Cycle Vision 2014 Deel 2

Voorbereiding 3-uurs race

Na het goede resultaat in de uurs race gaat mijn aandacht al snel uit naar de 3-uurs op zondag. Een uur voluit kan ik vrij snel van herstellen, maar dan moet ik niet tot diep in de nacht doorgaan. Daarom al heel vroeg naar bed. In de tent naast me wordt er druk gepraat en daarom duurt het lang voordat ik de slaap kan vatten. 's Nachts begint het te regenen en daar wordt ik wakker van. Ik maak me er niet druk om want ik voel me niet moe en de nacht is lang genoeg om voldoende slaap te kunnen pakken.

's Morgens regent het niet meer en er komt een aarzelend zonnetje door. Ik dep de Mango helemaal af. Even controleren of alle aero stripjes er nog netjes op zitten en dan lekker ontbijten in de kantine van Raceway Venray. Honger heb ik wel en ik bunker wat meer dan normaal. 

De waterzak van 2 liter maak ik helemaal vol en ook een extra bidon belandt in de Mango. Gewoon water, want sportdranken vallen bij mij vaak slecht in de maag en dat risiko neem ik niet. Natuurlijk vind ook de plantenspuit een plekje waarmee ik af en toe mijn hoofd een frisse douche kan geven. Voedsel neem ik niet mee want gedurende de vele km die ik afgelopen jaar heb gefietst heb ik me geconditioneerd om minder vaak te eten. Daarom kan ik volgens mij prima op endurance tempo rijden zonder te eten. 

De 3-uurs race

Detlef van het Velomobil forum vraagt me hoe ver ik denk te komen vandaag. Overmoedig zeg ik: 150km, daar ga ik voor. Hij is trouwens niet de enige die nieuwsgierig is. Ik heb gisteren nogal de aandacht getrokken :-)

Er zijn nu wat wisselingen bij mijn meest naast concurrenten. Peter de Rond, Benny de Weerd en Dirk Drost zijn er nu niet bij, maar aartsrivaal Xander (ook uit Groningen) juist weer wel. De ijzersterk rijdende Peter Coppens doet beide races mee en ook Ulrik Poluda in een Evo KS zal ongetwijfeld vaak in de buurt te vinden zijn.  

In het begin neem ik weer ruim de tijd om een lekker tempo te vinden en dat blijkt vooreerst rond de 48km/uur te liggen met 210Watt. Dat komt perfect overeen met wat ik in de langere trainingen rondtrapte. Het ligt nog ruim onder mijn doeltempo, maar de race duurt 3 uur en de temperatuur wordt geleidelijk hoger in de loop van de ochtend. Dat betekent minder rolweerstand waardoor ik bij hetzelfde vermogen vanzelf steeds wat harder zal gaan. Dat klopt achteraf inderdaad vrij aardig http://ridewithgps.com/trips/2922144 

De luchthapper met slang houdt me goed koel. Het vizier van de SinnerBikes race- cq tourkap houd ik dan ook dicht. De zijgaten heb ik niet afgesloten omdat (anders dan een open vizier) ze geen snelheid kosten. Ze zijn zelfs nodig voor afvoer van de grote hoeveelheid binnenkomende lucht vanaf luchthapper en voetengat. Ja, ook het voetengat heb ik open gelaten, omdat ik nog nooit een verschil heb kunnen meten in vermogensbehoefte met een dicht voetengat. 

Ik hoef eigenlijk maar weinig gebruik te maken van de plantenspuit douche, maar lekker is dat wel hoor. Al met al vermoed ik dat ik het heel wat koeler zal hebben dan veel van de andere gesloten velomobielen.

Nu kan ik in mijn eentje saai de 3 uur vol maken, maar ik heb echt zin in strijd vandaag. De gelegenheid dient zich na 34 minuten aan wanneer een treintje met slechts 2 Quests passeert met Peter Coppens voorop en G van den Berg er vlak achter. Zij hebben 1 ronde voorsprong op me. Ik zet aan en met 53km/uur duurt het niet lang of ik kan bij ze aanpikken.

http://youtu.be/9Cqn5kWhUyE?t=4m48s bijvoorbeeld komen we langs denderen

 Gezamenlijk passeren we even later Ulrik Poluda in een EvoKS. Die schrikt er nogal van, versnelt flink en gaat ons weer voorbij, maar later pakken we 'm weer en moet hij ons laten gaan. Dat is 1 plek winst! We denderen nog een hele poos door met een 49km/uur totdat de witte Quest voor me een gat laat vallen tussen hem en Peter. Welk wiel zal ik nu kiezen? Ik denk aan de EvoKS die natuurlijk er weer bij zal proberen te komen en besluit dat dit niet het moment is om te verslappen. Ik ga dus op jacht naar de super constant rijdende Peter en slaag erin om bij 'm aan te pikken. Na 90 minuten in de wedstrijd heb ik de ronde achterstand die ik op de witte Quest had terug gepakt, dus ben ik weer een plaatsje opgeschoven! Lange tijd heb ik het idee dat ik dit tempo prima de volle drie uur kan volhouden. Helaas, na twee uur merk ik dat mijn maag schreeuwt om iets te bikken. Had ik nu toch maar wat banaantjes of koekjes mee genomen! Peter lijkt alleen maar harder te gaan en ik moet lossen. 

Na nog een tijdje moet ik een tandje terugschakelen en geleidelijk loopt de snelheid steeds verder terug. Zal de EvoKS me dan toch nog terug pakken? Ik heb geen spiegeltje, dus ik kan het niet gemakkelijk na gaan. Ik kijk verschillende keren door mijn zijgaten links en rechts schuin naar achteren en kom tot de conclusie dat er niemand achter me zit. Het laatste kwartier rij ik als een zombie uit. Rijders die ik lange tijd met groot snelheidsverschil heb ingehaald halen mij in. Meer dan 39km/uur haal ik niet meer. Verlangend kijk ik elke keer naar de klok als ik langs de finishlijn kom. Dat schiet maar niet op. Verlos me toch uit mijn lijden!

