twilcap heeft een kleurtje

Ik heb twilcap laten spuiten. De kap wordt er niet sneller van, maar het oog wil ook wat. "Die gifgroene veeg die laag en hard over het asfalt vliegt? Dat kan alleen maar twilwel zijn"

Zijsleuven op precies de goede hoogte (voor mij) om door te kijken.

Het voorste kijkgat nog wat groter gemaakt

Op een niet al te winderige dag wil ik de Sinner toerkap en twilcap met elkaar vergelijken middels de vermogensmeter. Ik realiseerde me dat ik daarvoor toch echt de weg op moest. Ik heb nu eenmaal geen auto om een en ander naar een veilige testplek te transporteren. Twee kappen meenemen is in principe mogelijk, door een op de top te plaatsen, maar dat is me te avontuurlijk. Daarom heb ik de kijkgaten zodanig groot gemaakt dat ik voldoende zicht heb om aan het verkeer deel te nemen.
Mocht ik de indruk krijgen dat ik door deze relatief grote gaten teveel verlies aan snelheid, dan maak ik ze voor het wedstrijd gebruik met inzet ruitjes weer kleiner. Een klein windschermpje om de rijwind over het voorste kijkgat te geleiden ligt natuurlijk ook voor de hand. Omdat ik al zo vroeg begonnen ben om me voor te bereiden op Cycle Vision heb ik alle tijd om te experimenteren.

Het laatste nieuws, SinnerBikes doorstart en GBSR2014

Na Cycle Vision heb ik niets meer geschreven op mijn blog. Dat terwijl er intussen heel veel is gebeurd. SinnerBikes start door onder Drymer dus ik heb weer een baan. Daar valt veel over te vertellen natuurlijk, maar het voornaamste om te vermelden vind ik dat mijn voormalige werkgevers Jan en Harma mijn bewondering en volle respect genieten om de wijze waarop ze deze moeilijke episode in hun leven aangepakt hebben. Deze geweldige mensen zitten nimmer bij de pakken neer en zullen ook in de toekomst betrokken blijven.
Gaan er dingen veranderen? Zeker weten, het doel is om regelmatig met een nieuw model velomobiel te komen.  Hoe solide het concept van de Mango ook is en we altijd zijn blijven verbeteren, de markt vraagt om af en toe een nieuwe uiterlijk en om specifiekere aanpassing aan verschillende rijdersgrootte. Daar gaan we aan tegemoet komen. Natuurlijk blijven we letten op praktische inzetbaarheid, probleemloos onderhoud, veiligheid en last but not least: de efficientie. Ik heb er ontzettend veel zin in!

Verder de GBSR2014, de tocht rond de Oostzee. Ik heb de keuze gemaakt om me geheel te richten op de video verslaggeving van GBSR2014 op Vimeo en YouTube en af en toe een update via Facebook onder #gbsr2014. Met de videos ben ik nog steed druk bezig..... Onderweg kon ik niet zoveel doen aan bewerking en bovendien waren de internet connecties op de campsites meestal zo slecht dat ik enkel korte filmpjes met wat lagere bitrate kon uploaden. Ik heb daar met behulp van Quicktime een oplossing voor gevonden door uit lange clips de leukste momenten uit te kiezen, in te korten, op te slaan in 720p en vervolgens te uploaden naar een geheel aan GBSR gewijdt kanaal op Vimeo. Toch heb ik tijdens rustdagen nog kans gezien om twee uitgebreidere filmpjes te maken, bewerkt met iMovie. Van de nachtrit en van de dag dat we Polen bereiken. Veel ruw materiaal van Denemarken en Zweden moest ik noodgedwongen van de laptop kieperen: een keuze tussen door kunnen filmen of dit ruwe materiaal bewaren voor latere bewerking thuis. Ik heb in Helsinki 2x32GB SD kaartjes gekocht om herhaling van deze kleine ramp te voorkomen.

Een uitgebreid verhaal over GBSR schrijf ik hier niet want ik hou mijn kruit droog voor het blad Ligfiets&. In ieder geval was de tocht een geweldige belevenis en een enorm succes, met veel media aandacht in Duitsland, Denemarken, Zweden en Finland. In de Baltische staten en Polen hebben ze begrijpelijkerwijs wel wat anders aan hun hoofd en zijn we dan ook amper geinterviewd. Interesse was er echter wel degelijk hoor.
Deze tocht was een bevestiging van wat ik al wist: de Mango is nog immer een van de meest veelzijdige, praktische en snelle velomobielen in echte "alledaagse" omstandigheden. Ik kon alle andere rijders op een na de baas, op goed en slecht wegdek. De langste dagtrip van 270km deed ik met een gemiddelde van 37,4km/h, niettegenstaande 5km gravel en daarna nog eens 5km wegwerken net voor de Litouwse grens. De lichtere combinaties van kleinere rijders in de Evo's waren wel iets sneller bij de langere klimmetjes, maar de rollende heuvels met soms slecht wegdek overheersten en daardoor kwam de combinatie van een fitte Harry en een snelle doch straatwaardige TransforMango heel goed uit de bus. Sprinter Markus in zijn Milan had ik tijdens de nachtrit een heuse shootout mee in de ochtenduren. Hij kon me niet lossen...

