Nog snel een berichtje in 2014!

Het kan nog net, ik heb nog 33 minuten. Maar beknopt moet het wel worden, dat is duidelijk.
Een overzicht van 2014. Er is erg veel gebeurt in dit jaar:

Het failliet dat over Sinner werd uitgesproken was erg ingrijpend, maar het liep goed af door de geslaagde doorstart na de zomervakanties. Voor mijn chefs Jan en Harma niettemin een erg moeilijke tijd waar ze nog lang niet doorheen zijn. Maar zoals ik ze ken zijn het enorme doorzetters, ze zijn vindingrijk en zitten zeker niet bij de pakken neer.

Mijn wedstrijdresultaten dit jaar zijn geweldig goed. Vooral bij Cycle Vision in de uurs en drie uurs wedstrijden heb ik prestaties neergezet die ik nimmer voorheen gehaald heb. De vele forenzenkilometers zijn een goede basistraining gebleken, maar daarmee alleen had ik het niet gered! Ik heb mijn benadering van voorheen dat ik de Mango zelf vrij weinig aan deed laten vallen en zoveel mogelijk aerodynamische truukjes toegepast. Tot mijn niet geringe verbazing blijkt hiermee ook in het dagelijkse prima te fietsen. Ik kan nog steeds goed over verkeersdrempels komen, de draaicirkel is onveranderd klein en het komfort is ruim voldoende.
Een en ander komt steeds meer tot uiting in wijzigingen in de produktie van nieuwe Mango's. Immers, wanneer de praktische bruikbaarheid niets af neemt, waarom zou je dan nalaten de Mango sneller te maken?

Aerodynamisch:

- de veelbesproken verlengde achterkant die 3 tot 10% voordeel oplevert volgens door verschillende rijders uitgevoerde vermogensmetingen. Minstens zo belangrijk is een forse vermindering van de zijwindgevoeligheid.
- een veel minder opgemerkte, maar daarom niet minder belangrijke aanpassing, is een scherpe kant aan de voorkant van de voorste wielkasten dmv. een lexan strip. Deze zorgt ervoor dat er veel minder lucht de wielkast in slaat en in plaats daarvan netjes langs het wieldoekje gaat. Als ook de onderkant naast de wielen zoveel mogelijk gesloten wordt, levert dat volgens eigen meting 6% vermogensvoordeel.

Komfort:

- Veel betere ventilatie door een luchttoevoer in het stuwpunt (helemaal voorin) met een diameter van liefst 80mm direct naar lichaam of gezicht, waardoor ik nu ook in de zomer zonder oververhitting gevaar met de Sinner kap kan blijven rijden. Afgezien van het overduidelijke snelheidsvoordeel ben ik overtuigd van de voordelen voor vooral rijders die snel verbranden in de zon.
-korte 150mm cranks, helemaal super al was het wel effe wennen. Geen kontakt meer tussen hakken en asfalt en minder belastend voor de knieen. Wel opletten met de overbrenging wanneer je de bergen in gaat.
- de mid-voet plaatsing van de spd-plaatjes is definitief een blijvertje. De kuiten en de achillespees hebben het veel gemakkelijker. Een omgekeerd experiment maakte het duidelijk: Slechts een paar weken geleden toen het plots veel kouder werd, werd ik met de neus op de feiten gedrukt. Mijn winterschoenen heb ik nog de spd plaatjes op de oude stand en het duurde maar een week voordat mijn achillespees weer op begon te spelen. Dit terwijl ik dacht definitief van het probleem af te zijn. Ik heb dus de zomerschoenen maar voorzien van de electrische teenverwarming, zodat ik daarmee ook in de kou kan fietsen. En ja hoor: de pijn verdween weer.
Bijkomend voordeel: de voeten komen nog wat verder van de weg waardoor ik de voetengaten vlak kan sluiten (bij schoenmaat 48). Komfy in de winter en weer wat sneller in een wedstrijd.
-Elastomeer vering. Daarmee experimenteer ik nog steeds, maar in ieder geval bij de voorwielen kan ik erg goed uit de voeten met de ICE elastomeren van gemiddelde hardheid. Redelijke demping, heel goed komfort en maar heel weinig rollen om de lengte-as, zelfs bij hard trappen op de pedalen. Achter bleek alleen een harde elastomeer veel te hard en de middelharde werd wel erg veel korter in korte tijd (en bijna net zo hard uiteindelijk als de harde). Ik heb nu een harde elastomeer gecombineerd met een blauwe soepele stalen veer van 2cm. Dat lijkt een hele goede kombi met voldoende komfort en demping, maar het is nog even afwachten of de erg korte stalen veer dat op den duur aan kan. Die krijg wel veel voor de kiezen...

Ha, ik kan niet zo snel schrijven, oud wordt nieuw, het vuurwerk vliegt de lucht in. Gelukkig Nieuwjaar iedereen!

en door....

