twilwel nog steeds met vakantie

Ik heb natuurlijk geen vakantie om vervolgens urenlang achter de computer te zitten, maar mijn gebraden brein vraagt om een rustig dagje. Gisteren heb ik mijn hoofdhuid verbrand want de pet die ik op had is open aan de bovenkant. Ik zal toch voortaan de dichte pet moeten gebruiken vanwege mijn dunner wordende haar.

Donderdag. Rottweill richting Ostrach. Via het Duitse Velomobilforum was ik uitgenodigd door Dieter Lutz om daar te overnachten alvorens de laatste etappe naar de Bodensee te aanvaarden, samen met andere ligfietsers. Volgens ROAMie Thomas Traber moest ik het aanbod aannemen en aangezien ik zijn advies hoog aansla (maar niet altijd aanneem ;-) is dat mijn einddoel voor vandaag, Ook buiten het Zwarte Woud valt nog genoeg klimwerk te doen, er is zelfs nog een klim bij Beuron die vrij steil is en opnieuw naar 700HM voert naar een bergketentje waar het wat op en af gaat voor de afdaling naar het Donau dal. Het uitzicht is werkelijk prachtig. Op de tegenoverliggende bergkam staat op een smalle klif een kasteel die op het eerste gezicht alleen bereikbaar met een kabellift en een mandje a la James Bond. Als ik er even over nadenk zal er toch wel een pad naar toe leiden vanaf de bergrug aan de achterkant. 

Naar goede traditie staat op de top weer een restaurant/hotel. Hier komen ook wandelroutes samen, waaronder de Jacobsroute.  De afdaling verloopt deze keer beter. Net als ik denk dat het tijd wordt om te stoppen en de remmen te laten afkoelen ben ik in het dal aangekomen. Het Donau dal is prachtig, rechts de rivier, links de rotsen en de weg lichtjes op en neer met nu en dan een tunneltje dwars door de rotsen. Thomas had me aangeraden het slot in Sigmaringen te bezoeken. Op een of andere manier spreekt het me toch niet zo aan als het barokke Rottweill. Waarschijnlijk mede omdat het hier wel stikt van de toeristen en grote toerbussen. Na wat eten op een terrasje is het tijd voor het laatste stukkie. Het wordt nu echt drukkend warm en op het half verharde fietspad langs de Donau heb ik niet zoveel rijwind. Ik kijk dan ook uit naar een geschikte plek om even te baden. Bij een bocht in de rivier stap ik uit en zwem in mijn fietsbroek een kort rondje. Mijn shirt maak ik ook nat. Ik droog me ook niet af, want na een half uur fietsen is het allemaal alweer verdampt en zolang heb ik een heerlijk koelend effekt. Thomas heeft me voorzien van twee routes voor het laatste stuk en ik neem de "scenic route". Daar zitten wel onverharde paden bij en heftige klimmetjes, dus het schiet niet erg op. Ik kom terecht in een hoosbui, dus ik zet de toerkap op. Al snel regent het zo verschrikkelijk hard dat het zicht gevaarlijk slecht wordt en ik maar even stop en de bui uitzit. 

De track brengt me precies bij het adres van Dieter, maar welk huis is het nu precies? Net als ik wil aanbellen bij een willekeurige deur, hoor ik iemand achter me roepen. Het is de vrouw van Dieter, ze kijken al naar me uit. Ik kan me nu lekker gaan douchen en de maaltijd is zeer gevarieerd ennuh.... overvloedig. Later komen er nog bezoekers langs, de jonge Jakob en zijn Mango rijdende vader. Dieter is een gepensioneerde uitvinder merk ik. Hij heeft een machine gemaakt om vissen eieren te sorteren. Speciaal voor de kleinere viskwekers. Het werkt perfect, alleen de heldere, bevruchte eitjes komen erdoor. Hij heeft ook het een en ander verbouwd aan zijn Catrike driewieler. Het gezelschap converseert in het dialect "Schwabisch" en ik versta er maar de helft van. Er zijn in deze contreien heel wat variaties op dit dialect. Het is net of men hier z'n best doet om onverstaanbaar te zijn voor inwoners van het volgende dorp :-)