Bovendien had ik bijzonder weinig werk aan het rijdende houden van de Mango. Ik had geen enkele lekke band en geen enkel technisch defect. 2 keer heb ik de banden wat bijgevuld en drie keer de ketting gesmeerd. Oh ja, een velcro bandje had losgelaten en met dank aan Velomobilcenter.dk heb ik er een nieuwe aan de kap gezet. Nee, ze wilden er geen geld voor nemen. Oh, en de lege batterij van de vermogensmeter, waardoor ik van 4 dagen geen vermogensgegevens heb (jammer). Een Fin heeft in Helsinki me een nieuwe specifieke batterij bezorgd. Mijn dank aan de anonieme donor, wederom gratis.....

Wat zeker aanleiding tot discussie zal geven is de keuze van mij om de gehele tour met de onvolprezen tourkap van SinnerBikes te rijden. Veel GBSR rijders zaten dag na dag af te wachten wanneer ik 'm eraf zou gooien, maar nee hoor. Voor mij is het na jaren van experimenteren inmiddels een gepasseerd station. Ook bij hogere temperaturen en in de volle zon is de kap fijn. Zeker voor diegenen die snel zonnebrand en/of een zonnesteek oplopen is het zeker een overweging waard om juist in de zomer met de kap te rijden. Dan moet er natuurlijk wel aan de voorwaarde van goede koeling voldaan worden! En dat kan.....

De sfeer in het GBSR team was bijzonder goed. Natuurlijk was er enige rivaliteit onderling, onvermijdelijk met bij gelegenheid flinke testosteron en andere andere dampen opstijgend uit onze velomobielen. Maar we vergaten zeker niet om aan de bloemetjes te ruiken en natuurlijk af en toe een duik te maken in de Oostzee of een van de veel kleine meertjes onderweg.

Ach,  ik ben toch een verhaal begonnen merk ik. Beschouw het maar als de teaser voor de volgende Ligfiets& ;-)

BTW: hulde aan de zeer goede voorbereiding van GBSR2014 door Josef Janning, alias Jupp.
BTW2: Deze tocht wil ik zeker nog eens herhalen, maar volgend jaar zomervakantie ga ik richting Slowakije. Het idee is om ook andere velomobilisten uit te nodigen, zonder ondersteuning van een busje te rijden, te overnachten in hostels en jeugdherbergen om de bagage te beperken. Denk er eens over na.... Omdat er geen ondersteuning is, mogen er enkel velomobilisten mee die goed voorbereid zijn.

Forenzen in de winter.

Inleiding

Eindelijk kom ik eraan toe om wat te vertellen over het forensen over lange afstanden. Er komt wel wat meer bij kijken dan de pedalen een beetje rond duwen al was het alleen maar omdat het tijdens de spits veel drukker is dan tijdens de gemiddelde toerrit. En donkerder, veel donkerder.....

44km te ver?

Deze vraag krijg ik nog al eens sinds ik na de zomervakantie van 2013 opeens van 5 km naar 44 km forens afstand gegaan ben. Het antwoord is: ja, het is lichamelijk te doen. Het lichaam blijkt zich aardig aan te passen aan grotere afstanden, zolang het hoofd er maar geen onhaalbare eisen aan stelt. Dat kan trouwens heel onbewust gaan, bijvoorbeeld ik zie een snelheid op de computer die lager is dan ik gewend ben en voordat ik het weet trap ik zoveel harder op de pedalen dat ik toch die te hoge snelheid fiets. De rekening krijg ik dan soms een paar dagen later gepresenteerd in de vorm van hongerklop en een zeer lage snelheid. Met wat druivensuiker elke 5 minuten kom ik wel thuis, maar dit is niet de bedoeling.
De geleidelijk dalende temperaturen in herfst en winter doen de mechanische- en luchtweerstand toenemen. Maar er zijn meer factoren die de reistijd vergroten: het afnemende zicht in de wintertijd zorgt ervoor dat ik vooral in de bochten voorzichtiger ben. Regen, sneeuw, mist en verblindende autolampen zorgden er vooral in december voor dat ik uit voorzorg veel vaker afrem tot een veilige snelheid. Het vizier gaat ook vaker een stuk omhoog voor beter zicht, soms zelfs de hele rit en dat betekent ook wat meer luchtweerstand.
In plaats van gemiddeld 1uur10 minuten doe ik er nu een 1uur30minuten over. De reistijd in de winter is dus nogal wat langer.

Niet relaxed in december

December 2013 is in mijn herinnering een bijzonder natte maand. Het was zelfs zo nat dat de bedenker van de site "hetregentbijnanooit" op het "matje" werd geroepen door de media. Nat is niet leuk fietsen, maar ik zit wel droog. De combinatie regen en donker is beroerd. Het vele rijden in het donker bezorgt me stress. Zolang ik bij daglicht kan forenzen is het ontspannend, aangenaam en beslist fijner dan met de auto. Maar als ik eenmaal de hele afstand in het donker moet doen is dat voorbij. De wereld is erg klein als het donker is en de reactietijd daardoor kort. Ik moet enorm op mijn hoede zijn, wat z'n weerslag heeft op de spanning in vooral schouderspieren die verkrampen. Soms zit ik 's avonds op de bank de monnikskapspieren weer los te kneden. Waar een cursus klassieke massage toch niet goed voor is.
Andere weggebruikers hebben het ook moeilijker, merk ik. Afstanden en snelheden worden vaker verkeerd ingeschat en soms doet achteropkomend verkeer op stikdonkere smalle wegen het grote licht aan om beter te kunnen zien wat er toch voor ze rijdt. Het licht schijnt in mijn spiegels en ik zie niet meer waar de rand van de weg is. Niet fijn. Voorlampen van auto's staan nogal eens slecht afgesteld en ik heb een keer een tegemoetkomende auto voor een motor versleten omdat zijn linker voorlicht kapot was. Dat was schrikken toen het voertuig opeens een heel stuk breder bleek te zijn. Ik kreeg het op tijd in de gaten doordat mijn lampen in de kapotte lamp gereflecteerd werden.

een IQ Speed lamp bij de linker spiegel en een bij de rechter, ideaal lichtbeeld.