Eindelijk, eindelijk, 

ik heb het gehaald en bovendien niet op het laatste moment ingehaald door een directe tegenstander! Dat was wel heel nipt zie ik later, want Ulrik had maar tientallen meters achterstand!

Ik ben helemaal aan het eind van mijn latijn, maar inwendig juich ik! Met veel moeite door de protesterende spieren worstel ik me uit de Mango. Deze wordt de steile helling naar de uitgang op geduwd door Theo en een behulpzame knappe jongedame grijpt mij zelfs onder de schouders!? Ik laat me dit natuurlijk graag welgevallen, maar ik kon nog best zelf lopen hoor ;-)

Ik brand natuurlijk van nieuwsgierigheid naar de uitslag, maar ik moet echt eerst even zitten en mijn voorraadtas, die ik in de kantine had neer gezet, plunderen. Suikers moet ik hebben, een quick fix! De cola biedt zich aan en een hele liter gaat in 1 lange teug door mijn keel. Supersnel werkzaam hoor die suikers. Ik eet daarna nog wat banaantjes en koekies en dan fluks naar de uitslagen die aangeplakt zijn op een raam De uitslag: een 8e plek!!! https://wedstrijden.ligfiets.net/agenda/race.php?id=502  Officieel 47km/uur (officieus 48,1km/uur volgens mijn gps) gemiddeld ondanks de enorme inzinking. Halleluja, wat een mooi weekeinde. 

De terugreis

Ik moest door een wat ongelukkige planning van me de volgende dag om 14 uur al weer in Groningen zijn, dus ik heb mijn boeltje ingepakt en de 265km naar Groningen (nota bene een iets langere route door Duitsland) gefietst en kwam 3.30 in de morgen thuis. Zo kon ik toch nog redelijk lang slapen. 33km/uur kruissnelheid is een sukkeltempo vergeleken bij de wedstrijd, maar dit kostte me veel minder energie en het gaat me dan ook vrij gemakkelijk af. http://ridewithgps.com/trips/2922143

Mythbusting

Ik lees op het Duitse velomobil forum dat Harry erg fit is en zijn Mango behoorlijk gepimpt heeft. Dat klopt. Ik ben goed getraind en kom in de buurt van het niveau van ruim 10 jaar geleden. Toen had ik in een test, 280Watt duurvermogen, nu moet ik het met 260Watt doen. Maar toen haalde ik toch niet meer dan 50km in het uur met destijds een Quest op de RDW baan in Lelystad, tegenover 51,5km/h met de Mango op deze, volgens velen langzamere baan. 

Het pimpen van de Mango is dus erg goed gelukt. Daar heb ik dan ook heel wat tijd aan besteed (sommige dingen pakken goed uit, andere juist helemaal verkeerd)  en daarbij veel gehad aan de tips en overleg via e-mail met de zweefvlieger en autodidact Detlef en begaafde knutselaar Rudolf Kooistra. Rudolf heeft bovendien de "eendenstaart" en de luchthapper voor me gemaakt. De strips aan de voorste wielkasten, de kortere maar nog steeds comfortabele veerweg met elastomeren (waardoor de Mango 2,5cm minder hoog is) waren verder van wezenlijk belang. De Shredda banden blijken niet erg gevoelig voor het slechte asfalt op deze baan, maar ook op goed asfalt ben ik met deze praktische en zeer bruikbare banden heel snel. 

Heb ik nu een Quest gemaakt, het wiel opnieuw uitgevonden, zoals weleens schampertjes gesuggereerd is? Natuurlijk niet. De wielkasten van de Quest zijn immers gesloten. Dat is niet alleen heel onhandig bij reparaties en onderhoud maar vooral staan de voorste wielen (te) dicht bij elkaar en de stuuruitslag is zo beperkt dat je vaak op de verkeerde weghelft beland na een bocht. Natuurlijk, daar valt mee te leven als je daarmee een hele snelle stroomlijn hebt, maar tegenwoordig weten we dat open wielkasten niet perse heel nadelig zijn voor de stroomlijn.

Heb ik nu een pure race velomobiel gemaakt? Ook al niet. In bijna dezelfde configuratie als in de races rij ik gewoon naar het werk. De aanpassingen beperken me niet in onderhoudsvriendelijkheid, comfort en wendbaarheid. De Mango is nu wel iets langer, maar voor mij is dat geen probleem.

Tenslotte wil ik heel, heel graag opmerken dat de tussenas die zogenaamd "inefficient" (sic) zou zijn, nu juist het meest favoriete onderdeel is van mij. Wat was het gisteren toch super eenvoudig om mijn race verzet aan te passen naar een tourverzet voor GBSR2014 In minder dan 10 minuten heb ik het tandwiel op de tussenas verwisseld van 30tands maar de standaard 26tands! Het functioneert ook beter dan 1 hele lange ketting zoals je bij veel velomobielen ziet, met de derailleur bij de achteras op een moeilijk bereikbare plek en daardoor onmogelijk op het oog af te stellen. De derailleur kabel is zeer lang, ondervind meer weerstand en dat is niet bevorderlijk voor de schakel nauwkeurigheid en de levensduur van de kabel. De derailleur beweegt heftig op en neer bij slecht wegdek wat soms ongewenst schakelen veroorzaakt.
Met een tussenas heb je kortere kettingen die niet heftig op en neer klapperen, een normale lengte derailleurkabel, goede bereikbaarheid van de derailleur via het instapgat, de derailleur klappert niet op en neer.
Efficientie.... moet ik het nog schrijven? 51,5km/uur in de uurs race en 47km/uur in de 3 uurs race met gewoon een standaard tussenas. Ik heb geen afdichtingen uit lagers gehaald ofzo want ik wil de levensduur van onderdelen niet verkorten.
Kortom, geef mij maar een tussenas.