De volgende dag verzamelen we gaandeweg meer rijders die naar het treffen gaan. Richting Bodensee hebben we een hele lange flauwe afdaling en de beide witte Mangos vliegen naar beneden. Ik geniet van het strakke bochtenwerk van mijn gemodificeerde onderstel. Ik loop dan telkens fors in op mijn voorganger die voorzichtiger is, dus ik moet de rem af en toe aan trekken. De trike en de tandemtrike verschijnen een 3 minuten later bij de eerstvolgende afslag en hebben constant meegetrapt. 

We bereiken de camping waar een flink aantal Duitsers hun kamp hebben opgeslagen. Deze hebben weliswaar gewacht tot wij er zijn, maar wilden kennelijk niet langer wachten tot we gegeten hadden. Wij komen dus later in Bregenz-Haven aan. Daar maken we de kelner van het restaurant helemaal  gek want hij moet zo'n 30 verschillende rekeningen bijhouden van steeds nieuw arriverende en stoelen dansende ligfietsers. Onverwachts duikt Daniel Fenn op die binnenkort  een aanval gaat doen op het werelduurrecord. Hij heeft nog een hot tip aangaande de snelle Ultremo 23-406 bandjes. Er is kennelijk een "stuur" (met code "L" van "Lenken") en een aandrijf variant. De stuur variant houdt het merkbaar langer uit op de voorwielen van een velomobiel.

Ik hou het zelf bij de duurzamer Durano's. Die houden zich altijd goed in Nederland, zelfs in de winter, maar de steentjes op de gravelpaden hier zijn slopend. Bij 1 band heeft een vrij groot steentje zo'n grote snee gemaakt dat de binnenband eruit puilt. Rijp voor de prullenbak.  

Het is al donker wanneer een groepje van 6, inclusief de  4 overnachters bij Werner en Jessie, naar het 10km verder gelegen dorpje Gotzis vertrekken. Daar had ik niet op gerekend, ik heb geen voorlamp! Ik rij dicht achter Werner en zo komen we veilig aan in het oude sfeervolle huis.

De volgende dag, zaterdag, staan ons 3 keuzes ter beschikking: een wandeling op hoogte, geleid door Jessie, een gezamenlijke tocht en een extra lange tocht naar de Walensee. Het was 's morgens al erg warm en op het moment dat de groepen 's middags uit elkaar gaan is het bloedheet. Ik voorzie een late aankomst in Dornbirn voor de Walensee groep en hou me aan de korte tocht. We stoppen onderweg nog eens om te eten en drinken, maar het valt me op dat ik het aangenamer vind in de rijwind tijdens het fietsen in de zon, dan te zweten in stilstaande lucht in de schaduw van grote bomen!

Zondag lijkt ook weer een warme dag te worden, maar nu gaan we na een vrij korte tocht zwemmen in de Degersee aan de Duitse kant van de Bodensee. Ik duik er een paar keer in en wissel het af met een drankje en een hapje. Er wordt heel wat afgekletst. De Duitse kampeerders worden teruggebracht naar hun camping, maar ik ga met Jessie langs in haar velomobiel reparatie shop in Dornbirn. Maar eerst gaan we nog even langs bij Lindau eiland met de haven. Ooit een belangrijk handelscentrum, nu een plek waar toeristen als vliegen op de stroop afkomen. Er staan dus de bekende toerbussen in rijen dik. M'n Mango is vandaag een extra attractie. 

Inmiddels betrekt de lucht en steek er een stormwindje op. Dat betekent surf golven bij Bregenz! Het fietspad loopt direct langs de kust en de golven spatten soms over de kade. Ik ben benieuwd of Jessie het droog houdt op de Challenge trike en houdt daarom de camera voortdurend in de aanslag. 