Ik heb er zoals op bovenstaande foto te zien is ervoor gekozen om de lampen niet voor in de neus, maar bij de spiegels te monteren. Ik kan ze heel nauwkeurig afstellen en een goede brede lichtbundel maken die zo ook feller is door de steilere hoek naar beneden. De lampbeugels heb ik met 3M paddenstoel klittenband vastgezet. Dat houdt heel goed de beugels op hun plek en zo kan ik ze toch gemakkelijk eraf halen. 's Zomers heb ik ze amper nodig. Ik hoef dan enkel voor een lange tocht een setje mee te nemen in de velomobieltas voor het geval ik toch eens in het donker terecht mocht komen.

Het Vizier van de toerkap

Het beslaan van het vizier is vooral een probleem bij mist en regen bij een temperatuur tussen 0 en 4graden Celsius. 1 keer had ik alle drie tegelijk. Jawel, mist en regen tegelijk. Dat het vizier beslaat kun je niet helemaal voorkomen, maar je kunt het vizier zover omhoog zetten dat je er net onderdoor kunt kijken. Ik heb gelezen dat sommige rijders het grote probleem ondervonden dat ze schuin naar voren niets meer konden zien door hun kap. Hier blijkt het grote praktische voordeel van de open gaten opzij van de Sinner toerkap. Als de zijkant van het open vizier beslagen is en ik bij een kruispunt er te laat aan denk om dit weg te wissen, kan ik alsnog mijn hoofd tegen de kap leggen en door een zijgat kijken. Dit gedeelte zit bij geopend vizier zo laag dat je zelfs bij open vizier er niet onderdoor kunt kijken. Nu is het natuurlijk het beste om zonder het hoofd veel te moeten bewegen de verkeerssituatie te kunnen overzien. Ik heb bedacht dat ik het vizier eventueel zodanig zou kunnen trimmen dat ik wel zicht heb schuin naar voren, terwijl de rijwind nauwelijks binnen komt. Voordat ik dit uit kon voeren was de extreem lange regenachtige periode in december weer voorbij en het probleem niet meer urgent. Ik heb wel een extra vizier inmiddels die ik mag verzagen, dus dit gaat nog wel eens gebeuren.

 Ik zie soms dat tourkapbezitters de zijgaten met lexan ruitjes sluiten om inslaande regen of koude wind te voorkomen. Er komt in de praktijk echter nauwelijks regenwater door de gaten. Blijft koude wind over. Mijn idee is dat je tegen kou een muts kunt dragen (sowieso handig om mee te hebben), terwijl er geen enkele manier is om door een aan de buitenkant beslagen ruitje te kijken. Mijn advies: laat die zijruiten open of zorg er op zijn minst voor dat het ruitje gemakkelijk verwijderd kan worden!
Regen en natte sneeuw bij tegenwind kan erg vervelend zijn, vooral als de luchtvochtigheid zo hoog is dat niet alleen het vizier, maar ook de bril beslaat. Het vizier behandel ik elke twee/drie maanden met nanospul tegen beslaan, soms polijst ik 'm vooraf met tandpasta (jawel, dat is een polijstmiddel) om kleine krasjes eruit te halen. Fijne krasjes zijn vervelend als er lampen op het vizier schijnen en helemaal als er druppels op zitten. Ik heb altijd een doekje mee om voor een rit het vizier droog te maken of tijdens de rit  de binnenkant van het vizier of tijdens extreme omstandigheden m'n bril vrij te maken van damp. Een doekje met dikke oplossing van zeep helpt erg goed tegen beslaan, maar het grote nadeel is dat je eerst wel rare smeren aan de binnenkant hebt. Het middel is bijna net zo erg als de kwaal. Die smeren trekken na een poosje weer weg,  maar tegen die tijd moet je opnieuw met het doekje aan de slag. Geen zeepolossing, maar gewoon damp wegwissen met een iets vochtige doek (wordt ie vanzelf) bleek uiteindelijk handiger.
Het gedoe met wissen van vizier en bril en op het verkeer letten houdt me soms zo bezig dat ik niet eens eraan toe kom om wat water te drinken. Heel erg is dit niet, zolang ik direct na de rit maar flink wat drink.

Kou is geen probleem geweest. Er waren tot nu toe maar 4 ritten echt koud met een heel lage gevoelstemperatuur tussen -10 en -15. Mijn voeten lopen het meeste risico, mijn gezicht bescherm ik met een balaclava en ik draag een motorcol rond m'n nek. Doordat ik de schoenplaatjes ongeveer midden onder de voet heb kan ik de voetengaten sluiten en daardoor komt er geen koude rijwind via die weg naar binnen. Evengoed wordt de zool van de schoen na een uur door en door koud. Met een verwarmingszooltje in de schoen kan ik echter de bloedsomloop gaande houden.
Beslaan van vizier of bril is zeldzaam als het beneden het vriespunt is, zolang ik het vizier maar open doe bij stilstand. Geef mij maar vriestemperaturen, want het zicht is dan veel beter dan wanneer het kwakkelweer is.

Vizier na de koudste rit

Stormritten heb ik eigenlijk niet gehad, hoewel het best vaak gestormd heeft. 1 keer heb ik vrijaf genomen vanwege voorspelde gevaarlijke rukwinden en een andere keer kon ik met een kollega mee in de auto.