Met al deze nieuwe kennis gaat het Mango team zeker wat doen..... Maar dan wel onder een andere fabrieks naam. Wat deze laatste woorden betekenen, daar horen jullie zeer binnenkort meer over.

Cycle Vision 2014 Deel 1.

Heenreis

Ik vertrek twee dagen voor Cycle Vision met een volgeladen TransforMango. Het is 250km fietsen ongeveer. Dat is niet goed voor de vorm, dus ik wil op z'n allerminst de dag tevoren niet veel fietsen. De 1e dag doe ik de hoofdmoot van ruim 200km naar Nijmegen http://ridewithgps.com/trips/2922149. Op de zeer fraai gelegen boerderijcamping op het hoogste punt van Berg en Dal ben ik jaren geleden al eens geweest. Er was toen een tijdrit en criterium over de Zevenheuvelenweg die georganiseerd werd door de plaatselijke wielren club. Alweer een evenement waar we binnen twee jaar werden geweerd. Hadden we maar niet zo snel moeten wezen, nietwaar. Maar goed, Cycle Vision is in ieder geval ons feestje.
Ik heb heel rustig gefietst met een gemiddelde hartslag van 128bpm, maar toch word ik de volgende morgen wakker met lichte hoofdpijn. Misschien te weinig gedronken? Te warm geweest onder de racekap? De heerlijke koele lucht op het gezicht van de uitstekend werkende 80mm luchthapper met drogerslang naar het gezicht heeft echter super gewerkt. Ik kreeg het alleen bij wat langere stops te warm.

Hoe dan ook, na wat flinke slokken water en chocoladekoekjes met sinaasappel vulling (het ontbijt van kampioenen) besluit ik bij de eerste supermarkt aspirine in te slaan. Ik doe een tukkie in de schaduw, maar er komen hier veel fietsers langs en een van hen fietst me voorbij, maar keert weer om en spreekt me aan. Heel attent van de goede man, het is niet zo handig om op een drukke fietsroute eruit te zien alsof ik ben flauw gevallen in een overmaatse kinderwagen. De powernap heeft me goed gedaan, maar ik doe het nog veel rustiger aan dan de dag tevoren: mijn gemiddelde hartslag is slechts 110bpm. Als ik een beetje rondloop heb ik al zo'n hartslag!

De camping 

Om 13.30uur ben ik op de camping bij Raceway Venray. De navigatie middels de Edge800 heeft prima gefunctioneerd.  De route heb ik gemaakt met de online service van ridewithgps. Die routes moeten wel altijd goed nagelopen worden, want ik stel in op "wandelaar" en dat betekent dat er weleens teveel afgekort wordt door woonwijken en zandpaden.
Victor en Joyce zijn deze keer de campingmanagers. Victor zorgt ervoor dat de camping goed te vinden is middels kolossale vliegers met Cycle Vision opdruk.
Het opzetten van mijn pop-up tent is een eitje. Het is de allerkleinste van Quechua, want dat is de enige maat die past in mijn Mango. Of ik er zelf in pas is bijzaak. Op de rug slapen kan amper, want dan drukken mijn voeten tegen de binnentent en dan worden de voeten soms koud. Op mijn zij slapen is beter voor de andere campeerders, want op de rug slapende ga ik snurken. Ik mis wel wat comfort, de ouder wordende botten hebben zelfs aan een matje gevuld met dons en lucht niet meer voldoende. 's Nachts word ik af en toe wakker door pijn in een of ander gewricht. Door me om te draaien kan ik weer een poosje slapen. Gelukkig slaap ik meestal heel gemakkelijk weer in.

Raceday 1

Als ik wakker word heb ik verdorie alweer een beetje hoofdpijn. Geen goed begin van de eerste wedstrijd dag, maar mijn uurs race begint pas 's middags. Dus direct maar een aspirientje naar binnen gekiepert. Na een poosje begint deze te werken en het vertrouwen in een goede wedstrijd keert terug.

Ik ga maar even wat inrijden richting Ysselsteyn en weer terug. Het is mooi weer en er staat weinig wind. Wat loopt de Mango toch lekker licht en stabiel. Eerst rustig beginnen en pas op de terugweg maak ik wat tempo om het hart wat op toeren te brengen. Met 48km/uur op de teller krijg ik het warm, dus ik stop en trek mijn shirt uit. Sta je met alleen een lycra broekje aan, zul je net zien dat jan en alleman je de weg gaat vragen. Maar niets kan mijn goede bui verstoren. Dit wordt MIJN dag!

De race op de 800 meter ovaal begint om 12.30uur. Heel rustig aan laat ik de Mango op snelheid komen. Ik word af en toe ingehaald, maar ik laat me niet gek maken. Na de eerste ronde heb ik een lekker tempo te pakken van ongeveer 53km/uur met een 260Watt aan vermogen. Dit gaat lekker, want in een van mijn trainings rondjes heb ik bijna 280 Watt gehaald gedurende een uur. Na 15minuten gooi ik er dus maar een schepje bovenop  http://ridewithgps.com/trips/2922145 (klik op "speed" en "Watts") en versnel naar bijna 60km/uur met rond de 300Watt. Dit duurt echter maar een paar minuten want ik voel dat vandaag de benen ook weer niet zo goed zijn.
Terug naar 53km/uur dus. Ik haal mettertijd twee Questen in, waarvan eentje bij me aanklampt, Dirk Drost. Dit motiveert om nog eens naar 58km/uur te gaan en Dirk moet voorlopig lossen. Intussen sluit Peter de Rond in zijn blauwe Quest bij Dirk aan. De inspanning van zo'n 300Watt gaat z'n tol eisen en ik zak iets in. In de laatste drie minuten zien Dirk en Peter kans om me toch nog in te halen. Ik heb bij alle inspanning niet goed opgelet en merk te laat dat de race al bijna voorbij is. Mijn eindsprint komt te laat. De Questen hebben slechts een voorsprong van hooguit 50 meter op me en dat gat had ik misschien kunnen dichten als ik niet zo had zitten suffen. Peter verslaat Dirk in de eindsprint.

y-as is de voorsprong t.o.v. mij in km. De 2 Questen waren nog geen 50meter voor me. Benny is kennelijk te snel gestart en loopt in het laatste kwartier bijna een ronde achterstand op.