Bij de shop aangekomen staan er verschillende velomobielen met schade aan de buitenkant of waaraan iets gerepareerd moet worden. Jessie laat me haar projekt zien: een Mango top voor kleine mensen, dus zoals Jessie zelf :-). Dit gaat een flinke stap verder dan de Aero Top van SinnerBikes, die ook wat meer zicht naar voren biedt, maar waarmee ook lange mensen zoals ik mee kunnen fietsen. De opening van de "Jessie-top" is wat verder naar voren geplaatst, de top is afgeplat en de instapopening (die verder ongewijzigd is) helt wat naar voren. Hierdoor kan iemand met een korte rug veel dieper zitten. Gewichtsverdeling en zicht naar voren zijn zo optimaal voor lichte en kleine mensen. Het kleinere frontale oppervlak zou minder luchtweerstand kunnen betekenen. De afwerking ziet er nu al erg goed uit, maar Jessie is nog niet helemaal tevreden. Wat mij betreft komt deze top ook in de produktie en komt zo beschikbaar voor de "massa's" ;-)

Voor de gezamenlijke maaltijd in het bierlokaal in Dornbirn wachten we op de Walensee groep. Zoals ik al dacht wordt dat een latertje, dus ik rammel van de honger als we eindelijk kunnen aanvallen. Ondertussen worden de Bodensee Treffen T-shirts uitgedeeld. `Het zweetshirt is heerlijk luchtig. Duidelijk koeler dan mijn donkere Merino wollen shirt. Ik kan nu ook weer shirts rouleren, zodat ik 's avonds met een droog shirt kan gaan eten in restaurants.

Pfah! Ik kom nog niet bij de tegenwoordige tijd uit. Eerst dit maar eens publiceren....

PS: ik heb nog een YouTube film! 

Vakantie voorbereidingen. Met of zonder tourkap?

De vakantie begint voor mij 23juli in de buurt van Saarbruecken. Ik lever daar namelijk eerst een Mango af. Ik kan natuurlijk niet met 2 Mango's fietsen, dus ik ga met de SinnerBikes bus en neem daar ook mijn eigen Mango Sport in mee. Deze heeft onlangs een make-over gekregen middels nieuwe bestickering en een Aero Top. Dit is de fiets waarmee mijn Ost-Friesische vriend Ludwig het tot de 11e plaats in het eindklassement bracht tijdens het WK in Leer. Mijn e-Mango blijft dus op stal, maar die komt volop aan de beurt als ik ga forensen van Groningen naar Stadskanaal. Mijn achillespees heb ik geen last meer van. Mijn conditie is weliswaar nog niet op wedstrijd nivo, maar wel voldoende.

Stratencriterium WK Leer

Het doel is het ligfiets, trike en velomobieltreffen rondom de Bodensee. Mijn gastheer daar is Werner Klomp, de in Oostenrijk woonachtige Nederlander die eind vorig jaar naar de Oliebollentocht heen en weer fietste. Overnachten onderweg erheen doe ik in jeugdhotels en B&B. Dat vergt een goede voorbereiding want om zeker te weten dat er plaats is ben ik bezig alle overnachtingsplekken vooraf te boeken. Ik heb in Google Agenda alle slaapplekken ingeroosterd en een link gezet naar de routes die ik op ridewithgps.com heb opgeslagen. Mijn gps kan niet alle routes opslaan, dus ik moet onderweg routes wissen van het apparaat en de komende routes erop zetten. Mijn laptop gaat daarom mee. Die zou ik sowieso graag mee willen hebben voor het opslaan van filmmateriaal, foto's en het bijhouden van deze blog.

Een strakke planning ten opzichte van kamperen maar het heeft een boel voordelen. Ik hoef minder bagage mee te nemen, ontbijt is inbegrepen, ik slaap in een komfortabel bed (mag ik toch hopen), hoef niet ver te lopen voor toilet/douche en geen natte tent mee te sleuren. Bovendien heb ik dan wifi!