- Zicht door het vizier. Sowieso voorzie ik deze van nano coating binnen (anti-condens) en buiten (anti-regen) maar dit is lang niet voldoende. Condens is soms niet te voorkomen. Een dikke zeepoplossing (veel handzeep/beetje water, geen afwasmiddel!) voldoet verreweg het beste, maar ik had al gemerkt dat wanneer je eenmaal begint te wissen, je blijft wissen. Onderweg met een zeepdoekje weer een nieuwe film aanbrengen bleek heel onhandig te zijn. Ik heb mijn aandacht nodig bij het sturen.
Ik pak het deze winter planmatig aan: als ik terug kom na het werk neem ik het vizier af met een natte zeem met plenty water, daarna de zeepoplossing aanbrengen en afnemen met een droge doek. Tijdens het fietsen de volgende dag raak ik het vizier met geen vinger aan. Het werkt wonderwel: ik kan veel vaker met vrijwel gesloten vizier fietsen. Als het vizier toch beslaat doe ik deze zover open dat ik eronder door kan kijken. Ik wis de condens niet weg, want dan verwijder ik de zeep. Meestal verdwijnt de condens na een stukje doorfietsen ook weer.
- Zicht door de bril (op sterkte). Vriend Ludwig liet me even kijken door wat hij een taxi-bril noemde. Dat is een overzetbril met gele glazen en het staat in Nederland bekend als nacht- of contrastbril. Dit is heel ontspannend voor mijn ogen. Ik word niet meer verblind door autolampen en ik zie de rand van de weg veel beter. Blauw licht wordt weggefilterd, en dat is het hele geheim. Met een beetje zoeken vond ik er een online voor een tientje. Geloof me, dit is een hele goede investering als je vaak in schemering en duisternis fietst!
-Waar ik erg trots op ben is de verbetering van de stuurgeometrie. Ik hoorde vaker dan me lief was dat de Mango nerveus stuurde. Toen ik anderhalf jaar geleden begon hier over na te denken wist ik zo goed als niets over deze materie. Na een paar slagen in het duister die niets opleverden besefte ik dat ik me meer moest verdiepen in de theorie. Toen kwam ik er pas echter hoe ingewikkeld het is. De besturing heeft veel draaipunten. Wanneer je de plek van een draaipunt verandert, dan verandert alles. Ik ben nu zover dat ik begrijp wat er gebeurt wanneer ik iets verander. Besturing blijft echter voor een groot deel iets subjektiefs, afhankelijk van de voorkeur van de rijder. Inmiddels is duidelijk dat de nieuwe stuurgeometrie niet alleen mezelf, maar ook anderen heel goed bevalt.

Ik heb inmiddels al heel wat oudere Mango's voorzien van de nieuwe stuurgeometrie, maar toen Piet Kunis me vroeg om nieuwe stuurplaten om op zijn flink aangepaste blauwe "Super-Mango" te monteren, heb ik hem toch wat anders aangeraden. Hij heeft namelijk meebewegende platen onderaan zijn stuurplaten die voorkomen dat er lucht in zijn wielkasten kan slaan. Heel vernuftig, maar daardoor zou hij helemaal van voren af aan moeten beginnen met deze aanpassing. Waarschijnlijk zouden de F-Lite banden die hij met moeite in de wielkasten had weten te krijgen ook niet meer passen.
Maar toevallig had ik een oplossing waarmee hij wel uit de voeten kan. Een heel simpele zelfs. Ik kreeg vandaag een mailtje van Piet dat deze oplossing erg goed lijkt te werken. Een leuke opsteker op de laatste dag van het jaar :-)

Had ik in het begin van dit bericht over beknopt? Ik heb het nog niet eens gehad over de 25.800km, meer dan ooit tevoren in een jaar afgelegd. De heerlijke GBSR2014 fietsvakantie met 18 andere velonauten om de Oostzee. De vele kortere tripjes door het wat, wat mij betreft, Velomobiel vriendelijke Duitsland, naar Bremen, Hannover, Hildesheim, Lingen, Bunde, Leer, Aurich. De fors toegenomen e-mail en forum kontakten met meedenkende, technisch en esthetisch aangelegde velomobielfanaten over de hele wereld. En 2015 belooft ook weer een heel interessant jaar te worden....

De Elzas

Frankrijk, flashback.... In 2006 heb ik mee gedaan aan het WK HPV in Allegre en heb daar maximaal 115km/h gereden in de proloog, met een Quest. Het resulteerde in een gemiddelde van 72km/h en ik werd daarmee tweede. De proloog had een helling van 8% in het eerste gedeelte, dus als je maar van de rem af durfde te blijven ging het al loeihard met een gestroomlijnde fiets. Ik trapte mee tot 80km/h, zo snel als ik mijn voeten maar rond kon krijgen. Ik heb destijds een verslag geschreven https://groups.google.com/forum/#!msg/ligfiets/SjrFTFcSsUM/1IZVgdUZbEYJ waarin ik de ontspannen houding en de liefde voor het racefietsen van de Fransen onder woorden breng.

Dat ondervind ik ook nu weer. De wegen zijn ruw, maar wel breed en er is relatief weinig verkeer die me volop de ruimte geeft. Vooral als ik heuvel af of bij rollende heuvels snelheid maak gaan de duimen massaal omhoog van automobilisten, scooterrijders en andere fietsers.

Ik ben specifiek naar de zuidelijke Vogezen gekomen om de "route de Cretes" te doen. Een route die de bergkammen volgt. Om het mezelf iets makkelijker te maken om zo hoog te klimmen, heb ik de jeugdherberg in Mulhouse voor een paar dagen als basiskamp genomen. Daar laat ik mijn bagage achter.

Begin van de "route de Crete". (Vieil Armand=Hartmannswillerkopf)

Vanuit het stadje Cernay, aan de voet van de Vogezen, heb ik een verkenning van de klim gepland. Het is behoorlijk warm en de klim wordt al snel behoorlijk steil, dus de inspanning en warmte productie is hoog. Om de koeling zonder rijwind te verbeteren heb ik twee troeven: de inmiddels welbekende plantensproeier waarmee ik water over hoofd, borst en buik vernevel en een computer ventilator om (bij afwezigheid van rijwind) het verdampende water vlot af te voeren. Er staan veel grote bomen die  welkome schaduw gaven, dus ondanks overvloedig zweten houd ik het nog wel uit. De helling is wel wat steiler dan gedacht. Ik zie vrijwel constant 8-9% op mijn Garmin staan en 200-240Watt aan vermogen. Behoorlijk pittig. Ik kan me er goed op instellen door de constante helling. De wat minder steile gedeeltes zijn welkom om even te herstellen. Gemiddelde stijging ruim 6% en 225Watt. De fitnessdata van de beklimming: http://ridewithgps.com/trips/1552117

