Krakend lager, nieuwe neus en Hildesheim.

Krakende lagers

Vorige week vrijdag. Ik fiets terug naar huis en hoor onderweg een geluid dat niet in de Mango thuis hoort. Ik heb eerst het idee dat het wellicht het stoeltje is die over het frame schuurt (ik zit zo ver naar achteren dat de stoel het frame vrijwel raakt). Eenmaal thuis plak ik wat zacht velcro op het frame.

De volgende morgen is het geluid nog erger. Bovendien valt me op dat ik moeite lijk te hebben om een goed tempo te houden. De vermogensmeter geeft me gelijk: ik blijk 20Watt meer nodig te hebben bij een 2km/h lager gemiddelde dan normaal. Maar ik heb inmiddels een verdachte: de wiellagers in het achterwiel. Bij wijze van proef heb ik er keramische lagers in geplaatst. Als ik het achterwiel eruit haal is het direct duidelijk: het wiel loopt zwaar. Beide lagers lopen zwaar. Ik haal er eentje uit elkaar en ik zie dat de buitenste lagerschaal helemaal gevlekt is i.p.v. egaal glanzend. Ze liepen altijd prima maar hebben het slechts 5000km uit gehouden.
De reden dat ik al snel de lagers verdacht is vanwege de ervaring van Hans Wessels die tijdens een 24uurs rekord poging de strijd moest staken vanwege slecht lopende keramische lagers.
Ik vervang de lagers door de standaard SKF E2 energiezuinige lagers en de Mango is weer stil en loopt weer net zo licht als voorheen.

Geluk bij een ongeluk: 's Zondags heb ik een wedstrijd in het Duitse Hildesheim bij Hannover. Daar was ik niet ver gekomen met zulke zwaarlopende lagers, dus kwam het gebrek net op tijd aan het licht.
Ik combineer het zakelijke en het plezierige, want ik neem de gerepareerde Mango mee van Bernd die enkele maanden voordien frontaal tegen een SUV is geknald. De weg bleek onverwacht spiegelglad en Bernd kwam met 25km/h op de verkeerde rijbaan terecht waar de SUV met zo'n 30km/h reed. Samen een snelheid van 55km/h die van het ene op het andere moment tot nul gereduceerd wordt. Een forse klapper dus. De neus van de Mango raakt dan ook danig in de kreukels en het frame wordt verbogen. Bernd zelf komt er redelijk goed vanaf met een gebroken enkel. Bernd is in dit geval de schuldige partij, dus moet hij het herstel zelf bekostigen. Na overleg besluiten we bij SinnerBikes om de neus in zijn geheel te vervangen, het verbogen framedeel af te slijpen en een nieuw framedeel er weer aan te lassen.

Bernd's gecrashte Mango

Nieuwe neus

Roelf heeft een slim plan om er voor te zorgen dat er niet opnieuw gespoten hoeft te worden (spuitwerk is altijd een grote kostenpost bij reparaties aan de body). Hij lamineert een nieuwe neus en slijpt de kapotte neus eraf IN de wielkast. De naad verloopt daardoor grotendeels vrijwel onzichtbaar in de wielkast. Slechts enkele centimeters boven de wielkast zijn zichtbaar. Met wat witte gelcoat en een witte sticker is er niets meer van te zien. We zijn zelf zeer tevreden over het resultaat. Een dergelijke reparatie is aanzienlijk goedkoper dan een nieuwe onderbody en overplaatsen van de onderdelen daarnaar toe. Bernd, die toevallig ook net jarig is, meldt later dat hij spierkrampen in zijn kaken kreeg van het grijnzen.

de nieuwe neus, nog ongetrimd.

het kapotte deel eraf gezaagd. hier komt de naad, in de wielkast.

met Bernd op de foto 

weer als nieuw, kompleet met servicebeurt en nieuwe top.

De 2000m tijdrit.

Maar dan het wedstrijdje. Het is voor het eerst dat er op het betonnen 400m ovaal van Hildesheim wordt geracet door ligfietsers en de opzet is heel simpel: 5 rondjes, dus 2000meter met staande start en tijdmeting door 2 stopwatches waarvan de tijden gemiddeld worden.
Ik heb mijn mede-Mango rijder Ludwig en Mango tweaker Rudolf, die liever toeschouwer is, meegenomen. Ludwig en ik zijn zeer aan elkaar gewaagd en nemen het op tegen een hele vloot aan Mango's, 2 Milans, een Quest en een paar open ligfietsen.

de psychologische oorlogsvoering vooraf :-)

met de "eendenstaart" vlieg ik over de baan.