Volgens mijn Edge 800 heb ik 52,6km/uur gemiddeld gereden, maar vanwege het vele inhalen buitenom moest ik veel meer meters maken en is de officiele snelheid daarom 51,5km/uur. Dat levert een 11e plek op https://wedstrijden.ligfiets.net/agenda/race.php?id=499 1uurs en daar ben ik enorm blij mee. Zelfs in een Quest ben ik nimmer sneller geweest in een uurswedstrijd. Het intensieve trainen en  de aerodynamische truukjes aan TransforMango hebben resultaat afgeworpen. In de trainingsrondjes had ik al gemerkt dat een gemiddelde van 50 zeker mogelijk was, maar 52,6km/uur volgens GPS is een, ook voor mezelf, welhaast ongelooflijk goed resultaat. Felicitaties met m'n goede race komen van alle kanten. De mooiste vond ik deze: "je hebt de Mango weer op de kaart gezet, Harry".

Morgen proberen deel 2 af te krijgen: de 3uurs-race en die is nog spannender!

N.B. Ik vond een YouTube filmpje van Wilco Pompert waar ik in beeld kom http://youtu.be/M-EQAypYldc?t=19s en http://youtu.be/M-EQAypYldc?t=1m53s

http://youtu.be/M-EQAypYldc?t=1m53s

N.B.2: Op Ligfiets.net zijn veel links naar foto's, videos en verslagen: http://www.ligfiets.net/news/4703/foto-s-verslagen-en-videos-van-cycle-vision.html

Betrouwbare vermogensmetingen.

Trainen met de vermogensmeter

Ik rij al drie jaar met een vermogensmeter van Power2Max. Het is heel bruikbaar bij het trainen. In het schermpje van mijn Edge 800 heb ik het gemiddelde vermogen bovenaan in een extra groot veld staan en daaronder pas de snelheid. De snelheid varieert namelijk nogal sterk met de weersomstandigheden. Het geleverde vermogen geeft me een veel betere indicatie hoe goed ik in vorm ben.
Er zin legio mogelijkheden om de resultaten van je training te beoordelen. Op dit moment doe ik dat met Strava. Die laat het verloop zien van mijn vorm gedurende de laatste maanden en hoeveel vermogen ik ongeveer kan leveren voor bijvoorbeeld een uur.

Hoe goed is de conditie

Hoeveel vermogen kan ik leveren

Helaas is Strava niet zo aardig tegenover velomobielen, maar dat is een ander verhaal.

Verbetering aan de stroomlijn beoordelen

Maar training was niet de belangrijkste reden om met een vermogensmeter te gaan fietsen. Ik knutsel vaak aan mijn fiets aan mechanische onderdelen en aan de stroomlijn. Met dezelfde inspanning meer snelheid halen, daar draait het om. Een groot probleem daarbij is het placebo-effect. Als je enthousiast bent over een verandering waar je veel van verwacht, dan ga je sneller. In werkelijkheid is het het enthousiasme die je meer vermogen doet leveren, waardoor je sneller gaat! Een vermogensmeter kun je niet voor de gek houden en zou het dus mogelijk moeten maken om betrouwbare uitspraken te doen over de verandering aan de velomobiel.

Onnauwkeurigheid van het meten met de vermogensmeter?

Ik heb meerdere blogposts gewijd aan het bepalen van de vermogenswinst door aerodynamische truukjes. Maar nog veel meer van mijn testen heb ik nooit gepubliceerd. Dat komt omdat er geen touw was vast te knopen aan de resultaten of de herhalingen spraken zichzelf tegen. Ik liep vaak aan tegen vrij grote variaties die niet te verklaren waren uit de veranderingen die ik gedaan had. Dit zat me bepaald niet lekker, want als puntje bij paaltje komt zijn de logische resultaten die ik wel publiceerde niet automatisch betrouwbaar. 

Ik moest er dus achter komen hoe ik de metingen betrouwbaarder uit kon voeren. 

Wat zijn de belangrijkste oorzaken van afwijkingen?

De meeste vermogensmeters hebben maar een kleine foutmarge van ca. 2%. De temperatuur heeft enige invloed op de uitlezing omdat het materiaal van de rekstrookjes meer rekt bij hogere temperatuur bij dezelfde kracht. Dit wordt gecompenseerd door kalibratie en dat gebeurt bij de Power2Max automatisch zodra je 3 seconden niet trapt. Het lijkt me niet onmogelijk dat de kalibratie weleens niet klopt. Ik doe echter herhalingen, dus dezelfde test meerdere keren en dan zie je al gauw wanneer 1 van de herhalingen erg afwijkt. Die herhalingen zijn een belangrijk hulpmiddel, maar helaas duurt daardoor het testen vrij lang.
Dan zijn er nog hoogteverschillen en bochten die vermogen kunnen vreten, maar in het vlakke Groningen is dit gelukkig geen probleem. Ik heb een vlakke en rechte testbaan.