Terug naar het licht

Vanaf half januari wordt de tijd die ik in het donker moet fietsen snel korter. Het is altijd weer een bijzonder moment als het weer meezit, ik de zon op zie komen en als ik naar huis fiets 'm weer onder zie gaan. Ook bij bewolkt weer schijnt de opkomende zon vaak nog even onder de wolken door. Dat maakt veel goed van het decemberleed.  Ik krijg het goed in beeld omdat ik 's morgens en 's avonds in de richting van de zon fiets.

Alternatieven

Tijdens de koudegolf (alleen in het Noorden) fiets ik weer met de e-Mango omdat mijn gemiddelde onder de 30km/u zakt en ik toch steeds vermoeider wordt. Met de e-Mango kan ik op m'n sloffen 35km/u gemiddeld blijven rijden terwijl ik niet op hoef te zien tegen veelvuldig afremmen. Optrekken gaat immers heel gemakkelijk. Het is weliswaar geen oplossing voor de stress van het in het donker fietsen, maar het is toch wel wat gemakkelijker allemaal. Al met al heb ik maar een heel klein deel van mijn forensritten met de e-Mango gedaan.

Trainingseffect

Ik zie trouwens goede mogelijkheden om de e-Mango in de trainingsroutine een rol te laten spelen. Een week voor een wedstrijd moet het lichaam rustig aan doen om te kunnen pieken tijdens de wedstrijd en uitrusten gaat natuurlijk het beste met ondersteuning op de hoogste stand.
Dat de vele forenskilometers een goed trainingseffect hebben kan ik goed zien aan de data die mijn vermogensmeter me geeft. Vorige herfst heb ik nog aan twee wedstrijden mee gedaan waar ik me verbaasde hoe gemakkelijk ik langdurig veel vermogen kon leveren. Mijn duurvermogen, die ik af en toe test op een vast trainingsrondje, is nu ca. 10 Watt hoger dan toen.

Epiloog

De slechte ervaringen in december geven voor mij de doorslag om serieuzer te gaan zoeken naar een dichter bij gelegen woonplek. Ik ben niet gebonden aan Groningen Stad en als geboren Drent vind ik het prima om weer tussen de houtwallen te gaan wonen. Druk zit er op het moment niet achter nu de ritjes weer aangenamer worden. Voor komende winter wil ik echter op maximaal 20km van het werk wonen.

Wedstrijd Stadsbroek Assen

Ems-Dollard Cup

De tweede race in de Ems-Dollard Cup vindt plaats in Assen op een 800meter baan met velomobiel vriendelijke bochten http://www.ligfiets.net/event/3154/wedstrijd-stadsbroek-assen.html. In Ruetenbrock was ik er ook bij en wist daar de nodige punten bij elkaar te fietsen. Wie weet lukt het om op het erepodium te komen.
Eerst fiets ik kalmpjes naar Assen. 35 km is een prima afstand om warm te fietsen. Ik heb de aero flappen in de voorste wielkasten opnieuw vastgetaped. Met doorzichtige tape deze keer. Ik wissel de banden niet voor Durano's of Ultremo's. De Schwalbe Shredda banden zijn net zo snel volgens mij. Ik pomp ze alleen een halve bar harder op dan normaal, tot 5,5bar (lees: een halve bar boven de maximum aanbeveling van de fabrikant).

Voorbereiding

Nog 1 wijziging heb ik gemaakt: de voeten gaten heb ik nu helemaal vlak dicht gemaakt. Dat dit kan met een normale crank lengte van 170mm en maat 48 schoenen komt door de aanpassing die ik enige tijd geleden aan de positie van de schoenplaatjes heb gedaan. Zie: http://fietseninnederland.blogspot.nl/2013/04/schoenplaatje-midden-onder-de-voet-en.html en http://fietseninnederland.blogspot.nl/2013/04/schoenplaatjes-positie-update.html
Tot dusver had ik nog een beetje een kommetje gemaakt van de voetengat afdekking om de hak er langs te laten, maar ik kom er geleidelijk achter dat wanneer ik normaal pedaleer, de hakken nog net hoog genoeg blijven om het gat vlak dicht te kunnen maken. Dat betekent ongetwijfeld weer een beetje aerodynamisch voordeel en weer een reden temeer om deze aanpassing aan de schoenplaatjes warm aan te bevelen.
De wedstrijdresultaten tonen aan dat ik net zoveel vermogen kan leveren met deze schoenplaatjes (cleat) positie als voorheen. 1 Mango- en wedstrijd rijder heb ik zover dat hij het ook eens wil proberen. De eerste dag mailt hij me dat het het erg onwennig aanvoelt. Dat ben ik inmiddels al helemaal vergeten, maar inderdaad duurde het bij mij ook een week voor het natuurlijk aanvoelde.

Sprint

Terug naar de wedstrijd: de sprint verloopt niet zo soepel. Ik heb een voor mij atypische super snelle start, maar ik schrik van de harde windvlagen in de bochten en stop dan zelfs met trappen. Ik ben dan wel geen sprinter, maar een 11e plek uit 27 deelnemers stelt me teleur. Dit schreeuwt om revange bij het criterium.