Inderdaad, het gaat zo lekker dat mijn verkenning een volledige beklimming wordt van de Hartmannswillerkopf (oftewel Vieil Armand) op zo'n 900 meter boven de zeespiegel, zij het met een rustpauze halverwege. Er zijn nog twee soorten andere fietsers die de klim doen" racefietsers en MTB'ers. Er is een duidelijk verschil in klimmen want de racefietsers hebben veelal te weinig lage versnellingen en gaan met lage cadans en staand op de pedalen naar boven. Heel conservatief als je het mij vraagt, maar het zal wel heel heroisch zijn om jezelf zo af te beulen. De MTB'er pakt het heel anders aan: die heeft een hoge cadans en blijft in het zadel zitten. In het eerste stuk haal ik hem zelfs nog in met mijn veel zwaardere bak, maar als ik mijn rustpauze neem zie ik hem met duidelijk hoger tempo dan voorheen naar boven gaan. Ik haal hem dan ook niet weer in als ik ook verder klim.

staand op de pedalen naar boven stampen

Bij zowel racefietsers als MTB'ers lijkt het in ieder geval om maar 1 ding te draaien: zo snel mogelijk op de top te geraken. Ze hebben enkel een bidon mee. Ik heb naast ruim voldoende water ook wat te eten meegenomen, een regenjas (het kan flink onweren in de bergen) en foto- en video camera. Tenslotte ben ik tourist.
Ik passeer twee wielrenners met een lekke band. Ik informeer in mijn beste Frans of ze in orde zijn. Het antwoord is iets in de trant van: " met ons gaat het prima, maar we zijn niet zo zeker van jou". Dat wordt onmiddellijk afgestraft met een luid gesis van de kennelijk niet goed geplakte band. Ik bied mijn uitgebreide gereedschapstas niet hernieuwd aan....

Even uitblazen halverwege.

Op de top is een prachtig uitzicht. Ik neem de tijd om ervan te genieten en wat foto's te maken. Er stopt ook een auto en de chauffeur stelt de gebruikelijke vragen. Gelukkig wel in het Duits, want mijn Frans is maar zo-zo. De grenswisselingen zijn nog goed te merken in de Elzas, want vrijwel iedereen spreekt wel een woordje Duits.

De "Grand Ballon" is het hoogste punt, maar ik ga daar niet heen. Ik ben eigenlijk te laat op de dag begonnen daarvoor en gezien de steilte van de klim ben ik ietwat nerveus over hoe de afdaling zal verlopen. Ongetwijfeld zal ik de remmen een paar keer moeten laten afkoelen en dat vreet veel tijd.

Net als in het Zwarte Woud ben ik inderdaad gedwongen om veelvuldig te remmen, de snelheid laat ik met het oog op mijn veiligheid niet verder oplopen dan 50-60km/h. Na een poosje merk ik dat de remmen flink heet beginnen te worden en stop ik bij een haarspeldbocht met een parkeerhaven. Daar staat ook een stel op motors even te rusten. De vrouw klaagt over pijnlijke handen vanwege het vele remmen. 

Als ik weer verder afdaal kom ik ongelukkigerwijs voor een paar auto's terecht. Die doen de afdaling kompleet anders dan ik. Zij rijden een vrijwel konstante snelheid, afremmend op de motor. Ik heb geen sleeprem, dus ik rem pompend wat in een nogal wisselend tempo resulteert. Het inschatten van snelheid van iets anders dan een andere auto gaat de meeste automobilisten erg slecht af. De eerste auto achter me haalt inderdaad zodanig slecht getimed in dat de tegemoetkomende motor in de remmen moet. Uit voorzorg dwing ik de andere twee achter me in te halen door express heel langzaam te gaan. Als ik daarna de Mango weer laat rollen houd ik de auto's gemakkelijk bij, alleen wisselt de onderlinge afstand door mijn pompend remmen nogal.

Prettig afdalen is dit niet. In de toekomst liever 90mm trommelremmen of toch de bewerkelijker schijfrem. 

In ieder geval ben ik ongedeerd in Cernay aangekomen. Het is inmiddels etenstijd, dus ik duik een restaurant/hotel in. De enige andere gasten zijn een stel uit de buurt met een jong meisje. De sfeer is gemoedelijk en we komen aan de praat. De eigenaar van het etablissement merkt op dat ik al vrienden maak. Het is zo gezellig dat ik de tijd uit het oog verlies. Met een schok bedenk ik dat ik geen voorlamp heb en dat het binnen een uur donker is. Hoogste tijd om op te stappen.

De zweep gaat er dus over. Dat valt de andere weggebruikers op, want als ik met forse snelheid door dorpjes, bochten en rotondes heen ram gaan de duimen massaal omhoog. Ook op de doorgaande wegen wordt ik aangevuurd. Het is heel motiverend merk ik, want ik blijf druk op de pedalen geven.
Binnen een half uur rol ik Mulhouse binnen http://ridewithgps.com/trips/1650706 gemiddelde snelheid 37km/h. De zon is net onder.
Hmm, ik ben sterker geworden en het beste is dat ik mijn achillespees ondanks lange fietsdagen, het klimwerk en af en toe een snel ritje, helemaal niet meer voel. De pees beweegt weer soepel in de peesschede zoals het hoort. Nu ben ik er zeker van dat ik weer wedstrijden kan gaan rijden.

ROAMango gereedmaken voor Spezi.

Dit weekeinde vind de Spezi plaats http://www.spezialradmesse.de/ De jaarlijkse beurs in Germersheim met alleen maar bijzondere fietsen. Sinner staat er ook al vele jaren bij met de Comfort en de Mango. Dus er is werk aan de winkel voor mij, maar tussendoor is er af en toe gelegenheid om even wat rond te lopen, een fiets wat beter te bekijken, foto's nemen en natuurlijk een praatje te maken. Dit is een van de weinige gelegenheden om mensen te treffen die ik alleen online via het Duitse Velomobil en Liegerad forum ken.
Vorig jaar ben ik fietsend heen en weer geweest met ROAMango, dwars door de heuvels van Sauerland en Taunus. Bijzonder mooie tocht, maar ook erg zwaar. Het was een van de oorzaken van mijn achilles problemen. Die zijn zo goed als voorbij, maar het zou dom zijn om ze nu weer zwaar te belasten.

Spezi 2012: Ergens in het Taunusgebergte na een inspannende klim.