De meest voor de hand liggende oorzaak van afwijkingen, is het weer, met de windkracht en windrichting voorop. Dat weten we natuurlijk allemaal. Bij tegenwind moet er harder gewerkt worden dan bij wind mee. De relatief kleine vermogensveranderingen door aerodynamische truukjes vallen daarbij al gauw in het niet! 

Wind is zeer veranderlijk in de tijd. De herhalingen zorgen voor een lange testtijd.  Ik moet dus eigenlijk bij aanhoudende windstilte meten. Uh, de kans op windstilte gedurende enkele uren in Groningen is ongeveer net zo waarschijnlijk als dat het "peerd van ome Loeks" zich losrukt van zijn sokkel op het stationsplein en er vandoor draaft.

Zelfs op een vlakke weg en een zo constant mogelijke snelheid kunnen er al behoorlijke vermogens variaties zijn

De Oplossing?

Ik weet niet hoe het anderen vergaat, maar ik krijg vaak de beste ideeën tijdens het fietsen, als ik helemaal niet actief met het probleem bezig ben. Zo ook nu. Ik fietste onlangs met mijn vriend Ludwig een testrondje na een reparatie aan zijn Mango. We zijn ongeveer even sterk, dus zouden we met onze Mangos ook ongeveer even snel moeten zijn. 

Eureka! Vat je 'm? Als allebei de Mango's een vermogensmeter hebben en in dezelfde aerodynamische configuratie rijden, dan zullen beide ongeveer evenveel vermogen nodig hebben. De omstandigheden zijn vrijwel identiek als ze achter elkaar rijden. (niet al te dicht bij elkaar, want dan kunnen aerodynamische profielen elkaar beinvloeden). Windsnelheid, windrichting en temperatuur zijn gelijk.  Variaties zijn niet belangrijk meer want beide Mango's zijn aan dezelfde variaties onderhevig.

Dus: Laat je de Mango#1 onverandert, terwijl je de aerodynamische configuratie van #2 wel wijzigt en fiets je met beide Mango tegelijk en met dezelfde snelheid, dan krijg je zo veel betrouwbaarder metingen dan met slechts 1 Mango waarbij je de metingen na elkaar moet doen.

Het vergt wel wat meer organisatie, maar de uitvoering van de tests is niet moeilijker en je bent met zijn tweeen, zodat je zelfs sneller en gemakkelijker een extra stroomlijning op de Mango kunt plakken. Ik heb al een tweede Power2Max (1 in TransforMango en 1 in Twango).

De "kloon" om de tweede Mango te rijden is natuurlijk Ludwig. Niet dat beide rijders perse even sterk moeten zijn, maar het testen kan best vermoeiend zijn en dan is het wel handig als beide rijders even lang en even hard kunnen fietsen.

Knutselen en trainen.

Keuze van de fiets is gevallen. 

Er bleek geen verschil in snelheid tussen TransforMango en Twango te zijn. Wat de doorslag heeft gegeven is dat ik met de 170mm cranks van Twango een beetje last van de knieen kreeg. Niet ernstig, maar toch.  TransforMango heeft 150mm cranks en toen ik daar een paar dagen weer in had gereden voelde ik de knieen al niet meer.

Het trainen verloopt voorspoedig. Ik heb mijn snelste gemiddelde op mijn trainingsronde weer wat opgekrikt en de kruissnelheid op de rechte einden ligt iets boven de 50km/h. Ook bij forse tegenwind is de Mango met de verlengde achterkant zeer snel.

Ik worstel bij de toenemende hoge kruissnelheden wel steeds meer met de bestuurbaarheid bij harde windvlagen. Als ik dan heen en weer geblazen word, kost me dat snelheid maar erger: ik heb meer ruimte nodig op rijbaan en fietspad. Ook Rudolf had deze ervaring. Bij alleen het onderste gedeelte gemonteerd was het lekker stabiel, maar met het bovenste gedeelte erbij werd het weer bedorven. Ik heb dus het bovenste gedeelte er weer af gehaald en ben maar eens wat gaan experimenteren met scherpere en kortere bovendelen, vrij naar het voorbeeld van de Milan. Heel simpel met wat flexibele dunne plastic platen. Wat knippen en plakken en je hebt zo iets gemaakt. Ik heb niet zo gauw last van valse schaamte. Wat mij betreft is het het voornaamste dat het werkt. Het mooier maken kan altijd nog, ik wil eerst weten wat de meest optimale vorm is. Ik had mazzel of ik heb er slag van, want direct bij de eerste poging had ik al een bovendeel die de Mango nog stabieler maakt bij zijwind.

Doorzichtig geknutsel. Ruw, maar effectief

Jammer van het mooie carbon bovendeel die Rudolf voor me gemaakt had, maar ja, als dit stukkie plastic beter werkt, dan blijft het. Deze oefening bracht me op nog een ander idee. Als ik het bovenste deel nog wat langer maak, bijvoorbeeld ter lengte van het achterste punt van de Mango, dan kan wellicht het onderste zwarte staartgedeelte vervallen zonder de goede zijwind stabiliteit te verliezen. Daarmee zou de Mango z'n originele compactheid behouden en dat is zeker een poging waard.

Maar goed, dat idee onderzoeken is iets voor morgen. Letterlijk morgen, want een iets langer bovendeel heb ik vandaag op de Mango geplakt en deze keer wat netter. Toen ik het resultaat zag, viel me op dat het erg lijkt op de staart van het 4-wiel concept van Allert Jacobs die op zijn beurt weer afgeleid is van de 4-wieler van Miles Kingsbury die er tijdens ROAM2011 mee reed. In Allert's blog merkt hij op dat het met zo'n staartpunt het mogelijk is om de velomobiel stabiel op de staart te zetten. Een grappig idee, die wellicht het bezwaar kan wegnemen dat een velomobiel vrij veel plaats inneemt. In een lift meenemen zal wel niet gaan, want 2.45m hoogte lijkt me wat veel.