Beneden mijn kunnen :-/

Criterium

Al in de eerste twee rondes weet ik me op de 6e plek te nestelen met gedurende de hele wedstrijd uitzicht op de nummer 5: Xander Niezing met een carbon Quest. Xander is een diesel en sluw. Ik heb het al vaker met hem aan de stok gehad dus we weten inmiddels wat we aan elkaar hebben. Het wordt snel duidelijk dat hij zijn spiegeltje in de gaten houdt en de afstand tussen ons op minimaal 50 meter houdt. Mijn tactiek wordt aldus om me niet gek te laten maken maar mijn eigen race te rijden om in de laatste 10minuten te proberen of ik het Xander echt lastig kan gaan maken. Het eerste deel lukt prima, want ik rij een zeer vlakke race, maar dichter bij Xander kom ik niet. Een goede strijd in ieder geval.

De data van mijn vermogens meter laat zien dat ik in de eerste 30minuten de benen stil hield in de bochten vanwege windvlagen. Daardoor moest ik hard werken op de rechte einden en dat is goed te zien aan de hoge vermogenspieken. In het laatste kwartier trap ik wel door in de bochten en verdwijnen de vermogenspieken. http://ridewithgps.com/trips/1861708 (Onderin is een diagram waar je "Watts"en "Speed" zichtbaar kunt  maken)
Met wat meer risico had ik dus gelijkmatiger en sneller gekund, maar ik wil mijn forenzenfiets heel houden.

Bovenin: de cadans. In het midden de vermogenspieken. Onderin de snelheid. 

De estafette tenslotte is superspannend. Met nog een Mango rijder en twee lowracers in het team liggen we steeds goed in de wedstrijd. Ik ben de laatste van het team en krijg de sterke Duitse highracer rijder Mathias Konig achter me in de laatste ronde. Het komt dus op de sprint aan en dat is niet mijn sterkste punt. Door het inhalen van een paar achterblijvers kan ik tactisch rijdend ervoor zorgen dat Mathias pas op het laatste rechte eind naast me kan komen. Ik klem de kiezen op elkaar en zeg tegen mezelf: "hij komt er niet langs"! Het doet pijn, maar deze zelfmotivatie werkt wonderwel. Ik zie op de meet Mathias naast me, maar ben nog 0,12 sec sneller. Dit is het mooiste moment van de dag voor mij, het winnen van een direct duel en een zege voor mijn team.

Nog wat vermogensmetingen.

Houd de remmen koel.

Tijdens de vakantie moet ik veel klimmen en dalen door Zwarte Woud en Vogezen. Het is bekend dat de trommelremmen behoorlijk heet kunnen worden bij vaak remmen. Daardoor kunnen de kunststof doppen in de naaf smelten, de remmen dramatisch aan remkracht verliezen en zelfs geheel falen. Ik heb 70mm trommelremmen i.p.v. de 90mm, dus nog meer risico. 

Nu zijn mijn trommelremmen niet de standaard blank geanodiseerde, maar speciaal door Gingko aangepaste met koelribben en zwart geanodiseerd voor maximale warmte-afgifte. Het helpt natuurlijk nog veel beter als de wieldoekjes niet gemonteerd zijn, zodat meer koelende lucht erlangs kan stromen. Die wieldoekjes zitten er echter niet voor niets: ze verlagen de luchtweerstand, zeker bij een velomobiel met open wielkasten. Met mijn vooruitziende blik (kuch) heb ik mijn wielen opgebouwd met Sapim CX-Ray messpaken. Die veroorzaken minder werveling van de lucht dan gewone ronde spaken, dus  minder luchtweerstand. 

zwart geanodiseerd, messpaken, koelribben.

Extra vermogensbehoefte zonder wieldoekjes.

Hoe dan ook, ik ben nieuwsgierig hoeveel vermogen ik extra moet trappen bij een normale tour snelheid van 35km/h.

 

1) met de tourkap op en vizier geheel gesloten, met wieldoekjes.      135Watt

2) met de tourkap op en vizier geheel gesloten, zonder wieldoekjes. 144Watt (+7% t.o.v. 1)

Conclusie: Die wieldoekjes hebben dus wel nut. Zelfs bij messpaken. Aan de andere kant zijn goed gekoelde remmen belangrijker, dus tijdens klim- en daal dagen gaan ze er wel af.

Met open vizier

Verschillende tourkap rijders vroegen zich af hoeveel extra vermogen een geopend vizier vraagt:

3) vizier 15mm open, zonder wieldoekjes.    147Watt (+2% t.o.v. 2) 

4) vizier 70mm open, zonder wieldoekjes     158Watt (+10% t.o.v. 2)

Conclusie: Een beetje open zetten voor ontwasemen of wat koeling is dus nog ok, maar met het vizier op maximaal koelende stand (70mm) ben je zeker 65% van je aerodynamisch voordeel kwijt. Er is dus reden om zo mogelijk op een andere manier frisse lucht binnen te halen.

Dat kan bijvoorbeeld met een zogenaamde NACA duct. Daarmee kun je een luchtstroom binnen halen met minimale verstoring van de rond de velomobiel stromende lucht. Jullie snappen dat ik al een paar NACA ducts in bestelling heb. 