Dit jaar pak ik het daarom anders aan: ik fiets alleen de terugweg, grotendeels door rivierdalen en met e-ondersteuning. De Sunstar e-motor is inmiddels ingebouwd en nu de NuVinci naaf handgeschakeld is draait dat prima. Het is natuurlijk een domper dat ik de Harmony automatische schakeling niet kan gebruiken zolang de problemen daarmee niet verholpen zijn. Ik moet nu zelf nadenken en anticiperen bij het schakelen, maar na drie toerritjes was ik er al helemaal aan gewend. Het is heel eenvoudig om zelf de cadans constant te houden door de draaishifter te verdraaien zodra je cadans te hoog wordt. Dat wordt al snel een tweede natuur. Het weer hernieuwd beginnen te trappen na een bocht leek in het begin een complete gok, maar de truuk is om langzaam te trappen en onderwijl de shifter te verdraaien totdat ik weerstand begin te voelen. Dat is binnen een seconde gebeurt en dan kan ik weer normaal rondtrappen.

Er waren nog wat andere aanpassingen die ik graag uitgevoerd wilde hebben en daar heb ik de afgelopen vrije dagen aan besteed. Mijn ROAMango zal ergens in de buurt van de ingang van Hal 1 komen te staan, dus die moest opgekuisd worden. Ik had nog twee zelfklevende camerasteunen op de body zitten die ik tijdens ROAM heb gebruikt, maar inmiddels heb ik een betere camera. De zelfklevende laag van de camerasteunen blijkt zeer taai te zijn. Iemand had een goede tip voor me: met een vislijn eronderdoor snijden. Die had ik niet paraat, maar met een binnenkabel bleek het ook te lukken. Daarna modder eraf, hardnekkige vlekken met remreiniger te lijf, hier en daar wat polijsten, afnemen met water en na drogen in de was zetten.

GPS-STEUN

Ik ga er vanuit dat ik de toerkap gebruik bij de rit naar huis. De kap is altijd klaar voor gebruik, maar met alle carbon van de body en toerkap samen heeft mijn GPS een slechte ontvangst. Die GPS zal ik echt hard nodig hebben in onbekend gebied. Na enig experimenteren blijkt er bovenin de toerkap wel goede ontvangst te zijn. Dat is niet eens zo'n gekke plek, want dat is mooi dicht bij mijn ogen, bedenk ik. Dus een houder moet gefabriceerd worden.
Met een stukje rond kunststof en wat paddestoel klittenband krijg ik een goede bevestiging. Iets naar voren zit ook een stukje van dat klittenband, maar die plek was te ver weg achteraf.
Nu blijft er toch nog een probleempje over merkte ik vanmiddag, want bij een bepaalde lichtinval zie ik hinderlijke reflecties in het scherm. Wat dat betreft is de Edge duidelijk slechter dan mijn oude 60CX.

De houder voor de Edge800

Nu met de GPS in de houder.

Ik kan mijn fietsshirt zien in het beeldscherm, ugh!

Op dit moment weet ik niet of een iets andere plek dit probleem kan verhelpen. Misschien neem ik mijn  60CX maar mee aan een koord rond mijn nek. Ik moet het scherm echt dicht bij mijn ogen kunnen houden....

DE STOEL
Dan was er nog de zitting. Tijdens ROAM merkte ik dat de gaten in de stoel niet alleen frisse lucht, maar ook olie van de ketting doorliet. Door de hitte tijdens ROAM was de olie zeer dun. Ik heb toen eerst een shirt erover gelegd en thuis heb ik een stuk van een rood yoga matje erop geplakt. Dat voldoet wel, maar rood op zwart was mij uiteindelijk een doorn in het oog. Het rode matje moest er maar weer af, besloot ik. Met een stukje vlakke glasvezelplaat met wat zwarte schuim erop geplakt was het al snel weer toonbaarder. Als je een band kunt plakken lukt het ook met een lekke stoel, kuch.

Vastgekit met zwarte MS polymeer kit

TOERKAP

Nu weet ik van eerdere Spezi's dat het in Zuid-Duitsland om deze tijd van het jaar al behoorlijk warm kan worden. Zolang ik een redelijk tempo heb en ik mijn verkoelende plantenspuit bij me heb vrees ik geen hitteflauwte, maar bij een langere klim kan het wel heel erg fijn zijn om de kap even af te kunnen zetten. De toerkap kan prima op de neus. Ik heb al vaker de kap op de neus gehad, vastgezet met duct tape, maar dat is natuurlijk te omslachtig. Ik wil het eens gaan proberen met die sterke kleine magneten die ik al een poosje in voorraad heb liggen. Maar helemaal vertrouwen heb ik daar nog niet in, dus in aanvulling daarop ga ik de voorste klittenband van de toerkap voorzien van klitten op de achterzijde en met twee strookjes harde klittenband op de body kan deze dan vastgezet. Weer wat minder fraai zo in het zicht, maar het is een fail-safe. Als ik het vastzetten met magneten eenmaal heb vervolmaakt, kan de klittenband er hopelijk weer af.

Magneet, gekit met MS-polymeer en voor een nachtje vast geklemd.

Dit is niet mijn eerste poging om met magneten te werken, maar ik liep eerder vast op het niet goed vast kunnen zetten van de magneten aan de toerkap. Door de goede ervaring van het voorzien van de fietsschoenen van een verhoogde zool met het rubberachtige zwarte MS-polymeer kit, ga ik het ook maar in dit geval toepassen. De magneten heb ik wel een beetje opgeruwd met schuurpapier voor een betere hechting.

De magneet moet nog afgedekt worden met bijvoorbeeld wat duct tape om beschadiging van de gelcoat te voorkomen. Er is namelijk altijd wel wat beweging mogelijk bij magnetisme en het gladde duct tape kan daar goed werk verrichten, dunkt me zo.

NAVIGATIE

De Mango is er klaar voor, maar voor aangenaam en vlot fietsen is gemakkelijk navigeren ook van groot belang.