Markus maakt zich ondanks zijn snelle Milan toch wat zorgen, want in het bochtige Rutenbrock hebben Ludwig en ik vorige herfst de vloer met hem aangeveegd in het criterium. Hij was kansloos doordat hij de bochten langzamer moest nemen dan de stabiele Mango's. Ik maak me deze keer echter geen illusies, want de sprint is niet mijn forte en hier zijn geen moeilijke bochten te nemen.
Markus wint inderdaad, met een tweede plek voor mij en Ludwig op plek 3.
Nummer 4 Rainer, "DerBildRiese" op het Velomobilforum, heeft ook een Mango met een Power2Max vermogensmeter. We vergelijken de geleverde vermogens van de race en die blijkt vrijwel gelijk. "Waarom ben ik dan zoveel langzamer", zegt Rainer. Hij heeft zijn Mango weliswaar net als ik getweakt met strips, maar ik heb alweer een nieuw geheim wapen, de eendenstaart die me ruim 5% voordeel geeft. Dit is nog een prototype, maar ze wordt binnenkort in produktie genomen.

Uitslagen

het belangrijkste programma onderdeel

Al met al een leuke en (afgezien van de 3 minuten rammen op de pedalen en 3 uur hoesten vanwege de inspanning) ontspannen middag. Wellicht een volgende keer wel een criterium, want dat ligt me toch beter en vind ik nog leuker. Bedankt organisatie en tot een volgende keer!

Noot: veel van de foto's heb ik van het Velomobilforum en van de blog van Lars gehaald

Hoe ik het monster van Hoogezand getemd heb.

Vanmorgen vroeg, lekker weer om te fietsen. Het was nog donker toen ik vertrok om 6.30uur, maar het was al te zien aan de rossige horizon dat er een mooie zonsopgang halverwege Stadskanaal aan zat te komen. Maar helaas, in Hoogezand in een 30km/u zone, het is nog donker, knalt er opeens iets van opzij tegen mijn Mango. Ik hoor bijna tegelijk wat gejank, krijg een duw opzij en het volgende moment moet ik alle zeilen bijzetten om alle wielen op het wegdek te houden. Rechterwiel gaat omhoog, ik stuur tegen, maar zodra alle wielen de grond weer te pakken hebben gaat meteen het linkerwiel de lucht in. Ik nog eens tegensturen en dan heb ik genoeg snelheid verloren om horizontaal te blijven. Het is net of alle banden leeg zijn en ik vol in de remmen knijp? Geen van beide is het geval, maar ik leg dat nog wel uit verderop.

Ik stuur langzaam fietsend een parkeerplaats op en zet de Tourkap af. Ik stap vlot uit, maar als ik op de benen sta tril ik als een rietje en mijn knieen doen zeer. Ik loop naar een vrouw die wel de bons gehoord heeft, maar niets gezien heeft. Tja, ik heb iets geraakt. Waarschijnlijk een hond. Op de weg is niets te zien, maar op de uitgestrekte groenstrook tegenover de woonwijk loopt een man met een hondenriem die kennelijk zijn hond zoekt. Ik doe het rekensommetje 1+1 en spreek de man aan. Ik vertel hem dat ik waarschijnlijk tegen zijn hond gebotst ben. "Ja dat zou kunnen", zegt hij.  "Mijn hond zag een kat lopen en heeft zich losgerukt om erachter aan te gaan". Hij laat een wurgketting zien waarvan een schakel gebroken is. Wat kan dat voor een monster zijn die een ketting kapot trekt????

Voorlopig kom ik daar nog niet achter, want het beest laat zich een uur lang niet zien. Net zo geschrokken als ik kennelijk. De man nodigt me uit in zijn huis en biedt me een kop koffie aan. Man en de kids gaan op zoek naar de hond,  iedereen in de buurt die al wakker is wordt ingeschakeld bij de zoektocht. Onderwijl bekijk ik de Mango en stel vast dat er een paar flinke scheuren bij het voeten gat en in de voorste wielkast zitten, maar er lijkt geen structurele schade te zijn. De brug is nog geheel intact. De spoorstang is wel 90 graden gebogen. Wauw, een flinke klap geweest!
Ik pleeg wat telefoontjes en mijn kollega belooft me op te halen nadat hij bij de tandarts geweest is.
Als de man eenmaal de hond weer terug heeft gevonden wisselen we onze gegevens uit.

Als ik een en ander probeer te reconstrueren komt er dit uit: De hond is in het donker van opzij tegen m'n Mango aan gerend. Daardoor zag ik 'm niet in de lichtbundels van mijn beide lampen die naar voren schijnen. Het kwam dus totaal onverwacht. De hond is inderdaad een fors beest en de klap scheurde niet alleen de body, maar verboog ook de spoorstang. Het linkerwiel spoorde daardoor van het ene moment op het andere niet meer met het rechterwiel en daardoor had ik zoveel moeite om de Mango recht te houden. Dat zorgde ook voor het gevoel van sterk afremmen, terwijl ik de rem niet aan heb geraakt. Ik had het veel te druk met sturen om aan remmen te denken. De banden schraapten over het wegdek door het veel te grote toespoor.

Mijn knieen blijken enkel een beetje geschaafd toen ze boven tegen de top aan kwamen en het trillen was binnen 5 minuten weer over. De hond heeft een wond aan een poot, maar het lijkt hem vooral psychisch aangepakt te hebben. Helemaal van slag. De katten in de buurt zullen me wel dankbaar zijn dat ik het monster getemd heb :-)