Andere be-spiegelingen.

De plaatsing van de spiegels op de body is goed voor overzicht, maar ik krijg tijdens het fietsen nog wel eens een helder idee. Zoals, wat als ik de spiegels nu eens op de racekap plaats in plaats van op de body. Het zou iets aerodynamischer zijn en tijdens een wedstrijd heb ik ze direct onder handbereik om ze in te klappen. Ik heb ze namelijk aleen nodig om te zien of ik een directe tegenstander heb om rekening mee te houden en zelfs dan is 1 spiegel al genoeg daarvoor. Ik heb ze niet met boutjes vastgezet, maar met Dual Lock, een soort van velcro maar dan veel stugger. Zodoende kan ik de spiegels eventueel weer op de body zetten, zonder te hoeven sleutelen.

Spiegel normaal

Spiegel ingeklapt

Trainingsrit

Een paar maanden geleden zei ik tegen een vriend dat ik met de uurs race van Cycle Vision meer dan 50km/h gemiddeld wilde halen en 46km/u in de 3uurs. Dat leek hem nogal ambitieus maar mijn laatste trainingsrondje laat zien dat ik meer dan 250Watt duurvermogen heb en dat de TransforMango met aerotweaks daarbij inderdaad ongeveer 50km/h snel is. http://ridewithgps.com/trips/2756787

aan het eind van de trainingsrit nog even een schepje er bovenop

Met de wedstrijd adrenaline erbij, het verwijderen van de spiegels en beter rollende banden dan de Kojaks, zou ik het doel moeten kunnen halen. Ik twijfel nog tussen de brede Shredda en de smalle Ultremo. Beide rollen zeer goed weet ik uit ervaring, de Shredda wellicht iets beter op ruw asfalt terwijl de Ultremo enig aerodynamisch voordeel biedt. Ik zou dus graag weten hoe ruw het asfalt is van de racebaan in Venray.

Verder is het de vraag welke van mijn 2 Mango's het snelste is. Om dat uit te vinden ga ik afwisselend Twango en TransforMango rijden. Ze lijken wat dat betreft niet veel van elkaar te verschillen. Twango heeft de stijfste aandrijflijn en is het lichtste, maar TransforMango heeft een stijvere en vlakkere onderkant. Het custom carbon frame voorin is helaas niet erg stijf, door de matige bevestiging ervan op de brug. Dat kan ik wellicht nog verbeteren zodat de verliezen bij accelereren kleiner worden. Ik kan nu de voorderailleur in TransforMango heen en weer zien bewegen als ik erg hard trap, dat is bij de Twango helemaal niet het geval door de verstijving van het originele alu voorframe.

Na 2 jaar magere resultaten door mijn achilles blessure is mijn conditie weer op mijn vertrouwde niveau. Misschien zelfs nog wel beter dan ooit tevoren want ik train voor lange afstanden vanwege GBSR2014 (Pittige 3weekse velomobiel tour met 20 velomobilisten rond de Oostzee). Na ROAM 2011 was ik behoorlijk aan het eind van mijn latijn omdat ik onderschatte hoe uitputtend vrijwel elke dag 200km rijden is en ik me niet goed genoeg had voorbereid. Dit jaar heb ik in 5 maanden al 9500km gefietst en dat werpt zijn vruchten af. Ik kan heel lang een vrij hoge kruissnelheid aanhouden en herstel snel na een lange rit.
De komende weken wil ik vaker intervals doen. Dat heb ik nog amper gedaan omdat ik me vooral op GBSR2014 richt. De intensere ritten mogen niet ten koste gaan van het kilometers maken, dus hou ik het aantal intervaltrainingen beperkt.

Krakend lager, nieuwe neus en Hildesheim.

Krakende lagers

Vorige week vrijdag. Ik fiets terug naar huis en hoor onderweg een geluid dat niet in de Mango thuis hoort. Ik heb eerst het idee dat het wellicht het stoeltje is die over het frame schuurt (ik zit zo ver naar achteren dat de stoel het frame vrijwel raakt). Eenmaal thuis plak ik wat zacht velcro op het frame.

De volgende morgen is het geluid nog erger. Bovendien valt me op dat ik moeite lijk te hebben om een goed tempo te houden. De vermogensmeter geeft me gelijk: ik blijk 20Watt meer nodig te hebben bij een 2km/h lager gemiddelde dan normaal. Maar ik heb inmiddels een verdachte: de wiellagers in het achterwiel. Bij wijze van proef heb ik er keramische lagers in geplaatst. Als ik het achterwiel eruit haal is het direct duidelijk: het wiel loopt zwaar. Beide lagers lopen zwaar. Ik haal er eentje uit elkaar en ik zie dat de buitenste lagerschaal helemaal gevlekt is i.p.v. egaal glanzend. Ze liepen altijd prima maar hebben het slechts 5000km uit gehouden.
De reden dat ik al snel de lagers verdacht is vanwege de ervaring van Hans Wessels die tijdens een 24uurs rekord poging de strijd moest staken vanwege slecht lopende keramische lagers.
Ik vervang de lagers door de standaard SKF E2 energiezuinige lagers en de Mango is weer stil en loopt weer net zo licht als voorheen.