Bij sommige NACA-ducts kun je een flexibele slang aansluiten, zodat je volledige controle hebt waar de luchtstroom op gericht wordt. Volgende probleem is waar de NACA duct te plaatsen? In de tourkap zelf zou praktisch zijn, maar gaat slecht samen met het voor me op de top plaatsen. De tourkap is dan namelijk niet meer vlak aan de onderkant. In de top? In de onder body? Nog even over nadenken.....

standaard NACA duct

NACA duct met slang aansluiting

Luchtweerstand kap op top (herhaling)

Omdat ik toch bezig was heb ik nog wat meer dingetjes uitgeprobeerd. Zo heb ik nog even de metingen herhaald van de kap voor me op de top. De voorgaande meting (in mijn vorige post) had ik gedaan bij 40km/h. Deze keer bij de meer realistische toursnelheid van 35km/h

5) tourkap op de top geplaatst vizier gesloten, zonder wieldoekjes   167Watt (+15% t.o.v. 2)

Dat is dus 5% minder dan bij 40km/h, maar dat is logisch als je bedenkt dat bij een lagere snelheid de luchtweerstand een kleiner aandeel heeft in de totale weerstand.

Conclusie: Dit is een flinke hap weerstand, dus alleen op momenten toe te passen dat er geklommen wordt of bij veel stop en start.

Luchtweerstand bij klimmen?

Om te illustreren dat bij klimmen het voor het benodigde vermogen geen enkel verschil maakt of je nu met of zonder tourkap rijdt heb ik een "aanval" gedaan op de Oosterhooge brug met (naar ruwe schatting) een 3% stijgingspercentage met een snelheid van 20km/h

6) klimmetje met tourkap voor me op de top: 254Watt 

7) klimmetje met tourkap                                255Watt

Conclusie: Zoals verwacht: geen signifikant verschil. Dat ligt bij 35km/h weer een beetje anders, maar bij 3% stijging heb ik zo'n 500Watt nodig en dat houd ik maar heel even vol. Uit ervaring (ROAM2011) weet ik dat ik met 180 a 200Watt het klimwerk doe tijdens lange fietsdagen.

Vakantie voorbereidingen. Met of zonder tourkap?

De vakantie begint voor mij 23juli in de buurt van Saarbruecken. Ik lever daar namelijk eerst een Mango af. Ik kan natuurlijk niet met 2 Mango's fietsen, dus ik ga met de SinnerBikes bus en neem daar ook mijn eigen Mango Sport in mee. Deze heeft onlangs een make-over gekregen middels nieuwe bestickering en een Aero Top. Dit is de fiets waarmee mijn Ost-Friesische vriend Ludwig het tot de 11e plaats in het eindklassement bracht tijdens het WK in Leer. Mijn e-Mango blijft dus op stal, maar die komt volop aan de beurt als ik ga forensen van Groningen naar Stadskanaal. Mijn achillespees heb ik geen last meer van. Mijn conditie is weliswaar nog niet op wedstrijd nivo, maar wel voldoende.

Stratencriterium WK Leer

Het doel is het ligfiets, trike en velomobieltreffen rondom de Bodensee. Mijn gastheer daar is Werner Klomp, de in Oostenrijk woonachtige Nederlander die eind vorig jaar naar de Oliebollentocht heen en weer fietste. Overnachten onderweg erheen doe ik in jeugdhotels en B&B. Dat vergt een goede voorbereiding want om zeker te weten dat er plaats is ben ik bezig alle overnachtingsplekken vooraf te boeken. Ik heb in Google Agenda alle slaapplekken ingeroosterd en een link gezet naar de routes die ik op ridewithgps.com heb opgeslagen. Mijn gps kan niet alle routes opslaan, dus ik moet onderweg routes wissen van het apparaat en de komende routes erop zetten. Mijn laptop gaat daarom mee. Die zou ik sowieso graag mee willen hebben voor het opslaan van filmmateriaal, foto's en het bijhouden van deze blog.

Een strakke planning ten opzichte van kamperen maar het heeft een boel voordelen. Ik hoef minder bagage mee te nemen, ontbijt is inbegrepen, ik slaap in een komfortabel bed (mag ik toch hopen), hoef niet ver te lopen voor toilet/douche en geen natte tent mee te sleuren. Bovendien heb ik dan wifi!

In het Zwarte Woud en op de terugweg door de Vogezen moet ik heel wat hoogtemeters maken, dus een laag gewicht is belangrijk. Daarom heb ik ook lang gedubt of ik nu wel of niet de SinnerBikes tourkap mee zou nemen. Het weegt een kilo meer en heeft totaal geen nut bij het klimmen. Integendeel: de rijwind valt dan weg en dan kan het bloedheet worden. Het zou echter wel erg miserabel zijn als het bijvoorbeeld een week lang regent en ik me moet behelpen met de schuimkap (kuch). Het andere uiterste is dat het konstant 30 graden is en de zon volop schijnt. Ik moet dus de tourkap af kunnen zetten op momenten dat ik klim of als ik langzaam door een stad navigeer. De enige plek die volgens mij in aanmerking komt, is voor me, op de top. Ik heb dat al uitgeprobeerd dit voorjaar tijdens de terugtocht vanaf Spezi. Met klittenbandstrookjes op de top en verlengde klittenbanden aan de kap bleef het zelfs bij 50km/h goed op z'n plek, maar er was teveel beweging mogelijk en daardoor raakt op den duur de gelcoat beschadigd.

  Ik heb het nu een beetje anders gedaan: tape op de top en klittenband onder de kap geplakt en corresponderend klittenband op de top. Dit zit nog steviger en de kap schommelt niet steeds een beetje heen weer. Doordat ik de klittenband op de top weer op tape heb geplakt is het later in de herfst weer gemakkelijk te verwijderen. De tape voorkomt ook dat de gelcoat beschadigd. De kap van de top halen is gemakkelijk, al zie ik het me nog niet tijdens het fietsen doen. Gewoon de kap optillen, de ene na de andere klittenstrook los pellend en ik kan de kap weer op z'n plek zetten.

