwkeurig verstellen mogelijk.

Mijn tourkap na 18 maanden trouwe dienst. Bij het draaipunt zijn het boutje en de witte kunststof ringen zichtbaar.

Mijn kollega die de tourkappen afmonteert heeft een hybride variant bedacht: aan de ene kant een rubber ring, aan de andere kant een van kunststof. Ik heb alle respekt voor de materialenkennis van mijn gewaardeerde kollega, maar na 16 maanden toerkap-ervaring durf ik wel te stellen dat hij het deze keer echt mis heeft. De twee kunststof ringen houden vrijwel dezelfde wrijving bij regen en droogte en ik hoef maar af en toe de boutjes wat vaster te draaien. Ik heb de boutjes wel voorzien van twee kontramoeren, omdat ik merkte dat het zelfborgende moertje na verloop van tijd niet meer goed borgt en dan blijf je aan het nastellen. Op het internet zag ik verschillende andere (deel-)oplossingen, maar de mijne vind ik het meest simpel, elegant en gewoon afdoende.

Een ander punt waar ik niet helemaal gelijk over denk met mijn kollega is de afwerking van de randen.  In het begin deden we dat met schuim, mar dat bleek flink te gaan piepen bij regen. Nu hebben we een afwerkrand waar een vrij dikke rubber stootrand aan zit. Dat ziet er netjes uit en het is stil.
Ik reed tot voor kort nog met schuim, het gepiep bij regen voor lief nemend. Ik vind de nieuwe afwerkrand weliswaar netjes, maar wel wat zwaar en de kap ligt wat hoog in de rand.
Nu wist ik van de kappen die we aan Strada rijders leveren dat zachte klittenband ook stil is als het nat wordt. (de ruimte tussen hoed en kap bij de Strada is zo klein dat daar alleen het dunne klittenband tussen past). Waarom niet de gehele rand rondom in klittenband uitvoeren?
Nou dat werd me snel duidelijk. Klittenband wil namelijk absoluut de bocht niet om zonder dat er vouwen ontstaan. Het resultaat is dan ook niet echt mooi geworden aan de binnenkant, maar aan de buitenkant zie je dat toch niet. Ik had achteraf beter niet geprobeerd om om de bocht te plakken en gewoon rechte stukken klittenband op geplakt. Wat dan aan de buitenkant oversteekt kan er gemakkelijk af geknipt worden. Dat afknippen moest ik nu ook doen, want het bleek onmogelijk de rand netjes te volgen.

Breed zacht klittenband langs de rand. Hier en daar zitten vouwen. Dit kan mooier...

De toerkap ligt netjes aan. (welpie ziet het niet, maar die kijkt dan ook de verkeerd kant op)

Uiteraard heb ik na de aanpassing de kap gewogen en met 976gram blijf ik nog steeds onder de kilo! Lekker licht en net zo praktisch als de dikkere afwerkrand.

DE SCHOENEN.

Een klusje die ik vanavond heb afgerond, maar nog nader getest moet worden is het verplaatsen van de schoenplaatjes naar het midden van de voet. De directe aanleiding was het feit dat ik de avond tevoren naar huis reed met een Mango die niet van mezelf is en waar spd pedalen in zaten. Ik heb Speedplay plaatjes onder mijn schoenen. Ik had geen zin om schoenen danwel pedalen te wisselen want het was laat geworden door mijn geworstel met de Harmony. Ik kon dus niet vastklikken en het was hoogst oncomfortabel om de niet compatibel systemen op elkaar te laten wringen, dus zette ik het midden van de schoen op het pedaal. Hoewel ik natuurlijk liever vast was geklikt, viel me op dat dit aangenaam pedaleren is voor mijn achillespees, die weliswaar goed vooruit gaat maar vooralsnog gevoelig blijft.

Helemaal nieuw is dit niet voor me. De eerste die mij attendeerde op een alternatieve positie van de schoenplaatjes was Bert Hoge. Het kwam me toen al logisch voor dat dit net zo effectief trappen is als de normale positie onder de bal van de voet en het is minder belastend voor de kuitspieren. De kuitspieren doen namelijk niets anders dan je voet recht houden. De houdkracht die ze noodgedwongen moeten uitoefenen levert geen vermogen op de wielen. Hooguit tijdens een sprint kunnen ze wat toevoegen en aangezien ik sprintwedstrijden doorgaans mijd vind ik het geen bezwaar daarop te moeten inleveren. Zolang ik op de lange tochten maar evenveel duurvermogen kan leveren is het mij wel goed.
 Ik heb destijds een poging gedaan om een paar oude schoenen te converteren. Gewoon om de theorie aan de tand te voelen. De bevestiging van de plaatjes kreeg ik jammer genoeg niet sterk genoeg. Ik heb het opgegeven en de plaatjes zover mogelijk richting hak gezet als de standaard sleufgaten toelieten. Ik merkte dat de kuitspieren het inderdaad gemakkelijker kregen. Ik heb het er destijds bij gelaten, maar de ervaring van gisteravond bracht het weer terug in herinnering. Minder belasting van de achillespees is een hele goede motivatie! Ik heb dus mijn meest afgetrapte schoenen tevoorschijn getrokken en met de elektrische vijl, boormachine en wat langere boutjes dan standaard had ik deze keer meer succes.

Met de elektrische vijl is materiaal weg gehaald om ruimte te maken voor het schoenplaatje.
De Shimano toer/race schoen blijkt zich prima te lenen voor deze conversie.

De sleufgaten geven de oude positie aan van de schoenplaatjes.
De nieuwe positie is ongeveer in het midden van de voet.

 Een degelijke bevestiging is tot stand gebracht. Ik moet nog de afstand stoel naar trapas een beetje aanpassen om mijn been niet te overstrekken en te voorkomen dat mijn voeten de top raken. Daarna kan ik weer eens gaan testen, een van mijn favoriete bezigheden :-)

Jammer genoeg gaat het lopen nu een stuk lastiger. Als dit werkelijk goed bevalt dan moet ik maar eens naar de schoenmaker om de zool hier en daar te verhogen. Ik heb expres eerst spd plaatjes gemonteerd omdat die veel minder snel slijten dan mijn vertrouwde Speedplay Frog plaatjes.

Schoenplaatje steekt uit. Dat loopt niet zo fijn.