In het Zwarte Woud en op de terugweg door de Vogezen moet ik heel wat hoogtemeters maken, dus een laag gewicht is belangrijk. Daarom heb ik ook lang gedubt of ik nu wel of niet de SinnerBikes tourkap mee zou nemen. Het weegt een kilo meer en heeft totaal geen nut bij het klimmen. Integendeel: de rijwind valt dan weg en dan kan het bloedheet worden. Het zou echter wel erg miserabel zijn als het bijvoorbeeld een week lang regent en ik me moet behelpen met de schuimkap (kuch). Het andere uiterste is dat het konstant 30 graden is en de zon volop schijnt. Ik moet dus de tourkap af kunnen zetten op momenten dat ik klim of als ik langzaam door een stad navigeer. De enige plek die volgens mij in aanmerking komt, is voor me, op de top. Ik heb dat al uitgeprobeerd dit voorjaar tijdens de terugtocht vanaf Spezi. Met klittenbandstrookjes op de top en verlengde klittenbanden aan de kap bleef het zelfs bij 50km/h goed op z'n plek, maar er was teveel beweging mogelijk en daardoor raakt op den duur de gelcoat beschadigd.

  Ik heb het nu een beetje anders gedaan: tape op de top en klittenband onder de kap geplakt en corresponderend klittenband op de top. Dit zit nog steviger en de kap schommelt niet steeds een beetje heen weer. Doordat ik de klittenband op de top weer op tape heb geplakt is het later in de herfst weer gemakkelijk te verwijderen. De tape voorkomt ook dat de gelcoat beschadigd. De kap van de top halen is gemakkelijk, al zie ik het me nog niet tijdens het fietsen doen. Gewoon de kap optillen, de ene na de andere klittenstrook los pellend en ik kan de kap weer op z'n plek zetten.

Kap blijft netjes op z'n plek

vrijwel onzichtbaar:
witte tape onder de klittenbandstroken

 Uiteraard heb ik ook even gekeken hoeveel vermogen het kost als ik de top zo meeneem. Ik moet ongeveer 20% meer vermogen trappen (bij 40km/h) dan met de tourkap op z'n plek?! Dat is nog slechter als gewoon open rijden. Uit ervaring weet ik echter dat ik grotendeels toch wel met de kap op rijdt, dus ik zit er niet mee.....

Laatste bericht voor WK Leer

Aandrijving verstijven.

Afgelopen week moesten nog even wat puntjes op de i met het WK in aankomst. Leer is maar 80km van Groningen, dus maken sommige Mango rijders gebruik van de gelegenheid om langs te komen voor reparaties aan hun velomobiel of om zich iets aan te schaffen. Reinhard uit Munster wilde wat veranderingen aan de kettingloop van zijn Mango Sport uit laten voeren voor een directer gevoel en wat efficiëntere aandrijving. Een extra kettingrol diende de plaats in te nemen van de kettingbuis om de teruggaande ketting. Het vergde enig gepuzzel maar uiteindelijk kreeg ik een goed werkende en stille kettingloop voor elkaar met een 14 tands Ginkgo kettingrol in de trekkende ketting en een kleinere gladde rol voor de teruggaande ketting. In de brug handhaafde ik nog een kort stukje kettingbuis zodat de ketting daar niet tegen het carbon aan kan slaan. Het voelde tijdens een testritje directer aan volgens Reinhard, maar ik denk eigenlijk dat dat vooral komt door de Ginkgo getande kettingrol en niet door het weglaten van het stukje kettingbuis. Om het af te maken haalde ik ook de kettingbuis om de trekkende ketting weg. Op zich is dat geen probleem, ik fiets zelf ook zonder die bovenste kettingbuis, maar vroeg of laat levert het onherroepelijk een zwarte veeg op onderbeen of jeans op.