Kap blijft netjes op z'n plek

vrijwel onzichtbaar:
witte tape onder de klittenbandstroken

 Uiteraard heb ik ook even gekeken hoeveel vermogen het kost als ik de top zo meeneem. Ik moet ongeveer 20% meer vermogen trappen (bij 40km/h) dan met de tourkap op z'n plek?! Dat is nog slechter als gewoon open rijden. Uit ervaring weet ik echter dat ik grotendeels toch wel met de kap op rijdt, dus ik zit er niet mee.....

Temperatuur onder da Hood

Ik fiets nu zo'n 2 jaar met de tourkap van SinnerBikes en ben er zeer tevreden over. Ook nu de temperaturen eindelijk een beetje zomers worden blijf ik ermee fietsen. Het houdt de wind uit de ogen en de snelheidswinst is mooi meegenomen. Met het vizier gedeeltelijk open kun je de temperatuur goed in de hand houden zolang je een flinke snelheid hebt. Mijn ervaring is dat boven een 35km/uur de temperatuur beneden de buitentemperatuur kan dalen. Mijn Garmin Edge 800 heeft een thermometer en deze heb ik tegenwoordig bovenin de tourkap gemonteerd. Daar kan ik hem het beste aflezen al moet de backlight van het display vaak op een hoge stand vanwege hinderlijke reflecties. De Edge zit daar mooi in de luchtstroom, net als mijn hoofd dus de koelende werking van de langsstromende lucht kan prima vastgelegd worden.

Temperatuursverloop tijdens een 50km tocht

Bij het aflezen van de gps data van het  zonnige fietstochtje van vandaag was dit mooi te zien. De temperatuur begint bij de buitentemperatuur van 25gradenC maar is na ruim 20 minuten flink doorfietsen gezakt naar 20graden.  Na 46km sta ik een poosje stil en terwijl ik dan meestal direct de kap afzet, liet ik 'm nu bewust op met het vizier gesloten. Ik kon de temperatuur snel zien stijgen naar 23 graden (bij de verticale streep op het diagram). Na 6minuten ging ik weer fietsen en zakte de temperatuur weer geleidelijk aan. De resterende tijd was niet meer genoeg om de temperatuur weer naar de laagste waarde te krijgen.

Deze temperatuur is op hoofdhoogte. Voor het lichaam ligt de temperatuur wel hoger. Aangezien je hoofd koel blijft, blijf je voor het gevoel wel redelijk koel terwijl je lichaam ondertussen flink zweet! Je bedot jezelf dus wel een beetje. Het hoofd voert wel veel warmte af, dus je hebt wel degelijk voordeel. Om het effect van de koelende luchtstroom nog te versterken pas ik bij warm weer het principe van de koelkast toe: ik laat water verdampen. Met behulp van een plantenspuit sproei/nevel ik af en toe wat water op mijn hoofd, hals en borst. Dit herhaal ik eens in de 10 minuten ongeveer, wanneer ik merk dat het water verdampt is en de koeling begint te verminderen. Ik kom dus vrijwel droog op mijn bestemming. Een half litertje water is ruim voldoende voor een hele dag koel fietsen.

De douche: de plantenspuit met verlengde slang en spuitnippel.

Een logische verdere ontwikkeling leek het om een douche in de kap te maken, maar door de lange slang die daarvoor nodig was naar de spuitkop bleef deze lang door druppelen en het is erg irritant als dat net in de ogen of op de brillenglazen terechtkomt. Gewoon de plantenspuit even in de hand nemen bleek het handigste.

Als de temperatuur richting de 30graden gaat, gooi ik weleens een computerventilator in de strijd. Dat komt eigenlijk niet zo vaak voor en daarom heb ik nog niet de moeite genomen om dat door te ontwikkelen. Bij stilstand en lage snelheden zoals tijdens klimmen is de ventilator een goede aanvulling omdat het water dan niet voldoende verdampt om te koelen. Op BROL zag ik iemand die een ventliator onder een geperforeerde stoel had gemaakt waarbij de lucht langs de rug wordt geforceerd. Leuk idee, ga ik ook nog 'ns proberen.

Er is nog een goede reden om bij zonnig weer met de toerkap te rijden heb ik gemerkt. Tijdens de terugtocht vanaf Spezi heb ik een dag zonder de tourkap gereden (ik had 'm met klittenband op de top gezet voor me). Aan het eind van de dag was ik flink verbrand.....

Vermogens testen met de Mango

Welke Sinner Cap is het snelst? ;-)

De laatste tijd heb ik het druk gehad met van alles en nog wat dus ik heb wel wat blogwerk in te halen.
Om met mijn laatste activiteit te beginnen: Vorige week heb ik de vermogensmeter overgeplant in mijn Mango Sport. In ROAMango zat deze voorheen en van de metingen die ik daarvan bewaard heb, heb ik geleerd dat ik een tour-duurvermogen voor een hele dag fietsen van ongeveer 160Watt in de benen heb. Nu er een motortje in ROAMango zit was het niet meer mogelijk om daar de vermogensmeter van Power2Max in te handhaven. Op die plek zit nu immers de Sunstar S03 motor.