Van de eerste dag heb ik inmiddels een route gemaakt van Germersheim naar Boppard aan de Rijn. Bij het plannen van routes voor de EuroTour had ik al ervaring opgebouwd met RideWithGPS Dat is weliswaar niet gratis, maar wel de allerbeste online navigatie-tool die ik ken. Aangezien de Garmin software voor Mac wel nooit wat zal worden, heb ik er wel een paar centen voor over. Bij het plannen van de route vanaf Germersheim zag ik dat onder inhet scherm het hoogteprofiel automatisch werd aangemaakt en dat ook de stijgingspercentages konden worden aangevinkt. Wauw, dat is handig. Toen ik mijn route halfweg klaar had, zag ik een keer 15% daling verschijnen. Dan moet ik remmen, doodzonde! Na een beetje aanpassen van de route door simpel slepen met de cursor kon ik een veel geleidelijker afdaling vinden. Het scheelt echt een slok op een borrel als je extremen bij het klimmen en dalen zoveel mogelijk uit kunt sluiten. Dat kan het verschil zijn tussen 5 km angstzweet op het voorhoofd met een doodsgrip op het stuur en 15 km lang lekker om je heen kijken terwijl je met een flinke gang naar beneden stuift.

Nu heb ik bij het klimmen natuurlijk veel gemak van de ondersteuning van de electromotor maar die moet ik niet gedachtenloos aanspreken: als ik de motor veel harder laat werken dan raakt de accu heel snel leeg. Een lager benodigd vermogen is nodig voor een groot km-bereik en daartoe moet ik de totale last goed verdelen over mijn eigen vermogen en dat van de motor. Dus niet de motor op de hoogste stand en met 2 vingers in de neus naar boven jakkeren, want dan ben ik bij de laatste klimmetjes op mezelf aangewezen en ligt de tong al snel op het stuur.

 De uiteindelijke route voor de eerste dag ziet er zo uit: http://ridewithgps.com/routes/2392121 Onderaan staan de hoogtemeters (ele) Als je rechtsonder "grade" aanvinkt, komen de stijgings- en dalings-percentages te voorschijn.  Na 100km is er een geleidelijke afdaling. In mijn eerste versie van de route was die afdaling echter veel abrupter. De tijd dat ik snelle afdalingen leuk vond ben ik toch wel een beetje ontgroeid. Ik heb het gevoel dat ik mijn geluk in deze ruimschoots heb opgebruikt en daardoor voel ik me boven de 70km/uur niet meer op mijn gemak.

Wat doe ik met de band van Anne?

Anne fietst zo'n 50 a 70km per dag met zijn Mango. Hij heeft een hekel aan lekke banden dus hij rijdt al jaren met Marathon Plus banden. Al weer een hele tijd geleden liet hij de achterband vervangen voor een nieuwe, maar eigenlijk was alleen het profiel weg na 20.000km trouwe dienst. Ik mocht 'm wel hebben, maar ja, ik zie er niet tegen op een bandje te wisselen en kies dus liever voor snel, comfort en grip. Ik vond het ook zonde om 'm weg te gooien. Een dilemma..... De band verdween in de donkere inloopkast tussen andere in onmin geraakte banden. Zou ik ooit in staat zijn om 'm weg te gooien?

Hoe dan ook. In mijn vorige blogpost over het verplaatsen van de schoenplaatjes naar het midden van de voet schreef ik al dat het loopcomfort ronduit slecht was. Ik kon kiezen tussen het lopen als een eend of als ballerina. In de supermarkt verbeeldde ik me dat mensen omkeken om te kijken of ik schoenen met hoge hakken aan had. De schoenplaatjes gingen vrolijk van je klikkerdeklik terwijl ik met het schaamrood op de kaken wanhopig steun bij m'n winkelwagentje probeerde te vinden. Terug plaatsen naar de bal van de voet is geen optie: het fietsen bevalt heel goed zo en ik denk er langzaam over mijn nettere schoenen met Speedplay Frog plaatjes ook om te bouwen. Die klikken niet alleen luid op harde ondergrond, ze slijten ook in minder dan geen tijd weg.

De oplossing is natuurlijk de zool op te hogen, maar waarmee? Ik heb het natuurlijk al verklapt: een band die na 20.000 km fietsen nog lang niet versleten is kan ook wel tegen het beetje lopen dat ik tussen het fietsen in doe. Het viel niet mee om de schaar door het rubber en de blauwe antileklaag te krijgen. Het resultaat:

Extra rubber onder de zool. De dikke blauwe anti-lek laag is zichtbaar.

Ik heb al eens geprobeerd een zool met binnenband en Bison-Tix op te hogen, maar dat liet al snel los. Deze keer probeer ik het met zwarte MS-kit die we ook gebruiken om bijvoorbeeld dashboards vast te plakken in de Mango. De zool en de stukjes band heb ik eerst opgeruwd met schuurpapier voor een betere hechting. Een nacht vastklemmen en het lijkt goed vast te zitten. De eerste boodschappen zijn inmiddels gedaan en ik mag wel zeggen dat ik het winkelwagentje heel wat losser in mijn handen had. De plaatjes zijn ruimschoots vrij van de grond.

Het spd plaatje is ruimschoots vrij.

Ook onder de hak heb ik een stukje band geplakt. Was wellicht niet nodig geweest, maar ik denk dat het zo wel beter loopt. En dat doet het, lopen gaat prima al voel ik wel dat de zool een beetje doorbuigt door de grote afstand tussen de stukjes band voor en achteraan. Niet geschikt voor een walkabout in de bush-bush maar wel voor alle betegelde gangpaden ....

Harmony exit.

Gisteren de lange proefrit gemaakt met de Harmony: 80km. Het liep aanvankelijk perfekt, maar toen ik ongeveer Groningen uit fietste schakelde de Harmony opeens niet meer. Heel snel rond trappend kwam ik op 30km/h, maar dat hield ik niet lang vol, dus schakelde ik eerst maar terug naar handbediening. Daarbij viel me op dat mijn bereik veel minder hoog was als voorheen. Dat bracht me op een idee, ik moest maar eens proberen te her-kalibreren. Dus het knopje op de draaischakelaar ingedrukt houden totdat de Harmony begint te schakelen. Twee keer door het hele bereik en daarna schakelde de Harmony weer als voorheen.