Ik liet Reinhard nog mijn oplossing zien voor een efficiëntere overbrenging: een versteviging van het voorste framedeel in m'n Mango Sport. Dit moet flex van het frame voorkomen. Als ik flink kracht op de linkercrank zet kan ik zien dat het frame een 5mm opzij beweegt. Met kracht op de rechtercrank gebeurt dit niet of niet zichtbaar in ieder geval. Dat is logisch als je er even over nadenkt: rechts zitten namelijk de kettingbladen bijna in lijn met de crank en ontstaat er een veel kleiner buigend moment dan aan de linkerkant. Ik had eigenlijk iets willen laten lassen, maar de lasser ging deze week met vakantie en had het druk om allerlei onderdelen op voorraad te maken om de productie gaande te houden. Ik heb dus met bouten en moeren en een stuk alu profiel iets gemaakt. Ik kan nu geen verschil meer zien, het frame buigt niet meer bij het trappen. Toen ik rustig naar huis fietste was ik al bijna vergeten dat ik een modificatie had gedaan.Toen het me na een kilometertje te binnen schoot was ik even teleurgesteld dat me niets was opgevallen, maar ik zette een paar keer even flink aan en merkte dat het dan wel degelijk wat uitmaakt. Bij kruissnelheid zet je veel minder kracht dan bij optrekken. Ik heb op mijn Garmin Connect account even nagekeken hoe lang ik er ongeveer over doe om naar 40km/h te versnellen en dat duurt al gauw een minuut. Gedurende al die tijd zet ik aanmerkelijk meer kracht op de pedalen met pieken naar een 350 a 400Watt terwijl ik bij een constante snelheid van 40km/h maar 180Watt moet leveren, dus het is aannemelijk dat de energiebesparing wel de moeite waard is. 

geknutselde frame verstijving, nog niet vast gebout.

Aero Top en meer...

 Vandaag kwamen Detlef en zijn vrouw Martina hun Aerotops halen die ze in ruil voor het bedenken en maken van de ruwe vorm ervan van SinnerBikes kregen. Daar hadden ze lang op moeten wachten want de eerste mal die we van de gladgepolijste en gespoten vorm af trokken bleek toppen op te leveren die heel slecht wilden lossen. Na een paar misbaksels en enige reparaties aan de mal was onze laminator het zat en begon weer helemaal overnieuw. De huidige mal van de Aero Top lost gelukkig wel elke keer heel gemakkelijk, dus de produktie kan nu volop verder gaan.

Aero Tops voor de ontwerper.

Tussendoor hadden we nog een proefrijder en omdat we onze testMango verkocht hadden aan een franse dealer moest ie in mijn in racetrim verkerende Mango rijden..... met de Aero Top. Hij bleef vrij lang weg en ik begon me wat zorgen te maken toen de lucht betrok en het steeds harder ging regenen. Ik had hem namelijk geen schuimdeksel mee gegeven. Toen hij in de stromende regen dan eindelijk weer terug kwam vertelde hij enthousiast dat de iets omhooggaande vorm voor de instaprand de regen grotendeels over zijn hoofd had geleid. Hij zag er inderdaad veel droger uit dan ik verwacht had!

Toen ik daar met Detlef over sprak bleek dit geen toeval te zijn. Hij had steeds maar weer de oervorm van de Aero Top aangepast en in de hangar van zijn zweefvlieg club met veel water en een flinke luchtstroom gekeken wat er gebeurde.  

Op dezelfde manier, met wind en water, optimaliseert hij onder andere aerodynamische wielkappen voor het voorwiel. Hij is nu bijna zover dat er mallen van gemaakt kunnen worden en dan kan het ook voor de modale Mango rijder beschikbaar komen. Wat het des te leuker maakt is dat de praktische bruikbaarheid van de Mango er niets minder van wordt. Dat het minder vermogen kost om te fietsen met wielkappen is te lezen in dit bericht.

Nieuwe Bestickering

En ik ben nog lang niet door mijn nieuwtjes heen.....

Mijn Mango Sport met de bijnaam "Twango" is de laatste tijd steeds meer getransformeerd dankzij de Aero Top en aanpassingen aan besturing en wegligging en we vonden dat ter gelegenheid van het WK daar ook een aparte bestickering bij hoorde. Onze vaste bestickeraar kreeg mijn Mango mee en hij bracht 'm ter beoordeling na een paar dagen fietsend weer terug. 

Eerste ontwerp van nieuwe Mango Sport bestickering.