Maar wat ga ik nu eens meten? Een goede aanleiding diende zich al snel aan. Tijdens een van de maandagbrunches in Bunde samen met mijn Duitse fietsvriend Ludwig vertelde hij dat hij mee wilde doen aan het WK HPV in Leer. Ik zal daar alleen als toeschouwer zijn om elk risico op nieuwe problemen met de achilespees te vermijden. Al kletsend liet Ludwig vallen dat hij op het stratencircuit in Leer flinke problemen verwacht in de bochten. Hij rijdt nu in een Quest en ik had wel wat tips om deze in race-trim te brengen middels aanpassing van de wielophanging en voorvering. Maar ik kreeg op een gegeven moment een donkerbruin vermoeden dat Ludwig op wat anders aanstuurde. Ludwig's eerste velomobiel was een Mango en hij weet wel dat je daar sneller mee door een bocht komt. Dat betekent minder snelheid verliezen en met een lichtere velomobiel kun je gemakkelijker versnellen, dus.... hij dacht dat hij met een Mango weleens sneller zou kunnen zijn op dit bochtige circuit dan met een Quest. Nou dat is dan geregeld zei ik, je gaat met mijn Mango racen. Ludwig vond het een prachtig idee.

Als mecanicien zag ik het als mijn voornaamste opgave de Mango in racetrim te brengen, maar natuurlijk is dit ook een mooie gelegenheid om mijn werkgever SinnerBikes te promoten. Aangezien de Aero Top in productie is genomen en mijn eigen top beschadigd is geraakt bij een 270 graden koprol bij een veel te voortvarend genomen bocht was het niet zo moeilijk. Toevallig had een klant op het laatste moment een andere kleur gekozen voor haar Aero Top dus ik kon een witte Aero Top monteren. Een mooie gelegenheid om een vergelijking tussen de twee toppen te maken middels een vermogensmeting! Maar tussendoor moest ik natuurlijk de oude top eraf schroeven, de flenzen schoon maken, foto's schieten, de nieuwe top erop schroeven... en dat alles na werktijd. Al met al was er een flink tijdsverloop tussen de twee metingsessies, in welke tijd de temperatuur 4graden daalde en dat betekent een iets hogere rolweerstand voor de Aero Top metingen. Bovendien had ik met de ronde top maar twee metingen gedaan, 1 keer de wind mee en 1 keer de wind tegen en dat is eigenlijk te weinig voor een betrouwbaar resultaat. Of er een significant verschil tussen de twee toppen is qua vermogensbehoefte kan ik niet zeggen. Nu verwachtten we geen aerodynamisch voordeel hoor. De Aero Top biedt vooral beter zicht naar voren en een mindere zijwindgevoeligheid.

Maar ik dwaal af, want eigenlijk wilde ik vooral een aantal aerodynamische modificaties uitproberen. De Tourkap ligt natuurlijk het meest voor de hand en daarnaast het zoveel mogelijk afdichten van de openingen in de wielkasten. De tourkap fiets ik bijna altijd mee en voor de wielkast afdichtingen bestelde ik dunne lexanplaten waarvan ik plaatjes op maat uitknipte. Ik besloot om als nultest een open Mango te nemen, dus zonder tourkap of foamdeksel.

Mango met Aero Top maar zonder tourkap. 

Ik had nu geleerd dat de metingen zo snel mogelijk na elkaar moeten worden gedaan en dat er herhalingen moeten zijn om eventuele rare metingen uit te kunnen sluiten. Liefst ook bij windstil weer, maar ik had geen zin om te wachten daarop, want in Groningen waait het meestal. Windkracht 3 is toch wel flink om een meting te gaan doen, maar ik waagde het er maar op. Ik werd beloond met verrassend consequente waarden tussen de herhalingen. twee keer met wind mee en twee keer met wind tegen met 40km/h en daarvan het gemiddelde vermogen. Ik ga hier geen absolute waardes posten maar procentuele verschillen.

Mango Sport met tourkap, mijn meest gebruikelijke configuratie.

De tourkap is een zeer zinvolle aerodynamische toevoeging aan de Mango, ik berekende liefst 15% minder vermogensbehoefte.

Wielkappen om zoveel mogelijk de wind langs de wiel en wielkast te geleiden

Ook de opening aan de onderkant moet dicht voor een maximaal effect

Het zoveel mogelijk sluiten van de wielkast is veel ingrijpender, want de stuuruitslag wordt er flink door beperkt. Zoals ik het hier heb uitgevoerd wordt de draaicirkel ongeveer 20 meter ipv. 7.3 meter.... Prima voor het op hoge snelheid nemen van niet al te scherpe bochten, maar bepaald niet handig in het dagelijkse verkeer. Andere Mango rijders zoals Rudolf Kooistra en de Duitse ontwerper van de Aero Top: Detlef Hilgendorf, hebben een wat andere vorm gekozen waarbij ze weliswaar gebonden zijn aan 1 bandenmaat, maar wel een normale stuuruitslag hebben. Dat is voor dagelijks gebruik nog wel interessant. Ooit ga ik dat namaken en daarmee metingen doen, maar voorlopig komt dat er denk ik niet van.

Maar wat doet het nu? Wel het is voor een wedstrijd wel de moeite met 20% minder vermogensbehoefte dan geheel open rijden maar het is duidelijk dat de tourkap de grootste klap uitdeelt (wielkappen plus tourkap geeft 8% minder vermogensbehoefte t.o.v. alleen tourkap).

Samenvattend: De tourkap geeft 15% minder vermogensbehoefte t.o.v. open rijden en de tourkap+wielkappen 20%.

De omstandigheden tijdens de metingen: Snelheid 40km/h, Temperatuur: 14 graden, Windkracht: 3 Beaufort oftewel 16m/s NNE, Wegdek: Ongeveer 500meter asfalt fietspad, kaarsrecht en perfekt waterpas zonder hobbels, maar door het grove ingestrooide grind een vrij hoge rolweerstand.