Maar toch niet helemaal als voorheen. Ik hield flink de pas erin tegen de harde wind in want nu ik geen last meer heb van de achillespees :-) durfde ik eindelijk weer eens helemaal voluit te fietsen. Daar had de Harmony het duidelijk moeilijk mee, want soms duurde het even voordat er geschakeld werd. Daardoor wisselde mijn cadans meer dan ik fijn vond. Het is erg prettig niet te hoeven schakelen, maar als je er geen invloed op hebt, dan moet dat wel vloeiend verlopen.

Eenmaal gearriveerd bij mijn ouders in Rolde bleek de Harmony weer behoorlijk warm te zijn. Op de terugweg met de wind mee was de belasting natuurlijk lager en het schakelde weer wat vlotter en aangenamer, maar het perfekte schakelen van de eerste dag kwam niet meer helemaal terug.

Vanmorgen naar het werk wist ik in 12 minuten de Harmony al weer behoorlijk warm te stoken. Ik besloot om na het werk de simpele interface te installeren (waarbij je enkel drie cadans-waarden kunt ingeven i.p.v. traploos een cadans kiezen) en de draaishifter te ontkoppelen. Dat viel nog wel mee: een kwestie van een stekkertje wisselen en een plekje vinden voor de interface. Instellingen voor de drie pre-sets instellen met behulp van de pc en weer proefrijden. Kalibreren.... geen probleem, maar schakelen? Ho maar. Dan toch maar weer de draaishifter aangesloten, maar die gaf aan dat de Harmony niet functioneerde middels de gehate twee gele balkjes in de display. GRRRR!

Gefrustreerd van al het gesleutel zonder resultaat besloot ik de Harmony maar van de NuVinci te sleutelen en de handmatige bediening met kabels erop te zetten. Heb ik toch weer wat op het stuur zitten.
Eenmaal weer op pad blijk ik vrijwel net zo goed te kunnen schakelen als de Harmony. Het voelt al snel natuurlijk aan om de shifter geleidelijk te draaien tijdens het versnellen en zodoende de cadans vrijwel constant te houden. Been-hand coordinatie is hier het goede woord?
Nu werd ook duidelijk dat de Harmony wel wat te doen heeft, want het schakelt duidelijk zwaarder zolang ik flink versnel. Als ik de zweep echt laat knallen dan beweegt de shifter alleen tijdens de dooie punten tijdens het trappen. Daar valt trouwens goed op in te spelen door een gelijkmatige kracht te handhaven. Zodoende voelde ik de shifter met snelle kleine schokjes draaien en kon ik ook onder zware belasting nog schakelen. Ik vraag me wel af of dat nog lukt bergop stoempend in de hoogste stand van de e-ondersteuning, maar dat zien we dan wel weer.
Tot na de Spezi komt er zeker geen Harmony meer in mijn fiets, al komt NuVinci morgen met een sterkere servomotor en een update van de software. De droom van "nooit meer schakelen" laat ik nog niet los, maar er moet eerst wel uitgezocht worden waarom het steeds mis gaat.

Maar nu wat vrolijkers. Ik had het al even aangestipt: mijn achillespees bezorgt me geen last meer! Het ging al goed vooruit door de electro-ondersteuning die ik vanaf de Kerst gebruik, maar het is de mid-voet positie van de schoenplaatjes die de doorslag geven. Stampend met volle kracht voel ik minder belasting als met matige inspanning voorheen. Ook de volgende dag blijven klachten uit.
Er zijn natuurlijk wel grotere drama's maar O wat voelt het goed om me weer onbekommerd uit te kunnen leven en me in het zweet te werken. Vanmorgen had ik spierpijn van de ongewone inspanning, maar dat was een feest van herkenning in vergelijking met de zeurende irritatie die ik bijna een jaar heb ondervonden aan de achillespees.

Schoenplaatjes positie: update

Vanavond na het werk heb ik een wat langer rondje gemaakt om de nieuwe positie van de plaatjes onder de schoen eens goed uit te proberen. Het bevalt me heel erg goed, het zit er dik in dat ik voortaan zo blijf fietsen. De afstand tot de trapas zal ik nog wat mee moeten spelen, want nu staat ie voor het gevoel iets te dichtbij. Dat merk ik aan iets spanning in de bovenbenen en wat teveel gebogen knieen. De bekende vuistregel: "hak op het pedaal/gestrekt been" gaat helemaal niet meer op.

Natuurlijk ben ik niet de eerste die deze positie toepast en ik heb een goede blogpost over deze materie gevonden. Helaas wel in het Engels: https://www.stevehoggbikefitting.com/blog/2011/04/power-to-the-pedal-cleat-position/ waarin verschillende schoenplaat-posities worden besproken met hun voor en nadelen. (Scroll meteen maar door naar Method no 3).

Samengevat is het belangrijkste nadeel van de mid-voet positie dat de grote fietsschoenfabrikanten geen schoenen maken die standaard geschikt zijn! (ja, daar was ik ook al achter) Je zult dus zelf aan het knutselen moeten of een gespecialiseerde schoenmaker vinden. De meeste rijders die deze horde nemen, blijven erbij en gaan niet meer terug naar meer conventionele posities. Men is beter in staat om tijdens lange ritten goed te presteren en herstel is sneller. Een gedegen onderzoek is dit weliswaar niet, maar de onderbouwing van de blogger ziet er erg degelijk uit.

Een uitgebreide verklaring van de goede ervaringen is er ook. Het komt er op neer dat, hoewel de spieren in het onderbeen wel degelijk een rol spelen bij het leveren van vermogen, deze als het ware de "zwakste schakel" vormen in de keten van spiergroepen. De midvoet-positie geeft meer werk aan de spieren in het bovenbeen, maar dit zijn de grootste en sterkste in ons lichaam en ze kunnen dit goed aan. Is dit niet precies wat we als beginnende ligfietsers ervaren hebben? Pas als de bovenbenen sterker zijn geworden gaan we echt merken dat ligfietsen sneller is.