We hebben nog wat aanpassingen op het oog, maar zo zal ie in ieder geval tijdens het WK te zien zijn. De piloot ben ik deze keer niet zelf maar mijn goede vriend Ludwig uit Ost-Friesland met wie ik regelmatig op maandag een stukkie ga fietsen. Zie een vorig bericht over vermogenstesten hoe dat zo gekomen is. Het zal  de trouwe lezers van deze blog duidelijk zijn waarom ik zelf niet meedoe, ik durf nog geen risico te nemen nu het zo goed gaat met de achillespees.

Ventisit bodemmat.

Ventisit matjes op de bodem

Nu mijn Mango Sport ingereden wordt in Duitsland door Ludwig mag ik dus zelf heel luxe met ROAMango naar Leer. Die heb ik intussen niet verwaarloosd hoor, want die heeft ook een upgrade gekregen en wel met de Ventisit bodemmatten. Ze zijn erg licht en bedekken de bodem grotendeels. Waar ik tot nu toe de pomp en de reserveaccu inpakte met doek om rammelen en beschadiging te voorkomen is dat nu niet meer nodig. Ik kan alles los in de Mango leggen zonder dat er iets gaat rammelen. Weer een stukje luxe erbij dus. Ik heb natuurlijk ook even gekeken of de matten in de Mango Sport passen. Daar liggen de matjes wat tegen de zijkanten omhoog achterin. Dat is simpel bij (lees: af) te knippen, maar dat is niet eens nodig voor een stabiele ligging.

Rest mij nog deze aanbeveling: kom naar Leer, want het wordt een feest!

Vermogens testen met de Mango

Welke Sinner Cap is het snelst? ;-)

De laatste tijd heb ik het druk gehad met van alles en nog wat dus ik heb wel wat blogwerk in te halen.
Om met mijn laatste activiteit te beginnen: Vorige week heb ik de vermogensmeter overgeplant in mijn Mango Sport. In ROAMango zat deze voorheen en van de metingen die ik daarvan bewaard heb, heb ik geleerd dat ik een tour-duurvermogen voor een hele dag fietsen van ongeveer 160Watt in de benen heb. Nu er een motortje in ROAMango zit was het niet meer mogelijk om daar de vermogensmeter van Power2Max in te handhaven. Op die plek zit nu immers de Sunstar S03 motor.

Maar wat ga ik nu eens meten? Een goede aanleiding diende zich al snel aan. Tijdens een van de maandagbrunches in Bunde samen met mijn Duitse fietsvriend Ludwig vertelde hij dat hij mee wilde doen aan het WK HPV in Leer. Ik zal daar alleen als toeschouwer zijn om elk risico op nieuwe problemen met de achilespees te vermijden. Al kletsend liet Ludwig vallen dat hij op het stratencircuit in Leer flinke problemen verwacht in de bochten. Hij rijdt nu in een Quest en ik had wel wat tips om deze in race-trim te brengen middels aanpassing van de wielophanging en voorvering. Maar ik kreeg op een gegeven moment een donkerbruin vermoeden dat Ludwig op wat anders aanstuurde. Ludwig's eerste velomobiel was een Mango en hij weet wel dat je daar sneller mee door een bocht komt. Dat betekent minder snelheid verliezen en met een lichtere velomobiel kun je gemakkelijker versnellen, dus.... hij dacht dat hij met een Mango weleens sneller zou kunnen zijn op dit bochtige circuit dan met een Quest. Nou dat is dan geregeld zei ik, je gaat met mijn Mango racen. Ludwig vond het een prachtig idee.