Geluk bij een ongeluk: 's Zondags heb ik een wedstrijd in het Duitse Hildesheim bij Hannover. Daar was ik niet ver gekomen met zulke zwaarlopende lagers, dus kwam het gebrek net op tijd aan het licht.
Ik combineer het zakelijke en het plezierige, want ik neem de gerepareerde Mango mee van Bernd die enkele maanden voordien frontaal tegen een SUV is geknald. De weg bleek onverwacht spiegelglad en Bernd kwam met 25km/h op de verkeerde rijbaan terecht waar de SUV met zo'n 30km/h reed. Samen een snelheid van 55km/h die van het ene op het andere moment tot nul gereduceerd wordt. Een forse klapper dus. De neus van de Mango raakt dan ook danig in de kreukels en het frame wordt verbogen. Bernd zelf komt er redelijk goed vanaf met een gebroken enkel. Bernd is in dit geval de schuldige partij, dus moet hij het herstel zelf bekostigen. Na overleg besluiten we bij SinnerBikes om de neus in zijn geheel te vervangen, het verbogen framedeel af te slijpen en een nieuw framedeel er weer aan te lassen.

Bernd's gecrashte Mango

Nieuwe neus

Roelf heeft een slim plan om er voor te zorgen dat er niet opnieuw gespoten hoeft te worden (spuitwerk is altijd een grote kostenpost bij reparaties aan de body). Hij lamineert een nieuwe neus en slijpt de kapotte neus eraf IN de wielkast. De naad verloopt daardoor grotendeels vrijwel onzichtbaar in de wielkast. Slechts enkele centimeters boven de wielkast zijn zichtbaar. Met wat witte gelcoat en een witte sticker is er niets meer van te zien. We zijn zelf zeer tevreden over het resultaat. Een dergelijke reparatie is aanzienlijk goedkoper dan een nieuwe onderbody en overplaatsen van de onderdelen daarnaar toe. Bernd, die toevallig ook net jarig is, meldt later dat hij spierkrampen in zijn kaken kreeg van het grijnzen.

de nieuwe neus, nog ongetrimd.

het kapotte deel eraf gezaagd. hier komt de naad, in de wielkast.

met Bernd op de foto 

weer als nieuw, kompleet met servicebeurt en nieuwe top.

De 2000m tijdrit.

Maar dan het wedstrijdje. Het is voor het eerst dat er op het betonnen 400m ovaal van Hildesheim wordt geracet door ligfietsers en de opzet is heel simpel: 5 rondjes, dus 2000meter met staande start en tijdmeting door 2 stopwatches waarvan de tijden gemiddeld worden.
Ik heb mijn mede-Mango rijder Ludwig en Mango tweaker Rudolf, die liever toeschouwer is, meegenomen. Ludwig en ik zijn zeer aan elkaar gewaagd en nemen het op tegen een hele vloot aan Mango's, 2 Milans, een Quest en een paar open ligfietsen.

de psychologische oorlogsvoering vooraf :-)

met de "eendenstaart" vlieg ik over de baan.

Markus maakt zich ondanks zijn snelle Milan toch wat zorgen, want in het bochtige Rutenbrock hebben Ludwig en ik vorige herfst de vloer met hem aangeveegd in het criterium. Hij was kansloos doordat hij de bochten langzamer moest nemen dan de stabiele Mango's. Ik maak me deze keer echter geen illusies, want de sprint is niet mijn forte en hier zijn geen moeilijke bochten te nemen.
Markus wint inderdaad, met een tweede plek voor mij en Ludwig op plek 3.
Nummer 4 Rainer, "DerBildRiese" op het Velomobilforum, heeft ook een Mango met een Power2Max vermogensmeter. We vergelijken de geleverde vermogens van de race en die blijkt vrijwel gelijk. "Waarom ben ik dan zoveel langzamer", zegt Rainer. Hij heeft zijn Mango weliswaar net als ik getweakt met strips, maar ik heb alweer een nieuw geheim wapen, de eendenstaart die me ruim 5% voordeel geeft. Dit is nog een prototype, maar ze wordt binnenkort in produktie genomen.

Uitslagen

het belangrijkste programma onderdeel

Al met al een leuke en (afgezien van de 3 minuten rammen op de pedalen en 3 uur hoesten vanwege de inspanning) ontspannen middag. Wellicht een volgende keer wel een criterium, want dat ligt me toch beter en vind ik nog leuker. Bedankt organisatie en tot een volgende keer!

Noot: veel van de foto's heb ik van het Velomobilforum en van de blog van Lars gehaald

Een Mango met een staart

Mango rijders nemen zelf het voortouw.

De Mango is een zeer compacte velomobiel. De korte achterkant heeft wel wat nadelen. Het uit laten lopen in een punt is aerodynamisch het meest voordelig, maar minstens zo belangrijk is dat een langere achterzijde de mango minder zijwindgevoelig maakt. Ik heb weet van drie Mango rijders die met de achterkant aan de slag zijn gegaan. Holger uit Aurich heeft het simpel gehouden met een gebogen stuk plexiglas aan z'n Mango+, maar gebruikt dit alleen in wedstrijden. Piet Kunis heeft er aanzienlijk meer werk van gemaakt met een vaste staart en ook Rudolf Kooistra uit Appingedam is druk in de weer geweest met carbon en epoxy.

De (halve) staart achter mijn Mango Sport, bevestigd met isolatietape.

SinnerBikes ziet er ook wel wat in.

Met Rudolf heb ik regelmatig kontakt gehad over z'n staartpunt en vorige herfst ben ik bij hem thuis geweest om z'n staartpunt in het echt te bekijken. Ik raakte overtuigd en kreeg mijn kollega's ook zover om hiermee aan de slag te gaan. Rudolf stemde er direct in toe om zijn staartpunt uit te lenen, zodat we er een afdruk van konden maken. Dat heeft door allerlei omstandigheden veel langer geduurd dan gedacht. Inmiddels zit het in een stroomversnelling. Gemakkelijk bleek het niet te zijn. Roelf had bij het lossen van de afdruk grote problemen bij het lossen. De staartpunt bleef wel heel, maar de laag over het carbon was danig gehavend. Het bleek dat Rudolf niet de laklaag had gebruikt die Roelf gebruikt zou hebben als afwerking van het carbon en de lak kwam gedeeltelijk los. Met veel gepoets kwam het weer in orde. De afdruk was nog niet helemaal naar de zin van Roelf qua passing, dus moest er plamuur bij. Daarna weer schuren, nog eens plamuren, schuren en polijsten. Op het moment ligt de vorm bij de spuiter voor een spiegelgladde afwerking, waarna we een negatieve mal kunnen maken en de staartpunten zich kunnen gaan vermeerderen.