Als iemand in de omgeving van Groningen de midvoet positie zelf eens wil proberen met mijn schoenen (maat 47), laat het even weten dan regelen we wat. Mijn schoenen zijn letterlijk afgetrapt, dus daar valt niks aan te bederven ;-) Als er belangstelling is voor conversies van schoenen dan denk ik dat ik daar wel een rol in kan spelen. Sommige Shimano schoenen lijken prima geschikt. Nu eerst maar eens kilometers maken met power op het midden van de voet.

Schoenplaatje midden onder de voet en service NuVinci

Vandaag na het werk bij de grijze Mango Sport de nodige wijzigingen gemaakt om te kunnen fietsen met de spd-plaatjes onder het midden van de voet. De trapas moest nu een 4 cm dichter bij en de ketting passend ingekort. De Speedplay pedalen verangen door een lichtgewicht SPD kloon die ik nog had liggen. Ondanks dat ik door mijn lange benen altijd al erg weinig ruimte had tussen schoen en top, kom ik nog steeds net niet met de neus van de schoen er tegenaan omdat met de trapas 4 cm richting stoel de top hoger wordt. Dit valt me alles mee, ik had er al half op gerekend dat een aangepast lager frame nodig zou zijn om rond te kunnen trappen zonder de top te raken! Mijn knieen hebben doorgaans ook maar een centimeterje over, maar dat is zelfs nog wat ruimer geworden

Ik had er nog niet echt stil bij gestaan, maar de hak komt nu natuurlijk verder van het wegdek zodat ik niet meer de benen stil hoef te houden bij een drempel. Die Pavlov reactie zal echter niet zo snel verdwenen zijn, hah. Misschien kan ik komende winter de voetengaten dicht maken? Oeps, ik zal het niet weer over winter hebben...

Ben ik dan al helemaal om? Nee, het is na slechts 5km nog te snel om definitief alle schoenen en fietsen aan te gaan passen. Het ziet er in ieder geval goed uit. Ik merk wel dat mijn bovenbeenspieren wat onwennig voelen, maar mijn achillespees? Die is vanaf de eerste trap helemaal happy. Had ik veel eerder moeten doen, want het ontlast voor het gevoel net zoveel als electro-ondersteuning deed. Doordat de kuitspieren/achillespees mijn voet niet steeds in dezelfde stand hoeven te houden kan ik ook gemakkelijk de achillespees al rijdende wat rekken en strekken. Dat deed ik voor de ombouw al nu en dan, maar dan kon ik niet gewoon blijven doortrappen. Nu wel!
Qua cadans merk ik geen verschil en ik kan prima kracht zetten en op normale kruissnelheid komen. De coordinatie van de beenspieren is op een of andere manier een beetje anders, misschien omdat de kuitspieren opeens bijna niks meer te doen hebben of misschien moet de trapas nog wat dichterbij. Ik heb met enige oefening het netjes rondtrappen ooit geleerd en dit moet ik gewoon weer opnieuw leren, denk ik zo.

Een andere opsteker vandaag is de service van NuVinci. Ik heb vandaag drie mailtjes en twee telefoontjes van in totaal drie verschillende NuVinci medewerkers gehad. Twee HHI's (Harmony Hub Interface's) worden zo spoedig mogelijk onder garantie opgestuurd, ik moet een papier invullen met de nodige vragen over de problemen en we dienen de HHI's terug te sturen voor onderzoek. De NuVinci naaf en de electronische shifters zouden gewoon nog goed moeten zijn. Het vervangen van een HHI is een peuleschil (tenminste, als je het een paar keer gedaan hebt).

De overeenkomst tussen deze twee gebeurtenissen is dat ik nu met vertrouwen uitkijk naar het terug fietsen vanuit Germersheim na afloop van de Spezi over twee weken. Net genoeg tijd om te wennen aan de nieuwe set-up. Ik zou het nu met de nieuwe schoen configuratie zelfs zonder electro-ondersteuning aandurven denk ik. Toch kies ik ervoor om alleen de terugweg te gaan fietsen en met ondersteuning. De dagafstanden ga ik (voor mijn doen) kort houden en de route is zo vlak mogelijk. Geen onnodig risico. Ontspannen VoorjaarsVakantieFietsen!

Knutselen aan toerkap en schoenplaatjes radicaal verplaatsen.

DE TOERKAP

Het geklooi met de Harmony is op het moment een beetje deprimerend, maar ik heb diverse knutsel projecten die beter uit pakken.
Laten we eens beginnen met de Sinner tourkap. Mijn eerste is in de VS gebleven na ROAM want een van de Amerikaanse rijders heeft hem gekocht. Een paar maanden later had ik al weer een nieuwe, je gaat het comfort direct missen, wat? Net als veel andere rijders ben ik er super tevreden mee, maar er valt natuurlijk altijd wat te tweaken. Een van de eerste zaken die ik tegen kwam was het zakken van het vizier op slecht wegdek. De wrijving van het rubbertje was niet altijd afdoende en zwaarder afstellen om meer wrijving te krijgen had al snel tot gevolg dat het vizier niet helemaal dicht wilde/ wat terug veerde. Mijn oplossing was/is twee witte kunststof ringen, een aan de binnenkant en een aan de buitenkant van het vizier. De boutjes kun je dan behoorlijk vast draaien voor voldoende wrijving. Het vizier zakt niet meer en sluit toch goed. Het is me gebleken dat je het vizier snel moet kunnen verstellen en dat deze ook op z'n plek blijft bij slecht wegdek. Als ik eenmaal de perfekte stand hebt gevonden voor voldoende rijwind koeling bij warmer weer, dan wil ik niet telkens het vizier omhoog hoeven te drukken omdat ie zakt bij elke hobbel. Zeker op mijn woon-werk route moet ik toch wel regelmatig het vizier verstellen bij warmer en/of vochtig weer, want de snelheid varieert nogal en er is een stop bij een verkeerslicht waar  ik het vizier doorgaans open zet om beslaan te voorkomen. Deze oplossing maakt snel en nauwkeurig verstellen mogelijk.

Mijn tourkap na 18 maanden trouwe dienst. Bij het draaipunt zijn het boutje en de witte kunststof ringen zichtbaar.