Als mecanicien zag ik het als mijn voornaamste opgave de Mango in racetrim te brengen, maar natuurlijk is dit ook een mooie gelegenheid om mijn werkgever SinnerBikes te promoten. Aangezien de Aero Top in productie is genomen en mijn eigen top beschadigd is geraakt bij een 270 graden koprol bij een veel te voortvarend genomen bocht was het niet zo moeilijk. Toevallig had een klant op het laatste moment een andere kleur gekozen voor haar Aero Top dus ik kon een witte Aero Top monteren. Een mooie gelegenheid om een vergelijking tussen de twee toppen te maken middels een vermogensmeting! Maar tussendoor moest ik natuurlijk de oude top eraf schroeven, de flenzen schoon maken, foto's schieten, de nieuwe top erop schroeven... en dat alles na werktijd. Al met al was er een flink tijdsverloop tussen de twee metingsessies, in welke tijd de temperatuur 4graden daalde en dat betekent een iets hogere rolweerstand voor de Aero Top metingen. Bovendien had ik met de ronde top maar twee metingen gedaan, 1 keer de wind mee en 1 keer de wind tegen en dat is eigenlijk te weinig voor een betrouwbaar resultaat. Of er een significant verschil tussen de twee toppen is qua vermogensbehoefte kan ik niet zeggen. Nu verwachtten we geen aerodynamisch voordeel hoor. De Aero Top biedt vooral beter zicht naar voren en een mindere zijwindgevoeligheid.

Maar ik dwaal af, want eigenlijk wilde ik vooral een aantal aerodynamische modificaties uitproberen. De Tourkap ligt natuurlijk het meest voor de hand en daarnaast het zoveel mogelijk afdichten van de openingen in de wielkasten. De tourkap fiets ik bijna altijd mee en voor de wielkast afdichtingen bestelde ik dunne lexanplaten waarvan ik plaatjes op maat uitknipte. Ik besloot om als nultest een open Mango te nemen, dus zonder tourkap of foamdeksel.

Mango met Aero Top maar zonder tourkap. 

Ik had nu geleerd dat de metingen zo snel mogelijk na elkaar moeten worden gedaan en dat er herhalingen moeten zijn om eventuele rare metingen uit te kunnen sluiten. Liefst ook bij windstil weer, maar ik had geen zin om te wachten daarop, want in Groningen waait het meestal. Windkracht 3 is toch wel flink om een meting te gaan doen, maar ik waagde het er maar op. Ik werd beloond met verrassend consequente waarden tussen de herhalingen. twee keer met wind mee en twee keer met wind tegen met 40km/h en daarvan het gemiddelde vermogen. Ik ga hier geen absolute waardes posten maar procentuele verschillen.

Mango Sport met tourkap, mijn meest gebruikelijke configuratie.

De tourkap is een zeer zinvolle aerodynamische toevoeging aan de Mango, ik berekende liefst 15% minder vermogensbehoefte.

Wielkappen om zoveel mogelijk de wind langs de wiel en wielkast te geleiden

Ook de opening aan de onderkant moet dicht voor een maximaal effect

Het zoveel mogelijk sluiten van de wielkast is veel ingrijpender, want de stuuruitslag wordt er flink door beperkt. Zoals ik het hier heb uitgevoerd wordt de draaicirkel ongeveer 20 meter ipv. 7.3 meter.... Prima voor het op hoge snelheid nemen van niet al te scherpe bochten, maar bepaald niet handig in het dagelijkse verkeer. Andere Mango rijders zoals Rudolf Kooistra en de Duitse ontwerper van de Aero Top: Detlef Hilgendorf, hebben een wat andere vorm gekozen waarbij ze weliswaar gebonden zijn aan 1 bandenmaat, maar wel een normale stuuruitslag hebben. Dat is voor dagelijks gebruik nog wel interessant. Ooit ga ik dat namaken en daarmee metingen doen, maar voorlopig komt dat er denk ik niet van.

Maar wat doet het nu? Wel het is voor een wedstrijd wel de moeite met 20% minder vermogensbehoefte dan geheel open rijden maar het is duidelijk dat de tourkap de grootste klap uitdeelt (wielkappen plus tourkap geeft 8% minder vermogensbehoefte t.o.v. alleen tourkap).

Samenvattend: De tourkap geeft 15% minder vermogensbehoefte t.o.v. open rijden en de tourkap+wielkappen 20%.

De omstandigheden tijdens de metingen: Snelheid 40km/h, Temperatuur: 14 graden, Windkracht: 3 Beaufort oftewel 16m/s NNE, Wegdek: Ongeveer 500meter asfalt fietspad, kaarsrecht en perfekt waterpas zonder hobbels, maar door het grove ingestrooide grind een vrij hoge rolweerstand.