Maar doet het ook wat?

Hier kom ik om de hoek kijken, want met de vermogensmeter in m'n Mango ben ik in staat om met de staart van Rudolf metingen te verrichten. Deze staart had ik maar twee dagen tot m'n beschikking en de resultaten waren.... raar. Een van de runs zat een flinke sprong in van 12Watt die ik niet kon verklaren. Daarmee was de hele test onbetrouwbaar en wist ik nog steeds niets. Mijn vermogensmeter was bij eerdere tests altijd heel betrouwbaar gebleken. Ik overlegde via e-mail met Rudolf en ook met Detlef uit Duitsland en ging op zoek op een forum over vermogensmeters. Ik schreef zelfs een e-mail naar Power2Max. Uiteindelijk vond ik de meest waarschijnlijke oorzaak: een recente software-update van Garmin. Hierdoor wordt de vermogensmeter bij elke 3 sekonden niet-trappen opnieuw gekalibreerd om temperatuurwisselingen te compenseren. Kennelijk gaat dit niet altijd goed en dat is natuurlijk een fors probleem als je configuraties wilt vergelijken. Deze zogenaamde auto-zeroing kun je echter handmatig uitzetten in de Garmin Edge800 en ik nam me voor dat bij een volgende test te gaan doen.

Dat duurde nog even, want Rudolf had inmiddels zijn staart weer in gebruik genomen. Ik moest dus wachten tot Roelf een voorlopige ruwe versie voor me klaar had. Toen kon ik dan eindelijk duidelijkheid krijgen. Mijn vaste fietspad voor vermogenstesten liet ik deze keer links liggen en ging richting Slochteren, waar een mooie gladde en brede asfaltweg langs het Slochterdiep ligt. Hierdoor had ik een veel langere testroute en de ligging langs het kanaal is letterlijk waterpas. Er stond wel behoorlijk wat wind met Beaufort3, maar ik test sowieso altijd beide kanten op: tegen de wind in en met de wind mee. Er is in Groningen nu eenmaal erg weinig kans op windstil weer, helaas.

Uitgangsconfiguratie van mijn Mango is: aero strippen aan de wielkast, aero strippen langs voor- en achterwielen met uitsparingen voor volledige stuuruitslag, voetengat wel open (ik heb overigens maar 1 voetengat in TransforMango). Ik had 4 verschillende aanvullende configuraties bedacht om te testen:

1) SinnerBikes Tourkap met de zijgaten dichtgemaakt met lexan ruitjes. De halve staart van Rudolf voor de onderbody plus een door mezelf geïmproviseerde aanvullende staart voor de top.

2) Als 1, maar nu met zijgaten open.

3) Als 2, maar alleen met Rudolfs' staart voor de onderbody.

4) Als 3, maar zonder staart.

Uitkomsten van de vermogenstesten.

Voor 1 had ik gemiddeld 162 Watt nodig.

Voor 2 had ik gemiddeld 162,5 Watt nodig.

Voor 3 had ik gemiddeld 172,5 Watt nodig.

Voor 4 had ik gemiddeld 182 Watt nodig.

Dit zijn duidelijke uitkomsten met een regelmatig verloop waar ik wel vertrouwen in heb.

Conclusies: 

a) Een vermogenswinst van 20Watt bij 40km/h tussen 4 en 1.

b) Het dichtmaken van de zijgaten in de tourkap heeft geen effect bij 40km/h. 

c) Een halve staart van Rudolf levert 5,2% vermogenswinst op bij 40km/h.

d) Een hele staart levert nog eens 5,6% vermogenswinst op bij 40km/h.

e) 162Watt voor 40km/h kruissnelheid (gemiddelde van mee- en tegenwind) is de laagste vermogensbehoefte die ik ooit gemeten heb bij de Mango.

Alle aero aanpassingen aan TransforMango doen nauwelijks iets af aan de praktische inzetbaarheid. Dat is voor mij een belangrijk uitgangspunt. Een Mango moet een krappe bocht kunnen maken, een lekke band moet gemakkelijk te wisselen zijn en ik moet mezelf achteruit kunnen flintstonen. 

Helaas maakt SinnerBikes alleen een mal van de onderste halve staart. Rudolf heeft afgelopen winter niet stilgezeten en het voorbeeld van Piet Kunis gevolgd. Zie het resultaat hieronder.

Hoe zinvol is deze voortdurende wedloop tegen de luchtweerstand. Ik kijk er zo tegen aan: er zijn al heel wat Mango's op de weg die profijt kunnen hebben van dergelijke aanpassingen en voor ons is het wellicht een aanzet tot het ontwikkelen van een nieuw model. Want eigenlijk is de Mango van Rudolf welhaast geen Mango meer....

Het laatste woord is trouwens nog lang niet geschreven op deze blog. Ik ga namelijk nog de staart vergelijken met het effect van een gat van 60mm in het stuwpunt voorin in combinatie met gaten achterin. Ik heb namelijk de indruk dat hiermee ook al aardig wat voordeel te halen is en dan hoef je niets toe te voegen, maar haal je juist wat weg ;-) Eén voordeel van de staartpunt blijft echter wel overeind en dat is de verminderde zijwindgevoeligheid. Meetbaar is dit weliswaar niet, maar in dit opzicht durf ik mijn gevoel wel te vertrouwen.