Mijn kollega die de tourkappen afmonteert heeft een hybride variant bedacht: aan de ene kant een rubber ring, aan de andere kant een van kunststof. Ik heb alle respekt voor de materialenkennis van mijn gewaardeerde kollega, maar na 16 maanden toerkap-ervaring durf ik wel te stellen dat hij het deze keer echt mis heeft. De twee kunststof ringen houden vrijwel dezelfde wrijving bij regen en droogte en ik hoef maar af en toe de boutjes wat vaster te draaien. Ik heb de boutjes wel voorzien van twee kontramoeren, omdat ik merkte dat het zelfborgende moertje na verloop van tijd niet meer goed borgt en dan blijf je aan het nastellen. Op het internet zag ik verschillende andere (deel-)oplossingen, maar de mijne vind ik het meest simpel, elegant en gewoon afdoende.

Een ander punt waar ik niet helemaal gelijk over denk met mijn kollega is de afwerking van de randen.  In het begin deden we dat met schuim, mar dat bleek flink te gaan piepen bij regen. Nu hebben we een afwerkrand waar een vrij dikke rubber stootrand aan zit. Dat ziet er netjes uit en het is stil.
Ik reed tot voor kort nog met schuim, het gepiep bij regen voor lief nemend. Ik vind de nieuwe afwerkrand weliswaar netjes, maar wel wat zwaar en de kap ligt wat hoog in de rand.
Nu wist ik van de kappen die we aan Strada rijders leveren dat zachte klittenband ook stil is als het nat wordt. (de ruimte tussen hoed en kap bij de Strada is zo klein dat daar alleen het dunne klittenband tussen past). Waarom niet de gehele rand rondom in klittenband uitvoeren?
Nou dat werd me snel duidelijk. Klittenband wil namelijk absoluut de bocht niet om zonder dat er vouwen ontstaan. Het resultaat is dan ook niet echt mooi geworden aan de binnenkant, maar aan de buitenkant zie je dat toch niet. Ik had achteraf beter niet geprobeerd om om de bocht te plakken en gewoon rechte stukken klittenband op geplakt. Wat dan aan de buitenkant oversteekt kan er gemakkelijk af geknipt worden. Dat afknippen moest ik nu ook doen, want het bleek onmogelijk de rand netjes te volgen.

Breed zacht klittenband langs de rand. Hier en daar zitten vouwen. Dit kan mooier...

De toerkap ligt netjes aan. (welpie ziet het niet, maar die kijkt dan ook de verkeerd kant op)

Uiteraard heb ik na de aanpassing de kap gewogen en met 976gram blijf ik nog steeds onder de kilo! Lekker licht en net zo praktisch als de dikkere afwerkrand.

DE SCHOENEN.

Een klusje die ik vanavond heb afgerond, maar nog nader getest moet worden is het verplaatsen van de schoenplaatjes naar het midden van de voet. De directe aanleiding was het feit dat ik de avond tevoren naar huis reed met een Mango die niet van mezelf is en waar spd pedalen in zaten. Ik heb Speedplay plaatjes onder mijn schoenen. Ik had geen zin om schoenen danwel pedalen te wisselen want het was laat geworden door mijn geworstel met de Harmony. Ik kon dus niet vastklikken en het was hoogst oncomfortabel om de niet compatibel systemen op elkaar te laten wringen, dus zette ik het midden van de schoen op het pedaal. Hoewel ik natuurlijk liever vast was geklikt, viel me op dat dit aangenaam pedaleren is voor mijn achillespees, die weliswaar goed vooruit gaat maar vooralsnog gevoelig blijft.

Helemaal nieuw is dit niet voor me. De eerste die mij attendeerde op een alternatieve positie van de schoenplaatjes was Bert Hoge. Het kwam me toen al logisch voor dat dit net zo effectief trappen is als de normale positie onder de bal van de voet en het is minder belastend voor de kuitspieren. De kuitspieren doen namelijk niets anders dan je voet recht houden. De houdkracht die ze noodgedwongen moeten uitoefenen levert geen vermogen op de wielen. Hooguit tijdens een sprint kunnen ze wat toevoegen en aangezien ik sprintwedstrijden doorgaans mijd vind ik het geen bezwaar daarop te moeten inleveren. Zolang ik op de lange tochten maar evenveel duurvermogen kan leveren is het mij wel goed.
 Ik heb destijds een poging gedaan om een paar oude schoenen te converteren. Gewoon om de theorie aan de tand te voelen. De bevestiging van de plaatjes kreeg ik jammer genoeg niet sterk genoeg. Ik heb het opgegeven en de plaatjes zover mogelijk richting hak gezet als de standaard sleufgaten toelieten. Ik merkte dat de kuitspieren het inderdaad gemakkelijker kregen. Ik heb het er destijds bij gelaten, maar de ervaring van gisteravond bracht het weer terug in herinnering. Minder belasting van de achillespees is een hele goede motivatie! Ik heb dus mijn meest afgetrapte schoenen tevoorschijn getrokken en met de elektrische vijl, boormachine en wat langere boutjes dan standaard had ik deze keer meer succes.

Met de elektrische vijl is materiaal weg gehaald om ruimte te maken voor het schoenplaatje.
De Shimano toer/race schoen blijkt zich prima te lenen voor deze conversie.

De sleufgaten geven de oude positie aan van de schoenplaatjes.
De nieuwe positie is ongeveer in het midden van de voet.

 Een degelijke bevestiging is tot stand gebracht. Ik moet nog de afstand stoel naar trapas een beetje aanpassen om mijn been niet te overstrekken en te voorkomen dat mijn voeten de top raken. Daarna kan ik weer eens gaan testen, een van mijn favoriete bezigheden :-)

Jammer genoeg gaat het lopen nu een stuk lastiger. Als dit werkelijk goed bevalt dan moet ik maar eens naar de schoenmaker om de zool hier en daar te verhogen. Ik heb expres eerst spd plaatjes gemonteerd omdat die veel minder snel slijten dan mijn vertrouwde Speedplay Frog plaatjes.

Schoenplaatje steekt uit. Dat loopt niet zo fijn.